ΝΙΚΟΣ ΚΟΤΖΙΑΣ*. ΑΘΗΝΑ. Από την αρχή της κρίσης υποστήριζα και υποστηρίζω ότι ο κύριος μοχλός εξόδου από αυτήν είναι η Πολιτική. Όπως έδειξα αναλυτικά στο βιβλίο «Πολιτική Σωτηρίας» (Λιβάνης 2012), η πολιτική στην Ελλάδα σήμερα είναι μπλοκαρισμένη. Αντί, δηλαδή, να δοθούν από την Πολιτική άμεσες και πρωτότυπες λύσεις, αυτή γίνεται συχνά αιτία και συστατικό της κρίσης. Οι εκλογές υπήρξαν ένα πρώτο βήμα ξεμπλοκαρίσματος της πολιτικής. Το αποτέλεσμά ανοίγει δυνατότητες, αλλά δείχνει και τους κόμπους που υπάρχουν ακόμα πιο ανάγλυφα.
Με τις εκλογές ανοίχτηκαν νέες δυνατότητες χάρη στο γεγονός ότι οι δημοκρατικές αντιμνημονιακές δυνάμεις είναι αυτή τη στιγμή η μεγαλύτερη πολιτική δύναμη. Ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ μπόρεσε να συγκεντρώσει πολλαπλές διαφορετικές δυνάμεις που πίστεψαν στον αντιμνημονιακό λόγο του. Από την άλλη, το Κόμμα του Μνημονίου υπέστη μεγάλη ήττα. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ως τα κύρια κόμματά του δεν μπόρεσαν να μαζέψουν ούτε καν το 1/3 των έγκυρων ψήφων. Επιπλέον, ο πάγκος του Κόμματος του Μνημονίου, ΛΑΟΣ και Δημοκρατική Συμμαχία έμειναν εκτός βουλής. Το ίδιο ισχύει και για τους άμεσους συμβούλους της Τρόικας που κατήλθαν αυτοτελώς, ως Δράση και Δημιουργία. Όλοι αυτοί συγκέντρωσαν το 10% των ψήφων. Ένα αποθεματικό που ναι μεν έμεινε εκτός βουλής, μπορεί, όμως να θεωρηθεί σίγουρο ότι θα υπάρξουν προσπάθειες να αναδιαταχθεί πολιτικά και στο δυνατό βαθμό να ενοποιηθεί οργανωτικά-εκλογικά.
Το μπλοκάρισμα μετά τις εκλογές προκύπτει από το γεγονός ότι δεν είναι εύκολη η συγκρότηση κυβέρνησης. Όμως, ακόμα και αν υπάρξει, δεν θα μπορέσει να αναστείλει την πορεία προς «επαναληπτικές». Όπως έγκαιρα είχα επισημάνει σε κείμενα και συνεντεύξεις μου, οι σημαντικές εκλογές δεν θα ήταν αυτές που ήδη έγιναν, αλλά οι επόμενες, οι δεύτερες εντός του 2012. Σε αυτές θα κριθεί προς ποια κατεύθυνση θα κινηθεί η πολιτική, αν τελικά ξεμπλοκαριστεί και προς όφελος τίνος. Οι δυνάμεις της διαπλοκής, τονίζω από την προεκλογική περίοδο, θα προσπαθήσουν να «αποδείξουν» τη μη λύση των προβλημάτων από τα δημοκρατικά αντιμνημονιακά κόμματα.
Η τρόικα και οι πολιτικές δυνάμεις που την ακολουθούν θα προσπαθήσουν να αναδιατάξουν το στρατόπεδο των δυνάμεων υποστήριξης του Μνημονίου με τρόπο και με πρόσωπα που να μετακινήσουν το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών προς όφελός της. Για να το γίνει αυτό, θα πρέπει α) να πειστούν οι σημερινές ηγεσίες των φιλομνημονιακών δυνάμεων στην υπέρβαση των «Εγώ». β) Να αντέξουν αυτές οι δυνάμεις τη φθορά που έρχεται με τα επόμενα μέτρα λιτότητας και γ) να δημιουργηθούν αισθήματα απογοήτευσης στην άλλη -την δημοκρατική αντιμνημονιακή- πλευρά. Το άτυπο σχέδιο είναι να μείνουν στην ιστορία της τρόικας οι εκλογές της Κυριακής που πέρασε ως εκλογές εκτόνωσης και πορείας προς απογοήτευση των μισθωτών, των ανέργων, της νεολαίας και των συνταξιούχων, καθώς και μικρομεσαίων επιχειρηματιών. Προς αυτή τη κατεύθυνση θα αναπτύξουν το επιχείρημα έναντι των αντίπαλων του μνημονίου, ότι και που «πήρατε τόσους πολλούς ψήφους, τίποτα δεν έγινε».
Οι δημοκρατικές αντιμνημονιακές δυνάμεις θα πρέπει να δείξουν ικανότητες που δεν είχαν μέχρι σήμερα και να ωριμάσουν το ταχύτερο. Να αναδείξουν ένα ουσιαστικό και πραγματικό πρόγραμμα άμεσης διακυβέρνησης σε συνεννόηση με όσο το δυνατό ευρύτερες δυνάμεις. Να ετοιμάσουν πέντε άμεσα νομοσχέδια ανακούφισης των ελλήνων και της χώρας καθώς και καθιέρωσης της απλής αναλογικής. Να επιδείξουν στην πράξη και όχι με κούφια λόγια -αρκετά με αυτά- την ενωτική τους πολιτική. Ακόμα μεγαλύτερη σημασία έχει, η δημιουργία στο χώρο της αριστερής-πατριωτικής, κοινωνικά ευαίσθητης και δίκαιης δημοκρατικής παράταξης, ενός νέου πολιτικού υποκειμένου με σαφή πολιτική υπέρ των συμμαχιών.
*Είναι καθηγητής διεθνών σπουδών στο πανεπιστήμιο Πειραιά, συγγραφέας.

ΣΠΥΡΟΣ ΣΤΑΛΙΑΣ*. ΑΘΗΝΑ. Την ώρα που γράφω αυτές τις σκέψεις, στο Προεδρικό Μέγαρο η πολιτική ηγεσία προσποιείται ότι θέλει να σχηματίσει Κυβέρνηση. Ας προσπαθήσει, γιατί οι κάλπες έκλεισαν και το μήνυμα της εστάλη ειρηνικά από το σύνολο του Ελληνικού Λαού: Δεν πάει άλλο με το Μνημόνιο, με την λιτότητα, με την βύθιση σε ύφεση, με την εξόντωση ενός ολόκληρου Λαού.
Το μήνυμα παραμένει, παρά τις απειλές. γιατί κανενός δεν ιδρώνει το αυτί, με άδεια τσέπη και γκρι μέλλον, για τον κακό Τσίπρα, για την αποπομπή μας από το Ευρώ, για άμεση χρεοκοπία, για την μη πειθαρχεία στους πιστωτές μας, περί ανεύθυνων Ευρωπαίων ή περί του κινδύνου από την άκρα δεξιά.
Μετά το ειρηνικά αποσταλέν μήνυμα, οι Έλληνες έδειξαν ότι είναι ικανοί και για δυναμικές αντιδράσεις που δυστυχώς ίσως οδηγήσουν σε ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη. Η πολιτική ηγεσία και ορισμένα ΜΜΕ ας έχουν υπ' όψη ότι με την φωτιά δεν παίζουμε και όπως λέει και ο Φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος ‘άλλες φωτιές σβήνονται με νερό και άλλες με αίμα'.
Τα μέλλον μας όμως παραμένει ζοφερό. Η Χώρα δεν παύει να μην είναι δεσμευμένη σε ένα σκληρό Μνημόνιο που προήλθε από τα υπερβολικά μας χρέη, προϊόν ενός τριακονταετούς λαϊκισμού. Τα χρέη αυτά θα πρέπει να πληρωθούν, όπως πληρώθηκαν όλα τα χρέη των προηγουμένων πτωχεύσεών μας.
Σίγουρα δεν θα πληρωθεί αυτό το ποσό αν μια διεθνής επιτροπή δημοσίου λογιστικού ελέγχου αποδείξει το επαχθές του ελληνικού χρέους. Ακόμα όμως και αν δηλώσουμε ευθαρσώς και τιμίως ότι για λίγο χρόνο αναστέλλουμε τις πληρωμές ή εφαρμόζουμε μερική παύση πληρωμών ή ακόμα σχεδιάζουμε την επιστροφή, για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, στο εθνικό μας νόμισμα, χωρίς να απολέσουμε την ευρωπαϊκή μας ιδιότητα -πράγματα που μπορούμε άφοβα να κάνουμε και μάλλον θα κάνουμε- στο τέλος θα πληρώσουμε δυστυχώς, ένα μεγάλο ποσό, όσο αυτό και αν κουρευτεί και όσο τα επιτόκια και αν είναι χαμηλά.
Έχοντας κατά νου ότι τα χρέη δεν πληρώνονται με νέα χρέη, πρωταρχικός στόχος μας θα πρέπει να είναι η παράγωγη πλεονασμάτων από την λειτουργία του κράτους με άλλα λόγια θα πρέπει τα έσοδα να είναι μεγαλύτερα από τις δαπάνες του. Αλλά αυτό θα πρέπει γίνει με το κατάλληλο τρόπο. Εδώ ακριβώς απέτυχε το Μνημόνιο, και γι αυτό τα κόμματα που το στήριξαν συγκέντρωσαν την καθολική αποδοκιμασία του Ελληνικού Λαού.
Το Μνημόνιο δεν είναι ένα κείμενο δράσης, όπως παρουσιάστηκε, για την εξυγίανση των Δημοσίων Οικονομικών της Χώρας με την παραγωγή πλεονασμάτων για την αποπληρωμή των δανείων μας, αλλά αποτελεί ένα μηχανισμό των πιστωτών μας για να πληρωθούν ούτως ή άλλως τα δάνεια τους, παντοιοτρόπως.
Είναι παγερά αδιάφορο το Μνημόνιο ως μηχανισμός, αν ένας Λαός θα υποφέρει εσαεί, αν θα υφαρπαγεί η περιουσία του Κράτους ή αν η εργασία καταστεί αντιπαραγωγική. Επίσης αποδείχτηκε μετά το Μνημόνιο, ότι ΕΕ μόνο από αλληλεγγύη δεν διακατέχεται.
Η μέχρι τώρα εφαρμογή του Μνημονίου μας οδηγεί σε σπειροειδή ύφεση διάρκειας και ήδη τα δυο τελευταία χρόνια, αυτό δεν λέγεται, οι καθαρές επενδύσεις στην Ελλάδα ήσαν αρνητικές με αποτέλεσμα να κλείνουν μαγαζιά, επιχειρήσεις, η ανεργία αυξάνει, η νεολαία φεύγει για έξω, τα τοκοχρεολύσια των νοικοκυριών δεν πληρώνονται.
Παρ' ολ' αυτά ο στόχος μας θα πρέπει να είναι τα πρωτογενή πλεονάσματα πράγμα που σημαίνει ότι η Ελλάδα μόνη της θα πρέπει να συντάξει ένα δικό της Μνημόνιο. Αυτό σημαίνει ότι οτιδήποτε στην Ελλάδα έχει σχέση με τις υπηρεσίες και την παραγωγή θα πρέπει να είναι αποτελεσματικό και αποδοτικό. Αυτό συνεπάγεται συθέμελες αλλαγές στη Νομοθεσία που αναφέρεται στη Διοίκηση του Κράτους, στη Τοπική και Περιφερειακή Διοίκηση, στις Κρατικές Επιχειρήσεις αλλά και στον Ιδιωτικό Τομέα.
Πρέπει να εξολοθρευτεί αυτό το πολυκέφαλο τέρας της πολυνομίας-γραφειοκρατίας που γεννά στασιμότητα, αδικία, αυθαιρεσία, αναξιοκρατία, ανευθυνότητα, την τυραννία του μέτριου που νοιώθει αίφνης σπουδαίος, ενώ φέρει το ήθος και την αισθητική ‘χοιροστασίου' και κλέβει δημιουργικό χρόνο από την Χώρα. Παράδειγμα μικρό: Δεν είναι δυνατόν ο ΟΛΚΕ να διοικείται από 9μελες Διοικητικό Συμβούλιο, δεν το χρειάζεται καθόλου, και μιλώ μετά λόγου γνώσεως.
Το πρωτογενές πλεόνασμα φυσικά δεν θα το δημιουργήσουμε ως σκοπό για την αποπληρωμή των δανείων μας αλλά για την χρηματοδότηση επενδύσεων για να μπορέσουμε μετά να ικανοποιήσουμε τις υποχρεώσεις μας. Αν είναι να πληρώσουμε σαν καλοί νοικοκυραίοι τα τοκοχρεολύσια μας, τότε δεν έχουμε κάνει τίποτα και καμία πολιτική δεν έχει σημασία ούτε η ψήφος μας.
Ένα θέμα όμως παραμένει ανοιχτό. Αν υποθέσουμε για μια στιγμή ότι εκ Θεού έπεφταν στα δημόσια ταμεία 100 δις ευρώ με την εντολή να επενδυθούν, αμφιβάλω με την πρόοδο της τεχνολογίας και την ευρωπαϊκή κατανομή της παραγωγής, αν γνωρίζουμε που θα πρέπει να επενδύσουμε. Αυτό το θέμα θα έπρεπε οι Πολιτικοί μας να συζητούν και όχι τους αποταμιευτήρες νερού και αλλά άθλια λαϊκίστικα ειδικά αναπτυξιακά προγράμματα όπως στο Νησί μας.
*Οικονομολόγος Ph.D, πρ. Διευθύνων Σύμβουλος ΟΛΚΕ-ΟΛΠ.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΟΥΛΗΜΕΝΟΣ*. ΚΕΡΚΥΡΑ. Η εθελοντική δράση καθαρισμού της νησίδας ΒΙδο από μέλη της ομάδας "Κερκυραίων Πρωτοβουλία" έδωσε την αφορμή για να σταθούμε για λίγο στον εθελοντισμό ως στάση ζωής που τόσο την έχουμε ανάγκη σήμερα.

Ο εθελοντισμός - έχει πολλές φορές τονιστεί - είναι ένα θέμα που μας αγγίζει όλους, ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης και επαγγελματικής ιδιότητας. Συνιστά μια εξαιρετικά επιμορφωτική λειτουργία που ενδυναμώνει την κοινωνική αλληλεγγύη. Ενισχύει την ενεργό συμμετοχή και τη συνύπαρξη, προσδίδοντας νέο περιεχόμενο στη ζωή μας. Διαμορφώνει μια νέα σχέση του ατόμου με την κοινωνία, μια νέα σχέση του ανθρώπου με το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζεί. Συνδυάζει "τον έρωτα του ερασιτέχνη, τη συνέπεια του επαγγελματία, την πειθαρχία του στρατιώτη και την ανιδιοτέλεια του ανώτερου ανθρώπου".
Στην Κέρκυρα δραστηριοποιούνται τον τελευταίο καιρό, διάφορες εθελοντικές οργανώσεις και άτυπες ομάδες συμπολιτών, που αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες δράσης κυρίως εκεί όπου η οργανωμένες δομές του κράτους και της αυτοδιοίκησης δεν φτάνουν...
Ετσι, βλέπουμε συχνά, δράσεις εθελοντών στη δενδροφύτευση (πρόσφατα στον ορεινό όγκο του Παντοκράτορα), στον καθαρισμό μνημείων και κτιρίων κυρίως στην παλιά πόλη, από κάθε λογής συνθήματα και επιγραφές, στον καθαρισμό παραλιών, πάρκων, κήπων και αλσών, από σκουπίδια και άλλα άχρηστα αντικείμενα, στην παροχή βοηθητικών υπηρεσιών στο Νοσοκομείο, στη συγκέντρωση και διανομή ειδών ρουχισμού και κλινοσκεπασμάτων σε συνανθρώπους μας που τα έχουν ανάγκη, στη διάθεση τροφίμων και φαγητού σε άπορους που συνεχώς πληθαίνουν, στη διάσωση ανθρώπων που βρίσκονται σε κίνδυνο είτε από ατυχήματα είτε από θεομηνίες κ.ο.κ.

Το ενθαρρυντικό και παρήγορο αυτό γεγονός τέτοιου εύρους δράσεων, αποδεικνύει ότι η κοινωνία μας δεν έχει υποταχτεί στη μοίρα της. Δεν έχει αδρανοποιηθεί μπροστά στην αδυναμία των επίσημων δομών να ανταποκριθούν πλήρως στην αποστολή τους. Δεν αδιαφορεί μπροστά στην ανάγκη. Δεν παραπέμπει στους άλλους και στο μέλλον αυτό που μπορεί να κάνει ή ίδια τώρα, ιδιαίτερα για κάτι που είναι απολύτως επείγον και αναγκαίο.
Οι εθελοντικές οργανώσεις και άτυπες ομάδες εθελοντών επιτελούν έργο πολύτιμο, διοχετεύοντας εκεί την ενέργεια των μελών τους, χωρίς να ζητούν την αναγνώριση ή την ανταμοιβή, καθώς κινούνται με ανιδιοτέλεια και δραστηριοποιούνται από αίσθηση καθήκοντος.
Ενόψει αυτής της πραγματικότητας, που καταγράφεται σε περίοδο που οι ανάγκες διαρκώς μεγαλώνουν και η... "θεία χάρις του κράτους" με όλες του τις εκφράσεις, αδυνατεί ν' ανταποκριθεί και να τις καλύψει, οι εθελοντικές δράσεις αποτελούν απάντηση ελπιδοφόρα. Συνιστούν εκδήλωση μιας συνειδητοποιημένης κοινωνίας. Τονώνουν το πεσμένο ηθικό μιας μεγάλη μερίδας συμπολιτών μας. Δείχνουν το δρόμο της ευθύνης και του χρέους. Γίνονται υπόδειγμα συμπεριφοράς και πρότυπο μίμησης. Επιτρέπουν να βλέπουμε όλοι το μέλλον με περισσότερη αισιοδοξία, που τόσο την έχουμε ανάγκη.

Για όλα αυτά, νομίζω πως και οι επίσημοι θεσμικοί φορείς, έχουν χρέος να αναδεικνύουν και να στηρίζουν όπως μπορούν και να προβάλλουν αυτές τις εθελοντικές δράσεις που παράγουν έργο πολύτιμο, χωρίς να κοστίζουν το παραμικρό. Και να ενθαρρύνουν τη συμμετοχή πολλών ακόμη συμπολιτών. Γιατί υπάρχει σήμερα, εκτός από τους νέους ανθρώπους και τον εργασιακά ενεργό πληθυσμό, και ένα σημαντικό παροπλισμένο ανθρώπινο δυναμικό μεγαλύτερης ηλικίας, που διαθέτει μεγάλη εξειδίκευση και εμπειρία.
Αν αυτό το δυναμικό μπορούσαμε να εμπνεύσουμε και να ενεργοποιήσουμε κυρίως σε κρίσιμους κοινωνικούς και περιβαλλοντικούς τομείς δράσης, θα ήταν δυνατόν πραγματικά, με την εθελοντική τους προσφορά, να γίνουν θαύματα.
Ιδού μια καλή ιδέα για τους θεσμικούς μας φορείς...
* Είναι διευθυντής της εφημερίδας Η Κέρκυρα Σήμερα, πρώην νομάρχης Κερκύρας.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ. Στη βαθύτερη ύφεση σπρώχνει την ελληνική οικονομία η επαγόμενη από το Μνημόνιο ρύθμιση της αγοράς εργασίας με αποτέλεσμα τη δραστική περιστολή της αμοιβής της. Επενεργώντας έτσι βάναυσα στη σύνθεση του κεφαλαίου, διεκδικεί να διατηρήσει την κερδοφορία του σε απόλυτους αριθμούς παρά τα προβλήματα που δημιουργούνται από την υπερσυσσώρευσή του.
Αυτό το καθοδικό σπιράλ των επιδράσεων στην καταναλωτική ικανότητα των Ελλήνων, στα μάτια των πατριωτών μοιάζει αντεθνική ενέργεια και σε ‘κείνα των Αριστερών, ταξική ληστεία. Όπως και να το βλέπει κάποιος, έχει δίκιο! Έτσι ακριβώς υποτιμάται η αξία της ζωής σ' αυτό τον τόπο, και δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι η ανάκαμψη θα αρχίσει όταν κάθε μεταβλητή της ζωής θα έχει πιάσει εδώ τη χαμηλότερη τιμή της! Αυτή η τιμή κάλλιστα θα μπορούσε να μετριέται στην κλίμακα του... ευρώ, της δρχ ή του δηναρίου· κι ενώ η λογιστική της αποτίμηση δεν είναι αδιάφορη εντούτοις δεν αλλάζει το κλίμα διατεταγμένης απαξίωσης του καταβεβλημένου κόπου προς το ζην, απλώς το αποδίδει.
Με αυτά ως δεδομένο, είναι ηλίου φαεινότερο ότι ο συνδικαλισμός σηκώνει τα χέρια και η επιζητούμενη λύση του γρίφου, μόνο πολιτική μπορεί να είναι, αναπροσανατολίζοντας την οικονομία και τις συναλλαγές αυτού του τόπου. Και γι' αυτό χρειάζεται σχέδιο· οι διαρκείς και δραματικές επικλήσεις του λαϊκού παράγοντα και οι πληκτικά επαναλαμβανόμενες αναφορές σε ρήσεις παλαιότερων ηγετών του απελευθερωτικού κινήματος σ' άλλη γη κι άλλα μέρη δεν βοηθούν από μόνες τους...

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΟΥΛΗΜΕΝΟΣ*. ΚΕΡΚΥΡΑ. Τo οριακό αποτέλεσμα σε επίπεδο σταυρών προτίμησης στο ψηφοδέλτιο της Ν.Δ., πρόσθεσε ένα ακόμη πρόβλημα στην τοπική έκφραση του κόμματος.

Δεν έφτανε η καθήλωση της εκλογικής της δύναμης στο χαμηλότερο ποσοστό της ιστορίας του κόμματος και η κάλπη ανέδειξε μέσα από ένα ολονύχτιο "θρίλερ", τους δύο βασικούς ανταγωνιστές του ψηφοδελτίου στην Κέρκυρα, να βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής ο ένας από τον άλλο, με μερικές μόνο 10άδες σταυρούς, τη μεταξύ τους διαφορά.
Το Τμήμα Πληροφορικής της Π.Ε. Κέρκυρας της ΠΙΝ, καταχωρώντας τα στοιχεία που εστάλησαν από τα εκλογικά τμήματα, ανέδειξε διαφορά 30 σταυρών προτίμησης υπέρ του Ν. Δένδια.
Το Πρωτοδικείο ανέβασε τη διαφορά στους 43 σταυρούς και από την επανακαταμέτρηση των σταυρών που ζήτησε ο Στέφανος Γκίκας, η εικόνα δέχθηκε δύο διαφορετικές αναγνώσεις.
Η εκπροσώπηση της πλευράς Δένδια μίλησε για διεύρυνση της διαφοράς προς την ίδια κατεύθυνση, ενώ η πλευρά Γκίκα διατύπωσε την άποψη περί ανατροπής του αποτελέσματος υπέρ του!
Ετσι, το εκλογικό σώμα της Ν.Δ., μετά το σοκ από το αποτέλεσμα των εκλογών - σε τοπικό και εθνικό επίπεδο - υφίσταται τώρα και τη δοκιμασία της εσωκομματικής διαμάχης, με την αμφισβήτηση του αποτελέσματος της σταυροδοσίας και μάλιστα σε ιστορικά χαμηλά, για τη διεκδίκηση της βουλευτικής έδρας του κόμματος.
Το θέμα μάλιστα, δεν πρόκειται να κλείσει εδώ, καθώς η πλευρά Γκίκα προανήγγειλε προσφυγή στο Εκλογοδικείο και έτσι η υπόθεση θα παραμείνει "πληγή χέουσα" για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ωστόσο, θα μεσολαβήσουν - κατά τα φαινόμενα - οι νέες εκλογές με σειρά προτεραιότητας, αυτήν που ανέδειξαν τα επίσημα αποτελέσματα των εκλογών της 6ης Μαϊου.

Διάβασα και άκουσα τις ένθεν και ένθεν δηλώσεις και ανακοινώσεις για το θέμα αυτό και η αίσθησή μου είναι ότι αυτές, ούτε τους ίδιους εξυπηρετούν σε κάτι, ούτε το κόμμα που εκπροσωπούν βοηθούν, σ' αυτήν την δύσκολη και κρίσιμη περίοδο.
Η κάθε πλευρά, βεβαίως, έχει δικαίωμα να στηρίξει τις θέσεις της ενώπιον των οργάνων που θα κρίνουν το τελικό αποτέλεσμα, αλλά δε νομίζω πως χρειάζονται δηλώσεις και ανακοινώσεις και ειδικά αυτές που "ρίχνουν λάδι στη φωτιά".
Τα μέσα ενημέρωσης, ενόψει αυτών των δεδομένων, έχουν το δικό τους τρόπο να ρίξουν φως στην υπόθεση, χωρίς να είναι αναγκαίες οι δηλώσεις - και μάλιστα αιχμηρές - από τη μια ή την άλλη πλευρά.
Κατανοώ ότι το εκλογικό αποτέλεσμα για το Ν. Δένδια, που βρίσκεται στην ηγετική ομάδα της Ν.Δ. ως πρώην υπουργός και μέχρι τη διάλυση της Βουλής, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος, δεν είναι το καλύτερο για να δέχεται μάλιστα και μία αμφισβήτηση, που αναπόφευκτα "βαραίνει" το κλίμα, ανεξάρτητα από την τελική της έκβαση.
Από την άλλη πλευρά του και ο Στέφανος Γκίκας, για τρίτη φορά υποψήφιος βουλευτής, αισθάνεται, ενόψει του οριακού αποτελέσματος, ότι "έφτασε μέχρι την πηγή χωρίς να πιεί νερό" και ψάχνει να βρει τα τυχόν εμπόδια που δεν του το επέτρεψαν.
Είναι κι αυτό ανθρώπινο. Νομίζω όμως, ότι χρειάζεται ψυχραιμία και μεγάλη προσοχή ο χειρισμός του θέματος και από τις δύο πλευρές, για να μην καταλήξει σε... σήριαλ για λαϊκή κατανάλωση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται...

Η λογική της ρήσης "ο θάνατός σου η ζωή μου", δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι αυτή που διδάσκεται στην - με τα τόσα προβλήματα - κοινωνία μας, από αυτούς που θέλουν να την εκπροσωπήσουν και να την υπηρετήσουν.
Γνωρίζω καλά και τους δύο και νομίζω ότι μπορούν να χειριστούν την υπόθεση κατά τρόπο απόλυτα αξιοπρεπή, σοβαρό και υπεύθυνο, για τον οποίο δεν τους είναι αναγκαίες οι δικές μου παραινέσεις και παρατηρήσεις.
Η δημοσιογραφική ματιά, ωστόσο, ίσως φανεί χρήσιμη, καθώς βλέπει τα πράγματα ψύχραιμα και από την σκοπιά μιας κοινωνίας, η οποία παλεύει καθημερινά με πλήθος προβλημάτων, δύσκολων και σύνθετων που πολλές φορές, τελευταία, συνθλίβουν τις ανθρώπινες προσπάθειες και δημιουργούν συνθήκες απογοήτευσης, οργής και απελπισίας.
- Αυτή δεν είναι - άλλωστε - και η αιτία του οδυνηρού μηνύματος του εκλογικού αποτελέσματος, προς τα μέχρι χτες κυβερνητικά κόμματα και τους υποψηφίους τους;
* Είναι διευθυντής της εφημερίδας Η Κέρκυρα Σήμερα, πρ. νομάρχης Κερκύρας.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΟΥΛΗΜΕΝΟΣ*. ΚΕΡΚΥΡΑ. Η δήλωση της πρώην βουλευτή Αντζελας Γκερέκου, με την οποία ερμηνεύει το εκλογικό αποτέλεσμα - τοποθετείται για το σήμερα, ευχαριστεί τους - λιγοστούς πλέον - πολίτες που την τίμησαν με την εμπιστοσύνη τους και εύχεται επιτυχία στους εκλεγέντες βουλευτές - αξίζει νομίζω μιας ιδιαίτερης αναφοράς και μιας πρώτης αποτίμησης της προσφοράς της. Κι αυτό, γιατί η στιγμή της εκλογικής αποτυχίας και της πτώσης ενός πολιτικού από το αξίωμα που κατείχε, είναι ταυτόχρονα μια καμπή στη ζωή του και ο τρόπος που την αντιμετωπίζει, εκπέμπει μηνύματα, δηλωτικά του χαρακτήρα του και δίνει ένα στίγμα της ποιότητας της πολιτικής μας ζωής.

΄Ετσι, ξαναδιαβάζοντας τη δήλωση της κ. Γκερέκου, της πρώτης χωρίς το βουλευτικό αξίωμα, που κατείχε για 8 και πλέον χρόνια, διαπιστώνει κανείς, κατ' αρχήν, μία ευπρέπεια στο ύφος της. Δεν δηλώνει κανενός είδους πικρία και δείχνει να σέβεται, να ερμηνεύει λογικά και να κατανοεί τη βούληση του εκλογικού σώματος, όπως αυτή καταγράφηκε σε εθνικό και τοπικό επίπεδο.
"Το ΠΑΣΟΚ εισέπραξε ένα τεράστιο πολιτικό κόστος για την προσπάθεια που έκανε να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ και ταυτόχρονα τιμωρήθηκε για τα πολλά σφάλματα που έγιναν στη διάρκεια αυτής", αναφέρει στη δήλωσή της η Άντζελα Γκερέκου.

Για το παρόν και το μέλλον η κ. Γκερέκου δεν δείχνει αδιάφορη και τοποθετείται κατά τρόπο που δηλώνει έμμεσα αλλά σαφέστατα, ότι επιθυμεί να παραμείνει στην πολιτική.
"Είναι καθήκον μας", σημειώνει, "να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας με τους πολίτες, είναι καθήκον μας να συνεχίσουμε να δίνουμε τη μάχη για την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ και την αποφυγή της χρεοκοπίας, διορθώνοντας όμως τα λάθη και τις αδικίες. Οι αξίες που διαχρονικά μας ενέπνευσαν ως Κίνημα, είναι σήμερα περισσότερο επίκαιρες από ποτέ".
Δεν θα περίμενε κανείς να κάνει, στη δήλωσή της αυτή, μια αναλυτική αναφορά στα "λάθη και τις αδικίες" που διαπιστώνει στην πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, είναι όμως σημαντικό που αναγνωρίζει την ύπαρξή τους.
Προκύπτει ακόμη - και αυτό έχει ενδιαφέρον - ότι παραμένει ενεργά στο κόμμα της και το γεγονός αυτό ίσως να σημαίνει επιδίωξη, να είναι πρώτη υποψήφια βουλευτής στο συνδυασμό της Κέρκυρας, στο πολύ πιθανό ενδεχόμενο νέων εκλογών, με την ελπίδα ανάκτησης της βουλευτικής έδρας.
Ετσι, ερμηνεύεται και η φράση του επιλόγου της δήλωσή της, όπου μαζί με τα συγχαρητήρια στους εκλεγέντες, απευθυνόμενη στους πολίτες και ιδιαίτερα στους ψηφοφόρους της, αφού τους ευχαριστεί, τους ενημερώνει πως "μαζί συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για τον τόπο μας και τη χώρα μας".
Όσοι λοιπόν, βιάστηκαν να εκτιμήσουν ότι το εκλογικό αποτέλεσμα "θα την στείλει σπίτι της", δεν νομίζω πως είναι τώρα τόσο βέβαιοι, όσο πριν τη δήλωσή της. Εκτός αν έχουν υπόψη τους κάτι, που εμείς δεν ξέρουμε, για τις διαθέσεις της ηγεσίας του κόμματος, σε σχέση με τα κριτήρια συγκρότησης των συνδυασμών για τις νέες εκλογές...

Σε κάθε περίπτωση, με το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης
Μαϊου, έχει κλείσει ένας κύκλος της πολιτικής δράσης της κ. Γκερέκου, που είτε μείνει εκεί, είτε ξανανοίξει, επιτρέπει μία πολύ συνοπτική αποτίμηση της συμμετοχής της στα κοινά με τη βουλευτική ιδιότητα.
Η μέχρι πρότινος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, μπήκε αργά και μάλλον τυχαία στην πολιτική. Γρήγορα όμως, κάλυψε την αρχική αδυναμία της και την αμηχανία που ένοιω-σε στο άγνωστο περιβάλλον όπου ξαφνικά βρέθηκε. Στο κοινοβούλιο δεν είχε κάποια ουσιαστική συμμετοχή στην παραγωγή νομοθετικού έργου. Επικεντρώθηκε περισσότερο στον κοινοβουλευτικό έλεγχο, αλλά και στη δυνατότητά της να παρεμβαίνει στα όργανα διοίκησης, προκειμένου να προωθεί θέματα του νομού μας, άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε όχι. Πολλές φορές βιάστηκε να θεωρήσει "τελειωμένες" δύσκολες υποθέσεις, που είχαν όμως στην πραγματικότητα πολύ δρόμο να διανύσουν, ενώ φάνηκε να υποτιμά τον καταλυτικό ρόλο της γραφειοκρατίας και τους απελπιστικά αργούς ρυθμούς, με τους οποίους κινείται η ελληνική δημόσια διοίκηση.
Αναλώθηκε πολλές φορές σε εσωκομματικές αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις για τοπικά θέματα, ενώ, ορισμένοι χειρισμοί της προκάλεσαν αντιδράσεις που της κόστισαν πολιτικά και προσωπικά.

Στη σύντομη θητεία της στο Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού, επέδειξε πλούσια δραστηριότητα και ενδιαφέρον να προωθήσει τα τοπικά θέματα, χωρίς όμως πάντα τις επιτυχίες που θα επιθυμούσε.
Τέλος, της καταλογίζεται διάθεση να ελέγξει με την τοποθέτηση ανθρώπων της εμπιστοσύνης της, τα όργανα διοίκησης κρατικών οργανισμών και ιδρυμάτων, προκαλώντας τριβές που αναμφίβολα της κόστισαν, όπως η υιοθέτηση μερικών παλαιοκομματικών μεθόδων άσκησης της πολιτικής, που δυστυχώς ακόμη και σήμερα "καλά κρατούν" στην πολιτική ζωή του τόπου.
Για να είμαστε όσο μπορούμε, δίκαιοι μαζί της αλλά και ειλικρινείς απέναντι στους πολίτες, η τελευταία περίοδος της θητείας της - όπως και του Ν. Δένδια - συνέπεσε με τα μεγάλα εκρηκτικά προβλήματα της χώρας και της κοινωνίας μας, που τους φόρτωσε ευθύνες υψηλού πολιτικού κόστους, ανεξάρτητα από το μέγεθος της δικής τους προσωπικής συμμετοχής σ' αυτά.
΄Ετσι, σε μεγάλο βαθμό, εξηγείται και το τοπικό εκλογικό αποτέλεσμα που κατέγραψε τεράστιες απώλειες και για τους δύο.
* Είναι διευθυντής της εφημερίδας Η Κέρκυρα σήμερα, πρώην νομάρχης Κερκύρας.

ΕΛΙΝΑ ΛΑΣΚΑΡΙ. ΚΕΡΚΥΡΑ. Είπαν ότι το αποτέλεσμα των εκλογών εκφράζει τιμωρία προς τον δικομματισμό -που εμείς εκθρέψαμε- υπεύθυνο της δεινής μας θέσης, αγανάκτηση για την πολιτική της λιτότητας, και πίεση για την διαχείριση των προβλημάτων που συνδέονται με τη λαθρομετανάστευση.
Πράγματι, «μαυρίσαμε» την ατολμία και τις δημαγωγικές υποσχέσεις των δύο μεγάλων κομμάτων καθιστώντας τα «πρώην», αναδείξαμε σε δεύτερη δύναμη το κόμμα που μας υποσχέθηκε παραμονή στην Ευρωζώνη χωρίς δεσμεύσεις και αναθέσαμε, χωρίς να το πολυσκεφτούμε, την αντιμετώπιση των μεταναστών, λαθραίων και μη, σε ένα σκοτεινό, μισαλλόδοξο κόμμα φανατισμένων αγράμματων.
Κυριολεκτικά παγώσαμε, βλέποντας στις τηλεοράσεις τα ξυρισμένα κεφάλια, τα φουσκωμένα, καλυμμένα με τατουάζ μπράτσα και προ παντός την απροκάλυπτη χυδαιότητα στα λόγια και στις απειλές των αυριανών καινούργιων βουλευτών μας, της Χρυσής Αυγής. Έπρεπε να είχαμε ψάξει με μεγαλύτερη προσοχή το παρελθόν και το παρόν ανθρώπων που χρησιμοποιούν αυτά τα σύμβολα και μιλούν αυτή τη γλώσσα. Έπρεπε να τους είχαμε περιθωριοποιήσει, αντί να τους νομιμοποιήσουμε να αντικαταστήσουν την πολιτεία, όσο ανίκανη και αν αποδείχτηκε. Τώρα, τους έχουμε ήδη ψηφίσει.
Αντίστοιχα, μουδιάσαμε ακούγοντας τον κ. Στρατούλη του ΣΥΡΙΖΑ να αναφέρεται, παρεμπιπτόντως, στην κρατικοποίηση των τραπεζών και στη δέσμευση των καταθέσεών μας, φυσικά για την προστασία μας. Θυμώσαμε τάχα με την κοροϊδία του «λεφτά υπάρχουν» και αφήσαμε να παραμυθιαστούμε από το «υποχρεώσεις δεν υπάρχουν». Μας έφτασε που το μνημόνιο είναι κακό, αφού το είπε και ο μεσιέ Ολάντ και δεν απαιτήσαμε να μας εξηγήσουν με τα χρήματα τίνος θα χρηματοδοτήσουν το κράτος, όταν θα έχει καταγγελθεί η δανειακή σύμβαση και λογικά, θα έχουν σταματήσει οι εκταμιεύσεις και τα δάνεια από τους εταίρους. Το μάθαμε και αυτό από την τηλεόραση αλλά και αυτούς, τους έχουμε ήδη ψηφίσει.
Οδηγηθήκαμε σε εκλογές για να διορθώσουμε λάθη του παρελθόντος δίνοντας καθαρές εντολές εξόδου από την κρίση. Και καταφέραμε να μείνουμε ακυβέρνητοι, παραλίγο μόνοι και παραλίγο χρεωκοπημένοι, πλειοδοτώντας πυρετωδώς σε απέχθεια για το μνημόνιο, για εσωτερική κατανάλωση.
Και να φανταστεί κανείς πως άλλους θέλαμε να τιμωρήσουμε...

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΚΑΤΣΩΡΗΣ. ΚΕΡΚΥΡΑ. Τέσσερα μπλοκ κομμάτων αναδείχθηκαν από τις εκλογές αυτές και είναι :
Oι αντιευρωπαϊκές δυνάμεις με ποσοστό 10% και αν υπήρχε απλή αναλογική θα έπαιρναν 30 έδρες ενώ σήμερα έχουν μόνο 26.
Οι μνημονιακές δυνάμεις στις οποίες περιλαμβάνονται η Ν.Δ.,το ΠΑΣΟΚ ,η ΔΥ.ΣΥ.,η ΔΡΑΣΗ ,το κόμμα του Τζήμερου και άλλα μικρότερα σχήματα με ποσοστό 40,75 % που με απλή αναλογική θα έπαιρναν 122 έδρες ενώ σήμερα παίρνουν 149.
Οι αντιμνημονιακές δυνάμεις στις οποίες συμπεριλαμβάνονται ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ , η ΔΗ.ΑΡ., οι Οικολόγοι και άλλα μικρότερα κόμματα με ποσοστό 28,75% που με την απλή αναλογική θα έπαιρναν 86 έδρες ενώ σήμερα διαθέτουν μόνο 71 έδρες.
Οι αντιμνημονιακές δυνάμεις με έντονα εθνικιστικά λαϊκίστικα και ναζιστικά στοιχεία που συγκεντρώνουν το 20,5% του εκλογικού σώματος και κατέχουν 54 έδρες που με απλή αναλογική θα έπαιρναν 62 έδρες.
Αλήθεια αναρωτιέμαι ποια μπλόκ αθροίζει ο κ. Τσίπρας και μιλά για αντιμνημονιακό θρίαμβο .Συμπεριλαμβάνει σ' αυτό τις εθνικιστικές και ναζιστικές δυνάμεις καθώς και τις δυνάμεις αποχώρησης από την Ευρωπαϊκή ένωση και την Ευρωζώνη.
Τι θα περίμενε ο κάθε πολίτης την επομένη των εκλογών :
Μια ολοκληρωμένη πρόταση που θα μπορούσε να γίνει δεκτή και από άλλους πολιτικούς σχηματισμούς για να προχωρήσει η συνεννόηση.
Μέχρι στιγμής τι είδαμε :
Τον κ.Σαμαρά που πήρε την πρώτη εντολή ,να παραμένει σταθερά στις θέσεις του.
Τον κ.Τσίπρα να εκτινάσσει την αλαζονεία του στα ύψη και να ζητά δηλώσεις αποκήρυξης της ιδεολογίας των πολιτικών του αντιπάλων. Τον ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ να καταθέτει μέσω των στελεχών του συγκρουόμενες προτάσεις.
Πιστεύω πως ο κ. Βενιζέλος που θα λάβει την τρίτη εντολή να μην συνεχίσει την ίδια τακτική των προκατόχων του και να καταθέσει ρεαλιστική πρόταση που να μπορούν να αποδεχθούν και οι άλλες δυνάμεις .
Εκτιμώ πως θα πρέπει να κατατεθεί ένα νέο πρόγραμμα δράσης μιας κυβέρνησης Εθνικής Συνεννόησης με τις παρακάτω προτεραιότητες :
Αλλαγή εκλογικού νόμου και καθιέρωση απλής αναλογικής
Αλλαγή του Συντάγματος για να αποφευχθεί η λειτουργία ναζιστικών οργανώσεων και κομμάτων.
Επαναφορά μισθών και συντάξεων στα επίπεδα του 2009 και διατήρηση τους μέχρι 31.12.2015
Μείωση των τιμών των πωλουμένων προϊόντων και υπηρεσιών κατά 20% και διατήρηση τους μέχρι τις 31.12.2015
Νέο φορολογικό σύστημα που να προβλέπει δύο κοινούς συντελεστές ΦΠΑ για όλη την χώρα που να είναι 8% και 18% .Τα τουριστικά πακέτα να ενταχθούν στο 8%.
Αύξηση του αφορολόγητου στις 12.000,00 € με κατάργηση των φοροαπαλλαγών. Ενιαία φορολογική κλίμακα που να προβλέπει τέσσερα κλιμάκια ήτοι 12.001,00 - 25.000,00 συντελεστής 20% , 25.001,00-40.000,00 συντελεστής 30% , 40.001,00 - 60.000,00 συντελεστής 40% και πάνω από 60.000,00 συντελεστής 50%. Η κλίμακα αυτή να ισχύει για φυσικά και νομικά πρόσωπα.
Θεσμοθέτηση ενός ενιαίου φόρου στα ακίνητα που απ' αυτόν θα απαλλάσσεται η πρώτη κατοικία. Ο φόρος θα προσδιορίζεται από τον τύπο
«Τιμή Ζώνης Χ Τετραγωνικά μέτρα χ Συντελεστή παλαιότητος χ 1,0% ».
Κατάργηση όλων των υπολοίπων φόρων όπως το τέλος επιτηδεύματος.
Διατύπωση αιτήματος για κούρεμα του δημοσίου χρέους προς την Ε.Κ.Τ , το Δ.Ν.Τ. και τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης κατά 30% .Μείωση του επιτοκίου δανεισμού στο 1 %.
Άμεση ανάκληση της υπουργικής πράξης σύμφωνα με την οποία το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας θα συνάψει με τον προσωρινό μηχανισμό στήριξης E.F.S.F. και τις Τράπεζες συμβάσεις προεγγραφών με τις οποίες θα μεταφερθούν στις 4 μεγαλύτερες Ελληνικές Τράπεζες 18 δισεκατομμύρια ευρώ.
Μείωση των επιτοκίων δανεισμού κατά 40% με παράλληλη διατήρηση των επιτοκίων καταθέσεων.
Μεταβίβαση της αχρησιμοποίητης γεωργικής γης του Δημοσίου και της Εκκλησίας σε άτομα που θέλουν να γίνουν κατά κύριο επάγγελμα αγροτοκτηνοτρόφοι.
Ανάπτυξη της οικονομικής βάσης της χώρας με έμφαση σε τέσσερεις κλάδους που θα είναι ο ορυκτός πλούτος , ο πρωτογενής τομέας, οι ήπιες μορφές ενέργειας και ο τουρισμός.
Απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων.
Καθορισμός χρήσεων γής και ο διαχωρισμός των χρήσεων κατοικίας.
Δημιουργία κρατικής Τράπεζας Επενδύσεων που θα διαχειρίζεται τα Ευρωπαϊκά Προγράμματα.
Κοινωνικοποίηση της παραγωγής ενέργειας.

ΠΕΤΡΟΣ ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ*. ΚΕΡΚΥΡΑ. Το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου, ένα αποτέλεσμα σαρωτικών ανατροπών συνάμα δε και απαρχής και ελπίδας για τον διαλυμένο, λεηλατημένο μας τόπο, δεν εξέπληξε κανένα σώφρονα Έλληνα. Οι τεκτονικές δονήσεις (παύλα ανακατατάξεις) που συντάραξαν συθέμελα και με ιδιαίτερη ένταση την ελληνική κοινωνία τα δύο τελευταία χρόνια, προδίκαζαν από καιρό την έκταση αλλά και το εύρος καθώς και τα ιδιαίτερά του χαρακτηριστικά και καθιστούσαν τις εκλογές αυτές «εκλογές καμπής» για τη χώρα. Η στήλη μάλιστα το «φωτογράφισε» από την προηγουμένη των εκλογών, το περασμένο ΠαρασκευοΣάββατο. Η στήλη επίσης (για να βλογήσουμε και λίγο τα γένια μας) πρώτη απ' όλα τα έντυπα και ηλεκτρονικά Μέσα σ' ολόκληρη την Ελλάδα από τον περασμένο Ιούνιο, προέβλεψε το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ «όποτε κι αν γίνουν οι εκλογές», και μάλιστα με ακρίβεια μικρότερη και του στατιστικού λάθους. Είχαμε μιλήσει τότε για «ποσοστό ‘74», όπως οι φανατικοί αναγνώστες της θα θυμάστε.
Θα επιμείνω ωστόσο σήμερα σε ορισμένα θέματα καθαρά διαδικαστικά (βαθύτατα στην ουσία πολιτικά), καθώς το αύριο που ξεκίνησε δεν μπορεί και δεν πρέπει να περιμένει. Το πρώτο απ' αυτά δεν είναι άλλο από τον εκλογικό νόμο. Ένας εκλογικός νόμος που αλλοιώνει και παραποιεί κατά τρόπο αήθη, αντιδημοκρατικό στην ουσία το αποτέλεσμα της κάλπης. Καθώς, αν μη τι άλλο, μένει χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση το δεκαοχτώ και τόσο τοις εκατό εκφρασμένης ψήφου συμπολιτών, που ισοδυναμεί σχεδόν με το πρώτο κόμμα. Απ' αυτούς προέρχεται το «μπόνους» των 50 εδρών (άκου «μπόνους»(!) οι έδρες του ελληνικού κοινοβουλίου -μονάχα ένας διεστραμμένος εγκέφαλος θα μπορούσε να διανοηθεί κάτι τέτοιο). Η άμεση αλλαγή του εκλογικού νόμου σε Απλή Αναλογική (που η στήλη και πάλι είχε θέσει έγκαιρα εδώ και ένα χρόνο πριν) είναι η αναγκαία και ικανή συνθήκη που θα διαμορφώσει στη νέα μας εποχή όχι μόνο τις συμπεριφορές, τη ρητορική και τη φερεγγυότητα συνεννόησης, αλλά και την ίδια τη δομή, τη λειτουργία και τις εσωτερικές διεργασίες των κομμάτων.
Το δεύτερο είναι ακόμη σοβαρότερο, αποτελεί ζήτημα ηθικής και πολιτικής νομιμοποίησης για τους αρχηγούς των δύο πάλε ποτέ «μεγάλων» κομμάτων. Ο κ. Σαμαράς κι ο κ. Βενιζέλος δεν έχουν πια το παραμικρό ηθικό και πολιτικό δικαίωμα να ηγηθούν των κομμάτων τους στις προσεχείς εκλογές, καθώς όλο αυτό το κάλπικο πρωθυπουργοκεντρικό (δια της μεθόδου της διολισθήσεως της κατά τα άλλα «Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας μας» -άρθρο 1 παράγραφος 1) οικοδόμημα που όρθωσαν σε αγαστή συνέργεια απ' τη Μεταπολίτευση, έχει καταρρεύσει. Η ψήφος του ελληνικού λαού στις εκλογές της 6ης Μαΐου ήταν κάτι παραπάνω από κατηγορηματική: απέρριψε συντριπτικά για πρωθυπουργό της χώρας τόσο τον ένα όσο και τον άλλο. Το μήνυμα του ελληνικού λαού δεν αφορούσε απλά και μόνο σαφέστατη εντολή για αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης, αλλά πρωτίστως για απομάκρυνση και αντικατάσταση των συγκεκριμένων προσώπων. Κάτι που μπορεί να συμβεί άμεσα από τις κοινοβουλευτικές τους ομάδες (υπάρχει πρόσφατο πολιτικό και νομικό «δεδικασμένο» εδώ με την εκλογή Σημίτη στην πρωθυπουργία ύστερα από το θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου). Ανεξαρτήτως πάντως από την έκβαση των διερευνητικών εντολών και την τελευταία σύσκεψη υπό τον πρόεδρο της δημοκρατίας, το Σύνταγμα ορίζει ότι η Βουλή πρέπει να συγκληθεί. Σύνοδος όμως της Βουλής σημαίνει αυτοδικαίως ότι αποκτούν θεσμική οντότητα αλλά και υπόσταση οι κοινοβουλευτικές ομάδες των κομμάτων. Οι κοινοβουλευτικές ομάδες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ (των δύο πρώην μεγάλων «κυβερνητικών» κομμάτων δηλαδή -η αρχηγική δομή, ο πολυσυλλεκτικός χαρακτήρας αλλά και η έως τώρα ύπαρξη και λειτουργία των οποίων αφορούσε αποκλειστικά στην άσκηση κυβερνητικής εξουσίας) οφείλουν επομένως να συνέλθουν άμεσα και να αντικαταστήσουν τους αρχηγούς τους. Οποιαδήποτε απαίτηση τόσο του κ. Σαμαρά όσο και του κ. Βενιζέλου να διατηρήσουν τις «καρέκλες» τους, θα ‘χει να κάμει με προσωπικές εμμονές (ή διαταγές των εντολοδόχων τους) που θα δυσχεράνουν περαιτέρω τόσο την όποια προοπτική των κομμάτων τους όσο, κυρίως, τις ομαλές εξελίξεις στον τόπο.
Το τρίτο αφορά το μέγα ζήτημα της έλλειψης ενημέρωσης και, ουσιαστικά, τη λειτουργία της Δημοσιογραφίας στον τόπο. Όλο αυτό το ημιπαράνομο, σαθρό και «με το αζημίωτο» οικοδόμημα θρασύτατων, προσβλητικών και παρελκυστικών συμπεριφορών που στήθηκε για να συνδράμει αποκλειστικά την υποκουλτούρα και τη χαμέρπεια, τη λαμογιά και τη διαπλοκή (άλλως την ιδιοσυστασία των δύο πρώην «μεγάλων» κομμάτων) κατέρρευσε οριστικά τη νύχτα των εκλογών σαν χάρτινος πύργος. Η πλήρης κατάρρευση του προβεβλημένου όσο και καλοπληρωμένου «δημοσιογραφικού συστήματος» θα μπορούσε να καταδειχτεί απλά α) με τη «μη αποδοχή» της αλματώδους αύξησης του ΣΥΡΙΖΑ (που στοίχισε και την πρωτιά πιθανόν), β) της λυσσασμένης επίθεσης και απαξίωσης κατά Πάνου Καμένου και των Ανεξάρτητων Ελλήνων, γ) την απαξίωση έως εκμηδενισμού των ωραιότατων ελληνικών του Τζήμερου και της Δημιουργίας Ξανά. Στις συμπληγάδες του παρέσυρε και σοβαρότατες, έγκριτες και δοκιμασμένες γραφίδες. Η ελληνική δημοσιογραφία, αν θέλει να εξακολουθήσει στην καινούργια εποχή οφείλει επιτέλους να απαλλαγεί απ' τις νευρώσεις κατ' εξακολούθηση αλλά και «κατ' ανάθεσιν» και να ξαναπατήσει γερά πάλι πίσω στο ρεπορτάζ. «Βλέποντας» με τα μάτια της κι «ακούοντας» με τ' αυτιά της. Αλλά στο ζήτημα αυτό θα χρειαστεί να επανέλθω.

Υ.Γ.1: Αλέξη, μάζεψέ τους επειγόντως απ' τα κανάλια.
Υ.Γ.2: Προς συντρόφισσα Αλέκα, ενταύθα. Όταν συμμετέχεις (με το αζημίωτο) σ' αυτό το άθλιο, εκμεταλλευτικό, καπιταλιστικό, μονοπωλιακό, αστικοκοινοβουλευτικό διεφθαρμένο σύστημα, οφείλεις να γνωρίζεις συντρόφισσα ότι η ψήφος που σου δίνει ο ελληνικός λαός είναι «εντολή». Και μάλιστα εντολή που ούτε επιστρέφεται ούτε και «κατατίθεται» πίσω.
Υ.Γ.3: Ουουπς! Ημί-ανάφς, Προσχή! Εγέρθητω... -εσύ γιατί δεν είσαι εγέρθητος;
* καλλιτεχνικός διευθυντής του ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΟΥ ΙΟΝΙΟΥ.

ΝΙΚΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ*. ΚΕΡΚΥΡΑ. Η ζωή παίζει συχνά περίεργα παιχνίδια, η αντίστροφη μέτρηση για την πτώση της χούντας και την μεταπολίτευση ξεκίνησε με την εξέγερση του πολυτεχνείου και με διορισμένο πρωθυπουργό τον Σπύρο Μαρκεζίνη. Ένας άλλος Μαρκεζίνης, ο γιός του προηγούμενου, συζητιέται σαν πιθανός πρωθυπουργός σε κυβέρνηση «τύπου Πρόντι» αν αποτύχουν οι προσπάθειες για συνεννόηση των πολιτικών αρχηγών. Ο νέος Μαρκεζίνης καλείται να κλείσει τον κύκλο της μεταπολίτευσης ή, αν προτιμάται, να ανοίξει την νέα μεταπολίτευση.«Γόνιμο αδιέξοδο» χαρακτήρισε ο πρόεδρος του ΣΕΒ το μετεκλογικό τοπίο. Πράγματι μέσα από το χάος μπορεί κανείς να διακρίνει την αναδυόμενη τάξη της νέας μεταπολίτευσης. Το ΠΑΣΟΚ φαίνεται πως έκλεισε τον ιστορικό του κύκλο και η πορεία του προδιαγράφεται φθίνουσα(Κάτι σαν την μεταπολιτευτική Ένωση Κέντρου, με το Βενιζέλο σε ρόλο Ζίγδη).Ο ΣΥΡΙΖΑ με την πολυγλωσσία του αλλά και την καλλιέργεια της ψευδαίσθησης (και αυτονόητης επιθυμία του κόσμου) για εύκολη λύση, είναι ο μεγάλος κερδισμένος των εκλογών και εν δυνάμει ο κεντροαριστερός πόλος του νέου πολιτικού σκηνικού. Φυσικά αυτό απαιτεί έναν εξωραϊσμό του συγκεκριμένου χώρου και ως προς τις θέσεις και ως προς τα στελέχη του. Αυτό ήδη έχει ξεκινήσει προεκλογικά με την σταδιακή, για παράδειγμα, μετατόπιση του στο θέμα του χρέους από την θέση για διαγραφή σε αυτήν για αναστολή πληρωμής του, αλλά και με την ενίσχυση του με στελέχη του χώρου του ΠΑΣΟΚ. Το τελευταίο μάλιστα έγινε από την ηγεσία τόσο άκομψα σε μερικές περιπτώσεις που προκάλεσε αντιδράσεις τοπικών στελεχών με χαρακτηριστική περίπτωση τη Κέρκυρα όπου η προσπάθεια επιβολής της υποψηφιότητας Καλούδη δίχασε τον τοπικό ΣΥΡΙΖΑ.
Τα πράγματα γίνονται λίγο πιο δύσκολα ως προς την οργάνωση του κεντροδεξιού χώρου. Η ΝΔ έχει πολυδιασπαστεί και παρότι βγήκε πρώτο κόμμα έχει φθίνουσα δυναμική και είναι προς συζήτηση αν μπορεί με αυτήν πυρήνα να συγκροτηθεί ο άλλος πόλος του νέου δικομματισμού. Το κόμμα του κ, Καμμένου δείχνει μία εξαιρετική δυναμική αν σκεφτεί κανείς πως συγκροτήθηκε πριν ενάμισι μήνα μέσω ίντερνετ και συγκέντρωσε το 10,6% των ψήφων. Ωστόσο οι θέσεις του κατά του Μνημονίου και ο σχεδόν αγοραίος εθνικοπατριωτικός χαρακτήρας του, παρά το γεγονός ότι εκφράζουν τμήματα της αστικής τάξης τα οποία καταστρέφει η κρίση και η νέα κατεύθυνση του παραγωγικού μοντέλου της χώρας ( θα έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε γι΄αυτό σε άλλο σημείωμά μας), είναι ασαφές αν μπορούν να εκφράσουν τα πλέον ισχυρά και δυναμικά αστικά στρώματα.Όλα τα παραπάνω παραπέμπουν σε ένα συμπέρασμα: Το νέο πολιτικό σκηνικό χρειάζεται χρόνο προκειμένου να διαμορφωθεί. Γι΄αυτό και παρότι δεν φαίνεται ιδιαίτερα πιθανό την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η εξέλιξη θα είναι μάλλον προς την κατεύθυνση συγκρότησης κυβέρνησης (ακόμη και περιορισμένου χρόνου) από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ μαζί με την ΔΗΜΑΡ ή με βουλευτές που θα αποσκιρτήσουν απ΄αυτήν και το κόμμα του Καμμένου. Φυσικά πρόκειται για ένα σενάριο που μπορεί να είναι το καλύτερο δυνατό για την άρχουσα τάξη, αλλά πάντα, όπως συμβαίνει στη ζωή, απρόβλεπτα γεγονότα και προσωπικές επιδιώξεις μπορεί να το ακυρώσουν και να οδηγηθούμε σε νέες εκλογές. Ως τώρα είδαμε τα αποτελέσματα των εκλογών με βάση τους σχεδιασμούς των από πάνω, θα προσπαθήσουμε μία ανάγνωση τους από την πλευρά των λαϊκών συμφερόντων. Οι εκλογές στις 6 Μαΐου αποτέλεσαν μία απίστευτη κατεδάφιση του πολιτικού σκηνικού. Οι πολίτες παρά τα πρωτοφανή εκβιαστικά διλλήματα, καταδίκασαν τα κόμματα που ενοχοποιούνταν για την πολιτική των Μνημονίων. ΠΑΣΟΚ,ΝΔ,ΛΑΟΣ από το 83% των ψήφων που συγκέντρωσαν δυόμισι μόλις χρόνια πριν, τώρα πήραν 35% των ψήφων με το ΠΑΣΟΚ να γίνεται από πρώτο τρίτο κόμμα και το ΛΑΟΣ να τίθεται εκτός Βουλής . Δεν ξέρω αν και πόσα τέτοια παραδείγματα μεταστροφής ψήφων υπάρχουν παγκοσμίως, ο λαός χωρίς να φοβηθεί καταδίκασε την πολιτική που τον οδηγούσε στην πείνα και την καταστροφή. Ωστόσο η καταδίκη αυτή διασχίζεται σε μεγάλο βαθμό από αυταπάτες και πολύ μεγάλη σύγχυση. Για παράδειγμα αυταπάτη είναι το γεγονός ότι η μεγάλη πλειοψηφία την ίδια στιγμή που καταδικάζει τις πολιτικές των μνημονίων, επιθυμεί την παραμονή της χώρας στην ΕΕ και το Ευρώ (Το ασυμβίβαστο αυτών των δύο θέσεων το γνωρίζουν πολύ καλά Σαμαράς και Βενιζέλος γι΄αυτό δέχονται να δώσουν ψήφο να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ και να καταργήσει, όπως λέει, το μνημόνιο «αρκεί να μην αμφισβητηθεί ο Ευρωπαϊκός προσανατολισμός της χώρας»).Και βέβαια για την σύγχυση με την οποία ψήφισε ο ελληνικός λαός δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από το 7% της Χρυσής Αυγής. Όσοι την ψήφισαν ανήκουν σε απελπισμένα κοινωνικά στρώματα ανέργων και καταστραμμένων μικροαστών που εκφράζουν την δυσαρέσκειά τους με πρωτόγονο τρόπο. Η συμπεριφορά τους μπορεί να είναι μορφή πολιτικού λουδιτισμού, αλλά με κανένα τρόπο δεν σημαίνει πως 440 χιλιάδες πολίτες, νέοι στην πλειοψηφία τους, έγιναν θαυμαστές του Χίτλερ. Όμως το αυγό του φιδιού εκκολάφτηκε και κάτω από τα αδιέξοδα που δημιούργησε και θα δημιουργήσει η κρίση, ο κίνδυνος να οδηγηθούμε στην ανοιχτά τρομοκρατική δικτατορία των ποιο αντιδραστικών, σοβινιστικών και ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματιστικού κεφαλαίου, κατά τον κλασικό ορισμό του φασισμού από τον Δημητρώφ, δεν πρέπει από κανέναν να υποτιμάται.Οι εξελίξεις είναι τόσο γρήγορες που το πολιτικό τοπίο γρήγορα θα ξεκαθαρίσει και οι αυταπάτες και ψευδαισθήσεις θα ξεκαθαρίσουν. Ο κόσμος θα καταλάβει ποιοι του μίλησαν και του μιλούν με την γλώσσα της αλήθειας και ποιοί όχι. Για την ώρα όμως το τοπίο είναι στην ομίχλη.
*Είναι πρόεδρος της ΕΛΜΕ Κέρκυρας