ΝΙΚΟΣ ΚΟΤΖΙΑΣ*. ΑΘΗΝΑ. Από την αρχή της κρίσης υποστήριζα και υποστηρίζω ότι ο κύριος μοχλός εξόδου από αυτήν είναι η Πολιτική. Όπως έδειξα αναλυτικά στο βιβλίο «Πολιτική Σωτηρίας» (Λιβάνης 2012), η πολιτική στην Ελλάδα σήμερα είναι μπλοκαρισμένη. Αντί, δηλαδή, να δοθούν από την Πολιτική άμεσες και πρωτότυπες λύσεις, αυτή γίνεται συχνά αιτία και συστατικό της κρίσης. Οι εκλογές υπήρξαν ένα πρώτο βήμα ξεμπλοκαρίσματος της πολιτικής. Το αποτέλεσμά ανοίγει δυνατότητες, αλλά δείχνει και τους κόμπους που υπάρχουν ακόμα πιο ανάγλυφα.
Με τις εκλογές ανοίχτηκαν νέες δυνατότητες χάρη στο γεγονός ότι οι δημοκρατικές αντιμνημονιακές δυνάμεις είναι αυτή τη στιγμή η μεγαλύτερη πολιτική δύναμη. Ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ μπόρεσε να συγκεντρώσει πολλαπλές διαφορετικές δυνάμεις που πίστεψαν στον αντιμνημονιακό λόγο του. Από την άλλη, το Κόμμα του Μνημονίου υπέστη μεγάλη ήττα. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ως τα κύρια κόμματά του δεν μπόρεσαν να μαζέψουν ούτε καν το 1/3 των έγκυρων ψήφων. Επιπλέον, ο πάγκος του Κόμματος του Μνημονίου, ΛΑΟΣ και Δημοκρατική Συμμαχία έμειναν εκτός βουλής. Το ίδιο ισχύει και για τους άμεσους συμβούλους της Τρόικας που κατήλθαν αυτοτελώς, ως Δράση και Δημιουργία. Όλοι αυτοί συγκέντρωσαν το 10% των ψήφων. Ένα αποθεματικό που ναι μεν έμεινε εκτός βουλής, μπορεί, όμως να θεωρηθεί σίγουρο ότι θα υπάρξουν προσπάθειες να αναδιαταχθεί πολιτικά και στο δυνατό βαθμό να ενοποιηθεί οργανωτικά-εκλογικά.
Το μπλοκάρισμα μετά τις εκλογές προκύπτει από το γεγονός ότι δεν είναι εύκολη η συγκρότηση κυβέρνησης. Όμως, ακόμα και αν υπάρξει, δεν θα μπορέσει να αναστείλει την πορεία προς «επαναληπτικές». Όπως έγκαιρα είχα επισημάνει σε κείμενα και συνεντεύξεις μου, οι σημαντικές εκλογές δεν θα ήταν αυτές που ήδη έγιναν, αλλά οι επόμενες, οι δεύτερες εντός του 2012. Σε αυτές θα κριθεί προς ποια κατεύθυνση θα κινηθεί η πολιτική, αν τελικά ξεμπλοκαριστεί και προς όφελος τίνος. Οι δυνάμεις της διαπλοκής, τονίζω από την προεκλογική περίοδο, θα προσπαθήσουν να «αποδείξουν» τη μη λύση των προβλημάτων από τα δημοκρατικά αντιμνημονιακά κόμματα.
Η τρόικα και οι πολιτικές δυνάμεις που την ακολουθούν θα προσπαθήσουν να αναδιατάξουν το στρατόπεδο των δυνάμεων υποστήριξης του Μνημονίου με τρόπο και με πρόσωπα που να μετακινήσουν το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών προς όφελός της. Για να το γίνει αυτό, θα πρέπει α) να πειστούν οι σημερινές ηγεσίες των φιλομνημονιακών δυνάμεων στην υπέρβαση των «Εγώ». β) Να αντέξουν αυτές οι δυνάμεις τη φθορά που έρχεται με τα επόμενα μέτρα λιτότητας και γ) να δημιουργηθούν αισθήματα απογοήτευσης στην άλλη -την δημοκρατική αντιμνημονιακή- πλευρά. Το άτυπο σχέδιο είναι να μείνουν στην ιστορία της τρόικας οι εκλογές της Κυριακής που πέρασε ως εκλογές εκτόνωσης και πορείας προς απογοήτευση των μισθωτών, των ανέργων, της νεολαίας και των συνταξιούχων, καθώς και μικρομεσαίων επιχειρηματιών. Προς αυτή τη κατεύθυνση θα αναπτύξουν το επιχείρημα έναντι των αντίπαλων του μνημονίου, ότι και που «πήρατε τόσους πολλούς ψήφους, τίποτα δεν έγινε».
Οι δημοκρατικές αντιμνημονιακές δυνάμεις θα πρέπει να δείξουν ικανότητες που δεν είχαν μέχρι σήμερα και να ωριμάσουν το ταχύτερο. Να αναδείξουν ένα ουσιαστικό και πραγματικό πρόγραμμα άμεσης διακυβέρνησης σε συνεννόηση με όσο το δυνατό ευρύτερες δυνάμεις. Να ετοιμάσουν πέντε άμεσα νομοσχέδια ανακούφισης των ελλήνων και της χώρας καθώς και καθιέρωσης της απλής αναλογικής. Να επιδείξουν στην πράξη και όχι με κούφια λόγια -αρκετά με αυτά- την ενωτική τους πολιτική. Ακόμα μεγαλύτερη σημασία έχει, η δημιουργία στο χώρο της αριστερής-πατριωτικής, κοινωνικά ευαίσθητης και δίκαιης δημοκρατικής παράταξης, ενός νέου πολιτικού υποκειμένου με σαφή πολιτική υπέρ των συμμαχιών.
*Είναι καθηγητής διεθνών σπουδών στο πανεπιστήμιο Πειραιά, συγγραφέας.

ΣΠΥΡΟΣ ΣΤΑΛΙΑΣ*. ΑΘΗΝΑ. Την ώρα που γράφω αυτές τις σκέψεις, στο Προεδρικό Μέγαρο η πολιτική ηγεσία προσποιείται ότι θέλει να σχηματίσει Κυβέρνηση. Ας προσπαθήσει, γιατί οι κάλπες έκλεισαν και το μήνυμα της εστάλη ειρηνικά από το σύνολο του Ελληνικού Λαού: Δεν πάει άλλο με το Μνημόνιο, με την λιτότητα, με την βύθιση σε ύφεση, με την εξόντωση ενός ολόκληρου Λαού.
Το μήνυμα παραμένει, παρά τις απειλές. γιατί κανενός δεν ιδρώνει το αυτί, με άδεια τσέπη και γκρι μέλλον, για τον κακό Τσίπρα, για την αποπομπή μας από το Ευρώ, για άμεση χρεοκοπία, για την μη πειθαρχεία στους πιστωτές μας, περί ανεύθυνων Ευρωπαίων ή περί του κινδύνου από την άκρα δεξιά.
Μετά το ειρηνικά αποσταλέν μήνυμα, οι Έλληνες έδειξαν ότι είναι ικανοί και για δυναμικές αντιδράσεις που δυστυχώς ίσως οδηγήσουν σε ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη. Η πολιτική ηγεσία και ορισμένα ΜΜΕ ας έχουν υπ' όψη ότι με την φωτιά δεν παίζουμε και όπως λέει και ο Φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος ‘άλλες φωτιές σβήνονται με νερό και άλλες με αίμα'.
Τα μέλλον μας όμως παραμένει ζοφερό. Η Χώρα δεν παύει να μην είναι δεσμευμένη σε ένα σκληρό Μνημόνιο που προήλθε από τα υπερβολικά μας χρέη, προϊόν ενός τριακονταετούς λαϊκισμού. Τα χρέη αυτά θα πρέπει να πληρωθούν, όπως πληρώθηκαν όλα τα χρέη των προηγουμένων πτωχεύσεών μας.
Σίγουρα δεν θα πληρωθεί αυτό το ποσό αν μια διεθνής επιτροπή δημοσίου λογιστικού ελέγχου αποδείξει το επαχθές του ελληνικού χρέους. Ακόμα όμως και αν δηλώσουμε ευθαρσώς και τιμίως ότι για λίγο χρόνο αναστέλλουμε τις πληρωμές ή εφαρμόζουμε μερική παύση πληρωμών ή ακόμα σχεδιάζουμε την επιστροφή, για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, στο εθνικό μας νόμισμα, χωρίς να απολέσουμε την ευρωπαϊκή μας ιδιότητα -πράγματα που μπορούμε άφοβα να κάνουμε και μάλλον θα κάνουμε- στο τέλος θα πληρώσουμε δυστυχώς, ένα μεγάλο ποσό, όσο αυτό και αν κουρευτεί και όσο τα επιτόκια και αν είναι χαμηλά.
Έχοντας κατά νου ότι τα χρέη δεν πληρώνονται με νέα χρέη, πρωταρχικός στόχος μας θα πρέπει να είναι η παράγωγη πλεονασμάτων από την λειτουργία του κράτους με άλλα λόγια θα πρέπει τα έσοδα να είναι μεγαλύτερα από τις δαπάνες του. Αλλά αυτό θα πρέπει γίνει με το κατάλληλο τρόπο. Εδώ ακριβώς απέτυχε το Μνημόνιο, και γι αυτό τα κόμματα που το στήριξαν συγκέντρωσαν την καθολική αποδοκιμασία του Ελληνικού Λαού.
Το Μνημόνιο δεν είναι ένα κείμενο δράσης, όπως παρουσιάστηκε, για την εξυγίανση των Δημοσίων Οικονομικών της Χώρας με την παραγωγή πλεονασμάτων για την αποπληρωμή των δανείων μας, αλλά αποτελεί ένα μηχανισμό των πιστωτών μας για να πληρωθούν ούτως ή άλλως τα δάνεια τους, παντοιοτρόπως.
Είναι παγερά αδιάφορο το Μνημόνιο ως μηχανισμός, αν ένας Λαός θα υποφέρει εσαεί, αν θα υφαρπαγεί η περιουσία του Κράτους ή αν η εργασία καταστεί αντιπαραγωγική. Επίσης αποδείχτηκε μετά το Μνημόνιο, ότι ΕΕ μόνο από αλληλεγγύη δεν διακατέχεται.
Η μέχρι τώρα εφαρμογή του Μνημονίου μας οδηγεί σε σπειροειδή ύφεση διάρκειας και ήδη τα δυο τελευταία χρόνια, αυτό δεν λέγεται, οι καθαρές επενδύσεις στην Ελλάδα ήσαν αρνητικές με αποτέλεσμα να κλείνουν μαγαζιά, επιχειρήσεις, η ανεργία αυξάνει, η νεολαία φεύγει για έξω, τα τοκοχρεολύσια των νοικοκυριών δεν πληρώνονται.
Παρ' ολ' αυτά ο στόχος μας θα πρέπει να είναι τα πρωτογενή πλεονάσματα πράγμα που σημαίνει ότι η Ελλάδα μόνη της θα πρέπει να συντάξει ένα δικό της Μνημόνιο. Αυτό σημαίνει ότι οτιδήποτε στην Ελλάδα έχει σχέση με τις υπηρεσίες και την παραγωγή θα πρέπει να είναι αποτελεσματικό και αποδοτικό. Αυτό συνεπάγεται συθέμελες αλλαγές στη Νομοθεσία που αναφέρεται στη Διοίκηση του Κράτους, στη Τοπική και Περιφερειακή Διοίκηση, στις Κρατικές Επιχειρήσεις αλλά και στον Ιδιωτικό Τομέα.
Πρέπει να εξολοθρευτεί αυτό το πολυκέφαλο τέρας της πολυνομίας-γραφειοκρατίας που γεννά στασιμότητα, αδικία, αυθαιρεσία, αναξιοκρατία, ανευθυνότητα, την τυραννία του μέτριου που νοιώθει αίφνης σπουδαίος, ενώ φέρει το ήθος και την αισθητική ‘χοιροστασίου' και κλέβει δημιουργικό χρόνο από την Χώρα. Παράδειγμα μικρό: Δεν είναι δυνατόν ο ΟΛΚΕ να διοικείται από 9μελες Διοικητικό Συμβούλιο, δεν το χρειάζεται καθόλου, και μιλώ μετά λόγου γνώσεως.
Το πρωτογενές πλεόνασμα φυσικά δεν θα το δημιουργήσουμε ως σκοπό για την αποπληρωμή των δανείων μας αλλά για την χρηματοδότηση επενδύσεων για να μπορέσουμε μετά να ικανοποιήσουμε τις υποχρεώσεις μας. Αν είναι να πληρώσουμε σαν καλοί νοικοκυραίοι τα τοκοχρεολύσια μας, τότε δεν έχουμε κάνει τίποτα και καμία πολιτική δεν έχει σημασία ούτε η ψήφος μας.
Ένα θέμα όμως παραμένει ανοιχτό. Αν υποθέσουμε για μια στιγμή ότι εκ Θεού έπεφταν στα δημόσια ταμεία 100 δις ευρώ με την εντολή να επενδυθούν, αμφιβάλω με την πρόοδο της τεχνολογίας και την ευρωπαϊκή κατανομή της παραγωγής, αν γνωρίζουμε που θα πρέπει να επενδύσουμε. Αυτό το θέμα θα έπρεπε οι Πολιτικοί μας να συζητούν και όχι τους αποταμιευτήρες νερού και αλλά άθλια λαϊκίστικα ειδικά αναπτυξιακά προγράμματα όπως στο Νησί μας.
*Οικονομολόγος Ph.D, πρ. Διευθύνων Σύμβουλος ΟΛΚΕ-ΟΛΠ.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΟΥΛΗΜΕΝΟΣ*. ΚΕΡΚΥΡΑ. Η εθελοντική δράση καθαρισμού της νησίδας ΒΙδο από μέλη της ομάδας "Κερκυραίων Πρωτοβουλία" έδωσε την αφορμή για να σταθούμε για λίγο στον εθελοντισμό ως στάση ζωής που τόσο την έχουμε ανάγκη σήμερα.

Ο εθελοντισμός - έχει πολλές φορές τονιστεί - είναι ένα θέμα που μας αγγίζει όλους, ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης και επαγγελματικής ιδιότητας. Συνιστά μια εξαιρετικά επιμορφωτική λειτουργία που ενδυναμώνει την κοινωνική αλληλεγγύη. Ενισχύει την ενεργό συμμετοχή και τη συνύπαρξη, προσδίδοντας νέο περιεχόμενο στη ζωή μας. Διαμορφώνει μια νέα σχέση του ατόμου με την κοινωνία, μια νέα σχέση του ανθρώπου με το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζεί. Συνδυάζει "τον έρωτα του ερασιτέχνη, τη συνέπεια του επαγγελματία, την πειθαρχία του στρατιώτη και την ανιδιοτέλεια του ανώτερου ανθρώπου".
Στην Κέρκυρα δραστηριοποιούνται τον τελευταίο καιρό, διάφορες εθελοντικές οργανώσεις και άτυπες ομάδες συμπολιτών, που αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες δράσης κυρίως εκεί όπου η οργανωμένες δομές του κράτους και της αυτοδιοίκησης δεν φτάνουν...
Ετσι, βλέπουμε συχνά, δράσεις εθελοντών στη δενδροφύτευση (πρόσφατα στον ορεινό όγκο του Παντοκράτορα), στον καθαρισμό μνημείων και κτιρίων κυρίως στην παλιά πόλη, από κάθε λογής συνθήματα και επιγραφές, στον καθαρισμό παραλιών, πάρκων, κήπων και αλσών, από σκουπίδια και άλλα άχρηστα αντικείμενα, στην παροχή βοηθητικών υπηρεσιών στο Νοσοκομείο, στη συγκέντρωση και διανομή ειδών ρουχισμού και κλινοσκεπασμάτων σε συνανθρώπους μας που τα έχουν ανάγκη, στη διάθεση τροφίμων και φαγητού σε άπορους που συνεχώς πληθαίνουν, στη διάσωση ανθρώπων που βρίσκονται σε κίνδυνο είτε από ατυχήματα είτε από θεομηνίες κ.ο.κ.

Το ενθαρρυντικό και παρήγορο αυτό γεγονός τέτοιου εύρους δράσεων, αποδεικνύει ότι η κοινωνία μας δεν έχει υποταχτεί στη μοίρα της. Δεν έχει αδρανοποιηθεί μπροστά στην αδυναμία των επίσημων δομών να ανταποκριθούν πλήρως στην αποστολή τους. Δεν αδιαφορεί μπροστά στην ανάγκη. Δεν παραπέμπει στους άλλους και στο μέλλον αυτό που μπορεί να κάνει ή ίδια τώρα, ιδιαίτερα για κάτι που είναι απολύτως επείγον και αναγκαίο.
Οι εθελοντικές οργανώσεις και άτυπες ομάδες εθελοντών επιτελούν έργο πολύτιμο, διοχετεύοντας εκεί την ενέργεια των μελών τους, χωρίς να ζητούν την αναγνώριση ή την ανταμοιβή, καθώς κινούνται με ανιδιοτέλεια και δραστηριοποιούνται από αίσθηση καθήκοντος.
Ενόψει αυτής της πραγματικότητας, που καταγράφεται σε περίοδο που οι ανάγκες διαρκώς μεγαλώνουν και η... "θεία χάρις του κράτους" με όλες του τις εκφράσεις, αδυνατεί ν' ανταποκριθεί και να τις καλύψει, οι εθελοντικές δράσεις αποτελούν απάντηση ελπιδοφόρα. Συνιστούν εκδήλωση μιας συνειδητοποιημένης κοινωνίας. Τονώνουν το πεσμένο ηθικό μιας μεγάλη μερίδας συμπολιτών μας. Δείχνουν το δρόμο της ευθύνης και του χρέους. Γίνονται υπόδειγμα συμπεριφοράς και πρότυπο μίμησης. Επιτρέπουν να βλέπουμε όλοι το μέλλον με περισσότερη αισιοδοξία, που τόσο την έχουμε ανάγκη.

Για όλα αυτά, νομίζω πως και οι επίσημοι θεσμικοί φορείς, έχουν χρέος να αναδεικνύουν και να στηρίζουν όπως μπορούν και να προβάλλουν αυτές τις εθελοντικές δράσεις που παράγουν έργο πολύτιμο, χωρίς να κοστίζουν το παραμικρό. Και να ενθαρρύνουν τη συμμετοχή πολλών ακόμη συμπολιτών. Γιατί υπάρχει σήμερα, εκτός από τους νέους ανθρώπους και τον εργασιακά ενεργό πληθυσμό, και ένα σημαντικό παροπλισμένο ανθρώπινο δυναμικό μεγαλύτερης ηλικίας, που διαθέτει μεγάλη εξειδίκευση και εμπειρία.
Αν αυτό το δυναμικό μπορούσαμε να εμπνεύσουμε και να ενεργοποιήσουμε κυρίως σε κρίσιμους κοινωνικούς και περιβαλλοντικούς τομείς δράσης, θα ήταν δυνατόν πραγματικά, με την εθελοντική τους προσφορά, να γίνουν θαύματα.
Ιδού μια καλή ιδέα για τους θεσμικούς μας φορείς...
* Είναι διευθυντής της εφημερίδας Η Κέρκυρα Σήμερα, πρώην νομάρχης Κερκύρας.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΟΥΛΗΜΕΝΟΣ*. ΚΕΡΚΥΡΑ. Τo οριακό αποτέλεσμα σε επίπεδο σταυρών προτίμησης στο ψηφοδέλτιο της Ν.Δ., πρόσθεσε ένα ακόμη πρόβλημα στην τοπική έκφραση του κόμματος.

Δεν έφτανε η καθήλωση της εκλογικής της δύναμης στο χαμηλότερο ποσοστό της ιστορίας του κόμματος και η κάλπη ανέδειξε μέσα από ένα ολονύχτιο "θρίλερ", τους δύο βασικούς ανταγωνιστές του ψηφοδελτίου στην Κέρκυρα, να βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής ο ένας από τον άλλο, με μερικές μόνο 10άδες σταυρούς, τη μεταξύ τους διαφορά.
Το Τμήμα Πληροφορικής της Π.Ε. Κέρκυρας της ΠΙΝ, καταχωρώντας τα στοιχεία που εστάλησαν από τα εκλογικά τμήματα, ανέδειξε διαφορά 30 σταυρών προτίμησης υπέρ του Ν. Δένδια.
Το Πρωτοδικείο ανέβασε τη διαφορά στους 43 σταυρούς και από την επανακαταμέτρηση των σταυρών που ζήτησε ο Στέφανος Γκίκας, η εικόνα δέχθηκε δύο διαφορετικές αναγνώσεις.
Η εκπροσώπηση της πλευράς Δένδια μίλησε για διεύρυνση της διαφοράς προς την ίδια κατεύθυνση, ενώ η πλευρά Γκίκα διατύπωσε την άποψη περί ανατροπής του αποτελέσματος υπέρ του!
Ετσι, το εκλογικό σώμα της Ν.Δ., μετά το σοκ από το αποτέλεσμα των εκλογών - σε τοπικό και εθνικό επίπεδο - υφίσταται τώρα και τη δοκιμασία της εσωκομματικής διαμάχης, με την αμφισβήτηση του αποτελέσματος της σταυροδοσίας και μάλιστα σε ιστορικά χαμηλά, για τη διεκδίκηση της βουλευτικής έδρας του κόμματος.
Το θέμα μάλιστα, δεν πρόκειται να κλείσει εδώ, καθώς η πλευρά Γκίκα προανήγγειλε προσφυγή στο Εκλογοδικείο και έτσι η υπόθεση θα παραμείνει "πληγή χέουσα" για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ωστόσο, θα μεσολαβήσουν - κατά τα φαινόμενα - οι νέες εκλογές με σειρά προτεραιότητας, αυτήν που ανέδειξαν τα επίσημα αποτελέσματα των εκλογών της 6ης Μαϊου.

Διάβασα και άκουσα τις ένθεν και ένθεν δηλώσεις και ανακοινώσεις για το θέμα αυτό και η αίσθησή μου είναι ότι αυτές, ούτε τους ίδιους εξυπηρετούν σε κάτι, ούτε το κόμμα που εκπροσωπούν βοηθούν, σ' αυτήν την δύσκολη και κρίσιμη περίοδο.
Η κάθε πλευρά, βεβαίως, έχει δικαίωμα να στηρίξει τις θέσεις της ενώπιον των οργάνων που θα κρίνουν το τελικό αποτέλεσμα, αλλά δε νομίζω πως χρειάζονται δηλώσεις και ανακοινώσεις και ειδικά αυτές που "ρίχνουν λάδι στη φωτιά".
Τα μέσα ενημέρωσης, ενόψει αυτών των δεδομένων, έχουν το δικό τους τρόπο να ρίξουν φως στην υπόθεση, χωρίς να είναι αναγκαίες οι δηλώσεις - και μάλιστα αιχμηρές - από τη μια ή την άλλη πλευρά.
Κατανοώ ότι το εκλογικό αποτέλεσμα για το Ν. Δένδια, που βρίσκεται στην ηγετική ομάδα της Ν.Δ. ως πρώην υπουργός και μέχρι τη διάλυση της Βουλής, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος, δεν είναι το καλύτερο για να δέχεται μάλιστα και μία αμφισβήτηση, που αναπόφευκτα "βαραίνει" το κλίμα, ανεξάρτητα από την τελική της έκβαση.
Από την άλλη πλευρά του και ο Στέφανος Γκίκας, για τρίτη φορά υποψήφιος βουλευτής, αισθάνεται, ενόψει του οριακού αποτελέσματος, ότι "έφτασε μέχρι την πηγή χωρίς να πιεί νερό" και ψάχνει να βρει τα τυχόν εμπόδια που δεν του το επέτρεψαν.
Είναι κι αυτό ανθρώπινο. Νομίζω όμως, ότι χρειάζεται ψυχραιμία και μεγάλη προσοχή ο χειρισμός του θέματος και από τις δύο πλευρές, για να μην καταλήξει σε... σήριαλ για λαϊκή κατανάλωση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται...

Η λογική της ρήσης "ο θάνατός σου η ζωή μου", δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι αυτή που διδάσκεται στην - με τα τόσα προβλήματα - κοινωνία μας, από αυτούς που θέλουν να την εκπροσωπήσουν και να την υπηρετήσουν.
Γνωρίζω καλά και τους δύο και νομίζω ότι μπορούν να χειριστούν την υπόθεση κατά τρόπο απόλυτα αξιοπρεπή, σοβαρό και υπεύθυνο, για τον οποίο δεν τους είναι αναγκαίες οι δικές μου παραινέσεις και παρατηρήσεις.
Η δημοσιογραφική ματιά, ωστόσο, ίσως φανεί χρήσιμη, καθώς βλέπει τα πράγματα ψύχραιμα και από την σκοπιά μιας κοινωνίας, η οποία παλεύει καθημερινά με πλήθος προβλημάτων, δύσκολων και σύνθετων που πολλές φορές, τελευταία, συνθλίβουν τις ανθρώπινες προσπάθειες και δημιουργούν συνθήκες απογοήτευσης, οργής και απελπισίας.
- Αυτή δεν είναι - άλλωστε - και η αιτία του οδυνηρού μηνύματος του εκλογικού αποτελέσματος, προς τα μέχρι χτες κυβερνητικά κόμματα και τους υποψηφίους τους;
* Είναι διευθυντής της εφημερίδας Η Κέρκυρα Σήμερα, πρ. νομάρχης Κερκύρας.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΟΥΛΗΜΕΝΟΣ*. ΚΕΡΚΥΡΑ. Η δήλωση της πρώην βουλευτή Αντζελας Γκερέκου, με την οποία ερμηνεύει το εκλογικό αποτέλεσμα - τοποθετείται για το σήμερα, ευχαριστεί τους - λιγοστούς πλέον - πολίτες που την τίμησαν με την εμπιστοσύνη τους και εύχεται επιτυχία στους εκλεγέντες βουλευτές - αξίζει νομίζω μιας ιδιαίτερης αναφοράς και μιας πρώτης αποτίμησης της προσφοράς της. Κι αυτό, γιατί η στιγμή της εκλογικής αποτυχίας και της πτώσης ενός πολιτικού από το αξίωμα που κατείχε, είναι ταυτόχρονα μια καμπή στη ζωή του και ο τρόπος που την αντιμετωπίζει, εκπέμπει μηνύματα, δηλωτικά του χαρακτήρα του και δίνει ένα στίγμα της ποιότητας της πολιτικής μας ζωής.

΄Ετσι, ξαναδιαβάζοντας τη δήλωση της κ. Γκερέκου, της πρώτης χωρίς το βουλευτικό αξίωμα, που κατείχε για 8 και πλέον χρόνια, διαπιστώνει κανείς, κατ' αρχήν, μία ευπρέπεια στο ύφος της. Δεν δηλώνει κανενός είδους πικρία και δείχνει να σέβεται, να ερμηνεύει λογικά και να κατανοεί τη βούληση του εκλογικού σώματος, όπως αυτή καταγράφηκε σε εθνικό και τοπικό επίπεδο.
"Το ΠΑΣΟΚ εισέπραξε ένα τεράστιο πολιτικό κόστος για την προσπάθεια που έκανε να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ και ταυτόχρονα τιμωρήθηκε για τα πολλά σφάλματα που έγιναν στη διάρκεια αυτής", αναφέρει στη δήλωσή της η Άντζελα Γκερέκου.

Για το παρόν και το μέλλον η κ. Γκερέκου δεν δείχνει αδιάφορη και τοποθετείται κατά τρόπο που δηλώνει έμμεσα αλλά σαφέστατα, ότι επιθυμεί να παραμείνει στην πολιτική.
"Είναι καθήκον μας", σημειώνει, "να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας με τους πολίτες, είναι καθήκον μας να συνεχίσουμε να δίνουμε τη μάχη για την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ και την αποφυγή της χρεοκοπίας, διορθώνοντας όμως τα λάθη και τις αδικίες. Οι αξίες που διαχρονικά μας ενέπνευσαν ως Κίνημα, είναι σήμερα περισσότερο επίκαιρες από ποτέ".
Δεν θα περίμενε κανείς να κάνει, στη δήλωσή της αυτή, μια αναλυτική αναφορά στα "λάθη και τις αδικίες" που διαπιστώνει στην πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, είναι όμως σημαντικό που αναγνωρίζει την ύπαρξή τους.
Προκύπτει ακόμη - και αυτό έχει ενδιαφέρον - ότι παραμένει ενεργά στο κόμμα της και το γεγονός αυτό ίσως να σημαίνει επιδίωξη, να είναι πρώτη υποψήφια βουλευτής στο συνδυασμό της Κέρκυρας, στο πολύ πιθανό ενδεχόμενο νέων εκλογών, με την ελπίδα ανάκτησης της βουλευτικής έδρας.
Ετσι, ερμηνεύεται και η φράση του επιλόγου της δήλωσή της, όπου μαζί με τα συγχαρητήρια στους εκλεγέντες, απευθυνόμενη στους πολίτες και ιδιαίτερα στους ψηφοφόρους της, αφού τους ευχαριστεί, τους ενημερώνει πως "μαζί συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για τον τόπο μας και τη χώρα μας".
Όσοι λοιπόν, βιάστηκαν να εκτιμήσουν ότι το εκλογικό αποτέλεσμα "θα την στείλει σπίτι της", δεν νομίζω πως είναι τώρα τόσο βέβαιοι, όσο πριν τη δήλωσή της. Εκτός αν έχουν υπόψη τους κάτι, που εμείς δεν ξέρουμε, για τις διαθέσεις της ηγεσίας του κόμματος, σε σχέση με τα κριτήρια συγκρότησης των συνδυασμών για τις νέες εκλογές...

Σε κάθε περίπτωση, με το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης
Μαϊου, έχει κλείσει ένας κύκλος της πολιτικής δράσης της κ. Γκερέκου, που είτε μείνει εκεί, είτε ξανανοίξει, επιτρέπει μία πολύ συνοπτική αποτίμηση της συμμετοχής της στα κοινά με τη βουλευτική ιδιότητα.
Η μέχρι πρότινος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, μπήκε αργά και μάλλον τυχαία στην πολιτική. Γρήγορα όμως, κάλυψε την αρχική αδυναμία της και την αμηχανία που ένοιω-σε στο άγνωστο περιβάλλον όπου ξαφνικά βρέθηκε. Στο κοινοβούλιο δεν είχε κάποια ουσιαστική συμμετοχή στην παραγωγή νομοθετικού έργου. Επικεντρώθηκε περισσότερο στον κοινοβουλευτικό έλεγχο, αλλά και στη δυνατότητά της να παρεμβαίνει στα όργανα διοίκησης, προκειμένου να προωθεί θέματα του νομού μας, άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε όχι. Πολλές φορές βιάστηκε να θεωρήσει "τελειωμένες" δύσκολες υποθέσεις, που είχαν όμως στην πραγματικότητα πολύ δρόμο να διανύσουν, ενώ φάνηκε να υποτιμά τον καταλυτικό ρόλο της γραφειοκρατίας και τους απελπιστικά αργούς ρυθμούς, με τους οποίους κινείται η ελληνική δημόσια διοίκηση.
Αναλώθηκε πολλές φορές σε εσωκομματικές αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις για τοπικά θέματα, ενώ, ορισμένοι χειρισμοί της προκάλεσαν αντιδράσεις που της κόστισαν πολιτικά και προσωπικά.

Στη σύντομη θητεία της στο Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού, επέδειξε πλούσια δραστηριότητα και ενδιαφέρον να προωθήσει τα τοπικά θέματα, χωρίς όμως πάντα τις επιτυχίες που θα επιθυμούσε.
Τέλος, της καταλογίζεται διάθεση να ελέγξει με την τοποθέτηση ανθρώπων της εμπιστοσύνης της, τα όργανα διοίκησης κρατικών οργανισμών και ιδρυμάτων, προκαλώντας τριβές που αναμφίβολα της κόστισαν, όπως η υιοθέτηση μερικών παλαιοκομματικών μεθόδων άσκησης της πολιτικής, που δυστυχώς ακόμη και σήμερα "καλά κρατούν" στην πολιτική ζωή του τόπου.
Για να είμαστε όσο μπορούμε, δίκαιοι μαζί της αλλά και ειλικρινείς απέναντι στους πολίτες, η τελευταία περίοδος της θητείας της - όπως και του Ν. Δένδια - συνέπεσε με τα μεγάλα εκρηκτικά προβλήματα της χώρας και της κοινωνίας μας, που τους φόρτωσε ευθύνες υψηλού πολιτικού κόστους, ανεξάρτητα από το μέγεθος της δικής τους προσωπικής συμμετοχής σ' αυτά.
΄Ετσι, σε μεγάλο βαθμό, εξηγείται και το τοπικό εκλογικό αποτέλεσμα που κατέγραψε τεράστιες απώλειες και για τους δύο.
* Είναι διευθυντής της εφημερίδας Η Κέρκυρα σήμερα, πρώην νομάρχης Κερκύρας.

ΕΛΙΝΑ ΛΑΣΚΑΡΙ. ΚΕΡΚΥΡΑ. Είπαν ότι το αποτέλεσμα των εκλογών εκφράζει τιμωρία προς τον δικομματισμό -που εμείς εκθρέψαμε- υπεύθυνο της δεινής μας θέσης, αγανάκτηση για την πολιτική της λιτότητας, και πίεση για την διαχείριση των προβλημάτων που συνδέονται με τη λαθρομετανάστευση.
Πράγματι, «μαυρίσαμε» την ατολμία και τις δημαγωγικές υποσχέσεις των δύο μεγάλων κομμάτων καθιστώντας τα «πρώην», αναδείξαμε σε δεύτερη δύναμη το κόμμα που μας υποσχέθηκε παραμονή στην Ευρωζώνη χωρίς δεσμεύσεις και αναθέσαμε, χωρίς να το πολυσκεφτούμε, την αντιμετώπιση των μεταναστών, λαθραίων και μη, σε ένα σκοτεινό, μισαλλόδοξο κόμμα φανατισμένων αγράμματων.
Κυριολεκτικά παγώσαμε, βλέποντας στις τηλεοράσεις τα ξυρισμένα κεφάλια, τα φουσκωμένα, καλυμμένα με τατουάζ μπράτσα και προ παντός την απροκάλυπτη χυδαιότητα στα λόγια και στις απειλές των αυριανών καινούργιων βουλευτών μας, της Χρυσής Αυγής. Έπρεπε να είχαμε ψάξει με μεγαλύτερη προσοχή το παρελθόν και το παρόν ανθρώπων που χρησιμοποιούν αυτά τα σύμβολα και μιλούν αυτή τη γλώσσα. Έπρεπε να τους είχαμε περιθωριοποιήσει, αντί να τους νομιμοποιήσουμε να αντικαταστήσουν την πολιτεία, όσο ανίκανη και αν αποδείχτηκε. Τώρα, τους έχουμε ήδη ψηφίσει.
Αντίστοιχα, μουδιάσαμε ακούγοντας τον κ. Στρατούλη του ΣΥΡΙΖΑ να αναφέρεται, παρεμπιπτόντως, στην κρατικοποίηση των τραπεζών και στη δέσμευση των καταθέσεών μας, φυσικά για την προστασία μας. Θυμώσαμε τάχα με την κοροϊδία του «λεφτά υπάρχουν» και αφήσαμε να παραμυθιαστούμε από το «υποχρεώσεις δεν υπάρχουν». Μας έφτασε που το μνημόνιο είναι κακό, αφού το είπε και ο μεσιέ Ολάντ και δεν απαιτήσαμε να μας εξηγήσουν με τα χρήματα τίνος θα χρηματοδοτήσουν το κράτος, όταν θα έχει καταγγελθεί η δανειακή σύμβαση και λογικά, θα έχουν σταματήσει οι εκταμιεύσεις και τα δάνεια από τους εταίρους. Το μάθαμε και αυτό από την τηλεόραση αλλά και αυτούς, τους έχουμε ήδη ψηφίσει.
Οδηγηθήκαμε σε εκλογές για να διορθώσουμε λάθη του παρελθόντος δίνοντας καθαρές εντολές εξόδου από την κρίση. Και καταφέραμε να μείνουμε ακυβέρνητοι, παραλίγο μόνοι και παραλίγο χρεωκοπημένοι, πλειοδοτώντας πυρετωδώς σε απέχθεια για το μνημόνιο, για εσωτερική κατανάλωση.
Και να φανταστεί κανείς πως άλλους θέλαμε να τιμωρήσουμε...

ΠΕΤΡΟΣ ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ*. ΚΕΡΚΥΡΑ. Το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου, ένα αποτέλεσμα σαρωτικών ανατροπών συνάμα δε και απαρχής και ελπίδας για τον διαλυμένο, λεηλατημένο μας τόπο, δεν εξέπληξε κανένα σώφρονα Έλληνα. Οι τεκτονικές δονήσεις (παύλα ανακατατάξεις) που συντάραξαν συθέμελα και με ιδιαίτερη ένταση την ελληνική κοινωνία τα δύο τελευταία χρόνια, προδίκαζαν από καιρό την έκταση αλλά και το εύρος καθώς και τα ιδιαίτερά του χαρακτηριστικά και καθιστούσαν τις εκλογές αυτές «εκλογές καμπής» για τη χώρα. Η στήλη μάλιστα το «φωτογράφισε» από την προηγουμένη των εκλογών, το περασμένο ΠαρασκευοΣάββατο. Η στήλη επίσης (για να βλογήσουμε και λίγο τα γένια μας) πρώτη απ' όλα τα έντυπα και ηλεκτρονικά Μέσα σ' ολόκληρη την Ελλάδα από τον περασμένο Ιούνιο, προέβλεψε το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ «όποτε κι αν γίνουν οι εκλογές», και μάλιστα με ακρίβεια μικρότερη και του στατιστικού λάθους. Είχαμε μιλήσει τότε για «ποσοστό ‘74», όπως οι φανατικοί αναγνώστες της θα θυμάστε.
Θα επιμείνω ωστόσο σήμερα σε ορισμένα θέματα καθαρά διαδικαστικά (βαθύτατα στην ουσία πολιτικά), καθώς το αύριο που ξεκίνησε δεν μπορεί και δεν πρέπει να περιμένει. Το πρώτο απ' αυτά δεν είναι άλλο από τον εκλογικό νόμο. Ένας εκλογικός νόμος που αλλοιώνει και παραποιεί κατά τρόπο αήθη, αντιδημοκρατικό στην ουσία το αποτέλεσμα της κάλπης. Καθώς, αν μη τι άλλο, μένει χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση το δεκαοχτώ και τόσο τοις εκατό εκφρασμένης ψήφου συμπολιτών, που ισοδυναμεί σχεδόν με το πρώτο κόμμα. Απ' αυτούς προέρχεται το «μπόνους» των 50 εδρών (άκου «μπόνους»(!) οι έδρες του ελληνικού κοινοβουλίου -μονάχα ένας διεστραμμένος εγκέφαλος θα μπορούσε να διανοηθεί κάτι τέτοιο). Η άμεση αλλαγή του εκλογικού νόμου σε Απλή Αναλογική (που η στήλη και πάλι είχε θέσει έγκαιρα εδώ και ένα χρόνο πριν) είναι η αναγκαία και ικανή συνθήκη που θα διαμορφώσει στη νέα μας εποχή όχι μόνο τις συμπεριφορές, τη ρητορική και τη φερεγγυότητα συνεννόησης, αλλά και την ίδια τη δομή, τη λειτουργία και τις εσωτερικές διεργασίες των κομμάτων.
Το δεύτερο είναι ακόμη σοβαρότερο, αποτελεί ζήτημα ηθικής και πολιτικής νομιμοποίησης για τους αρχηγούς των δύο πάλε ποτέ «μεγάλων» κομμάτων. Ο κ. Σαμαράς κι ο κ. Βενιζέλος δεν έχουν πια το παραμικρό ηθικό και πολιτικό δικαίωμα να ηγηθούν των κομμάτων τους στις προσεχείς εκλογές, καθώς όλο αυτό το κάλπικο πρωθυπουργοκεντρικό (δια της μεθόδου της διολισθήσεως της κατά τα άλλα «Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας μας» -άρθρο 1 παράγραφος 1) οικοδόμημα που όρθωσαν σε αγαστή συνέργεια απ' τη Μεταπολίτευση, έχει καταρρεύσει. Η ψήφος του ελληνικού λαού στις εκλογές της 6ης Μαΐου ήταν κάτι παραπάνω από κατηγορηματική: απέρριψε συντριπτικά για πρωθυπουργό της χώρας τόσο τον ένα όσο και τον άλλο. Το μήνυμα του ελληνικού λαού δεν αφορούσε απλά και μόνο σαφέστατη εντολή για αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης, αλλά πρωτίστως για απομάκρυνση και αντικατάσταση των συγκεκριμένων προσώπων. Κάτι που μπορεί να συμβεί άμεσα από τις κοινοβουλευτικές τους ομάδες (υπάρχει πρόσφατο πολιτικό και νομικό «δεδικασμένο» εδώ με την εκλογή Σημίτη στην πρωθυπουργία ύστερα από το θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου). Ανεξαρτήτως πάντως από την έκβαση των διερευνητικών εντολών και την τελευταία σύσκεψη υπό τον πρόεδρο της δημοκρατίας, το Σύνταγμα ορίζει ότι η Βουλή πρέπει να συγκληθεί. Σύνοδος όμως της Βουλής σημαίνει αυτοδικαίως ότι αποκτούν θεσμική οντότητα αλλά και υπόσταση οι κοινοβουλευτικές ομάδες των κομμάτων. Οι κοινοβουλευτικές ομάδες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ (των δύο πρώην μεγάλων «κυβερνητικών» κομμάτων δηλαδή -η αρχηγική δομή, ο πολυσυλλεκτικός χαρακτήρας αλλά και η έως τώρα ύπαρξη και λειτουργία των οποίων αφορούσε αποκλειστικά στην άσκηση κυβερνητικής εξουσίας) οφείλουν επομένως να συνέλθουν άμεσα και να αντικαταστήσουν τους αρχηγούς τους. Οποιαδήποτε απαίτηση τόσο του κ. Σαμαρά όσο και του κ. Βενιζέλου να διατηρήσουν τις «καρέκλες» τους, θα ‘χει να κάμει με προσωπικές εμμονές (ή διαταγές των εντολοδόχων τους) που θα δυσχεράνουν περαιτέρω τόσο την όποια προοπτική των κομμάτων τους όσο, κυρίως, τις ομαλές εξελίξεις στον τόπο.
Το τρίτο αφορά το μέγα ζήτημα της έλλειψης ενημέρωσης και, ουσιαστικά, τη λειτουργία της Δημοσιογραφίας στον τόπο. Όλο αυτό το ημιπαράνομο, σαθρό και «με το αζημίωτο» οικοδόμημα θρασύτατων, προσβλητικών και παρελκυστικών συμπεριφορών που στήθηκε για να συνδράμει αποκλειστικά την υποκουλτούρα και τη χαμέρπεια, τη λαμογιά και τη διαπλοκή (άλλως την ιδιοσυστασία των δύο πρώην «μεγάλων» κομμάτων) κατέρρευσε οριστικά τη νύχτα των εκλογών σαν χάρτινος πύργος. Η πλήρης κατάρρευση του προβεβλημένου όσο και καλοπληρωμένου «δημοσιογραφικού συστήματος» θα μπορούσε να καταδειχτεί απλά α) με τη «μη αποδοχή» της αλματώδους αύξησης του ΣΥΡΙΖΑ (που στοίχισε και την πρωτιά πιθανόν), β) της λυσσασμένης επίθεσης και απαξίωσης κατά Πάνου Καμένου και των Ανεξάρτητων Ελλήνων, γ) την απαξίωση έως εκμηδενισμού των ωραιότατων ελληνικών του Τζήμερου και της Δημιουργίας Ξανά. Στις συμπληγάδες του παρέσυρε και σοβαρότατες, έγκριτες και δοκιμασμένες γραφίδες. Η ελληνική δημοσιογραφία, αν θέλει να εξακολουθήσει στην καινούργια εποχή οφείλει επιτέλους να απαλλαγεί απ' τις νευρώσεις κατ' εξακολούθηση αλλά και «κατ' ανάθεσιν» και να ξαναπατήσει γερά πάλι πίσω στο ρεπορτάζ. «Βλέποντας» με τα μάτια της κι «ακούοντας» με τ' αυτιά της. Αλλά στο ζήτημα αυτό θα χρειαστεί να επανέλθω.

Υ.Γ.1: Αλέξη, μάζεψέ τους επειγόντως απ' τα κανάλια.
Υ.Γ.2: Προς συντρόφισσα Αλέκα, ενταύθα. Όταν συμμετέχεις (με το αζημίωτο) σ' αυτό το άθλιο, εκμεταλλευτικό, καπιταλιστικό, μονοπωλιακό, αστικοκοινοβουλευτικό διεφθαρμένο σύστημα, οφείλεις να γνωρίζεις συντρόφισσα ότι η ψήφος που σου δίνει ο ελληνικός λαός είναι «εντολή». Και μάλιστα εντολή που ούτε επιστρέφεται ούτε και «κατατίθεται» πίσω.
Υ.Γ.3: Ουουπς! Ημί-ανάφς, Προσχή! Εγέρθητω... -εσύ γιατί δεν είσαι εγέρθητος;
* καλλιτεχνικός διευθυντής του ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΟΥ ΙΟΝΙΟΥ.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΟΥΧΤΕΡΟΣ*. ΚΕΡΚΥΡΑ. Και ξαφνικά έγινε κοινό μυστικό. Το έβλεπες στη συμπεριφορά και τις αντιδράσεις του κόσμου. Λες κι έψαχναν ένα «αποκούμπι» άμυνας απέναντι στην αδηφάγο και ανεξέλεγκτη κρίση. Πρώτα οι «αγανακτισμένοι». Μετά, προσωπικότητες του πνευματικού και ακαδημαϊκού περιβάλλοντος που βγήκαν μπροστά. Όλοι μαζί στην αναζήτηση ενός νέου πολιτικού φορέα που θα έδειχνε έναν διαφορετικό δρόμο, που θα αμφισβητούσε με δημιουργικές προτάσεις (και όχι με στείρα άρνηση) πολλά από τα «δεδομένα» των καιρών.
Μέχρι που φτάσαμε στις εκλογές της 6ης Μαΐου. Σε πηγαδάκια συζητήσεων, ιδίως ανάμεσα στους νέους της χώρας, το ερώτημα κυριαρχούσε: «τι θα ψηφίσεις;». Από τη μια τα πάρα πολλά υποψήφια κόμματα αλλά κι η απουσία ορατού, «ξεκάθαρου» πλάνου εξουσίας, ενέτεινε τον προβληματισμό. Παράλληλα, οι πολίτες άρχισαν δειλά-δειλά να θέτουν επί τάπητος την ευκαιρία να σταλούν πολλαπλά μηνύματα, που δεν θα περιοριστούν στην απλή ανάδειξη συνδυασμών και βουλευτών.
Κάπου εκεί, ο ένας μετά τον άλλο αποφάσισαν να αποκαλυφθούν. "Στηρίζω ΣΥ.ΡΙΖ.Α.". Κι έχει σημασία το ρήμα "ΣΤΗΡΙΖΩ". Ο κόσμος ήθελε να αλληλοστηριχθεί, αναζητούσε συμμαχίες, συντροφιές, δίχως διακρίσεις και περαιτέρω κριτήρια. Λες και προέκυψε αυθόρμητα η επιλογή αυτή, δίχως οργανωμένα προεκλογικά πολιτικά κέντρα που μέχρι χτες επιστράτευαν μηχανισμούς «κομματικής νουθεσίας» των πολιτών και δη των αναποφάσιστων.
Το «νέο». Πολιτικά, προγραμματικά, ηλικιακά. Ο κόσμος δεν απαιτούσε βεβαίως την κλασσική «ανανέωση» που έχουμε συνηθίσει να ακούμε από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου. Αντιθέτως, υπονοούσε τη «νέα ημέρα», εκείνη που ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ δεν θα χαρακτηρίζεται από θλιμμένα πρόσωπα στο δρόμο, από άστεγους, ανέργους, απελπισμένους ανθρώπους. Αυτή η λαϊκή ανάγκη δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιου μελετημένου κομματικού προγράμματος. Ήταν σχεδόν το αυτονόητο. Ήταν ο «άλλος» μονόδρομος.
Πυρήνας αυτής της δυναμικής ήταν ο επανακαθορισμός των έως τώρα «θέσφατων». Ευρώ, Ευρωπαϊκή Ένωση, Μνημόνια, Χρηματαγορές, Θώκοι, Μονοκομματικές Κυβερνήσεις Σταθερότητας. Όλα αυτά «συγκλονίζονταν» από λαϊκές μάζες εκ βάθρων εδώ και καιρό. Ήταν η στιγμή που ο λαός άρχισε να διαπιστώνει ότι μπορεί να θέτει εκείνος πρώτος τα διλήμματα και τις απαντήσεις παρά το αντίστροφο.
Ακόμα κι η έννοια της «Αριστεράς» επανακαθορίστηκε αναγκαστικά, ταυτιζόμενη πλέον με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και μετέπειτα με όλα τα υπόλοιπα που τη νοηματοδοτούν (κοινωνικό κράτος, οικολογία, αναδιανομή πλούτου κλπ). Οι πολίτες αναζητούσαν τη χαμένη τους ατομική, κοινωνική, οικονομική, εθνική αξιοπρέπεια. Κι είχαν χαράξει το δρόμο της επιλογής τους πριν στηθούν οι κάλπες.
Έτσι, λαός και ΣΥ.ΡΙΖ.Α. συναντήθηκαν στο παραβάν. Και συμφώνησαν να το ξηλώσουν μαζί με το πολιτικό σύστημα.
*Είναι μέλος του δικηγορικού συλλόγου Κερκύρας

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΟΥΛΗΜΕΝΟΣ*. ΚΕΡΚΥΡΑ. Kάθε άλλο παρά ευχάριστες είναι οι εξελίξεις στην ενιαία Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης - Αποχέτευσης Κέρκυρας (ΔΕΥΑΚ) και η χθεσινή κινητοποίηση των εργαζομένων φέρνει στο προσκήνιο πλήθος προβλημάτων που μη αντιμετωπίζοντάς τα, μπορεί να κάνουν την κατάσταση εκρηκτική.

Η καθυστέρηση - κατά 40 ημέρες - στην καταβολή της μισθοδοσίας των 200 και πλέον εργαζομένων, αποτέλεσε την αφορμή για να εκδηλωθεί η διαμαρτυρία τους, που όμως δεν περιορίζεται σ' αυτό. Σχετίζεται με την προβληματική οργάνωση και λειτουργία της επιχείρησης, κυρίως σε ό,τι αφορά την ύπαιθρο, αγγίζει την υπηρεσιακή συγκρότηση που έχει αφήσει απʼ έξω πολλούς εργαζόμενους των περιφερειακών πρώην ΔΕΥΑΚ, περνάει από την απώλεια του ελέγχου σε ό,τι αφορά τη λήψη των ενδείξεων κατανάλωσης που με τη σειρά τους έχει οδηγήσει σε μη έκδοση λογαριασμών για μεγάλη μερίδα καταναλωτών. Το τελευταίο, μάλιστα, είναι ένας από τους σοβαρότερους λόγους που ερμηνεύουν το πρόβλημα ρευστότητας της επιχείρησης, καθώς αποκαλύπτει τη βασική αιτία της δραματικής μείωσης των εισπράξεων.
Και όλα αυτά συμβαίνουν στο ξεκίνημα της νέας τουριστικής περιόδου, κατά τη διάρκεια της οποίας κορυφώνονται οι λειτουργικές ανάγκες των υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης, από τις οποίες εξαρτάται, σε σημαντικό βαθμό, η ποιότητα ζωής στο νησί μας, τόσο για τους ντόπιους, όσο και για τους επισκέπτες.

Ο μετρημένος - συνήθως - στα λόγια του συνδικαλιστής - εργαζόμενος της ΔΕΥΑΚ Γιάννης Χαλικιόπουλος, σε χθεσινή του συνέντευξη, αναφερόμενος στην κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στην επιχείρηση, μίλησε εκτός των άλλων και για "εγκατάλειψη των περιφερειών των πρώην Δήμων της υπαίθρου, καθώς όλο το προσωπικό έχει μαζευτεί στην πόλη" και τόνισε πως δεν ξέρει "πώς θα βγει το καλοκαίρι". Και το κυριότερο, κατέληξε λέγοντας πως "δεν βλέπει - δυστυχώς - ένα συγκεκριμένο σχέδιο" αντιμετώπισης της κατάστασης.
Αλίμονο, όμως, αν στα τόσα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο τόπος μας, προσθέσουμε αυτό το καλοκαίρι και προβλήματα που σχετίζονται με την υδροδότηση ή τη λειτουργία αποχετευτικών δικτύων αντλιοστασίων και βιολογικών καθαρισμών. Θα συνιστούσε κάτι τέτοιο, μια - χωρίς προηγούμενο - καταστροφή, που πρέπει - πάση θυσία - να την προλάβουμε.
Είναι γνωστό ότι λόγω της οικονομικής ανεπάρκειας της ΔΕΥΑΚ, ο Δήμος Κέρκυρας πληρώνει, καιρό τώρα, τόκους και δόσεις δανείων που έχουν συνάψει οι πρώην ΔΕΥΑ, κυρίως - αλλά όχι μόνο - για την εξασφάλιση της ιδίας συμμετοχής σε έργα χρηματοδοτούμενα από ευρωπαϊκά προγράμματα. Τελευταία μάλιστα, ο Δήμος αφήνει να παρακρατείται από τα Δημοτικά Τέλη που εισπράττει η ΔΕΗ, σημαντικό ποσόν που αφορά απλήρωτους λογαριασμούς ρεύματος αντλιοστασίων και εγκαταστάσεων Βιολογικού Καθαρισμού Λυμάτων της ΔΕΥΑΚ. Αλλά ούτε αυτό φαίνεται πως αρκεί για να καταβάλλει η επιχείρηση τουλάχιστον τη μισθοδοσία στο προσωπικό της.
Ετσι, γίνεται φανερό, πως η νευραλγικής σημασίας αυτή δημοτική επιχείρηση, βρίσκεται ήδη σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, για την αντιμετώπιση της οποίας - νομίζω - πως χρειάζεται και περαιτέρω ενεργός ανάμειξη της Δημοτικής Αρχής και του Δημάρχου προσωπικά.
Γιατί, αν συνεχίσει να σέρνεται η κατάσταση όπως συνοπτικά την περιγράψαμε, πολύ σύντομα δεν θα μαζεύεται με τίποτε και οι συνέπειες για τον τόπο θα είναι ανυπολόγιστες.

Τη Δευτέρα λοιπόν, που θα γίνει η προγραμματισμένη συνάντηση του Προέδρου με το προσωπικό της ΔΕΥΑΚ, στο Φαληράκι, είναι μάλλον επιβεβλημένη και η παρουσία, αν όχι του ίδιου του Δημάρχου, τουλάχιστον ενός εκ των αντιδημάρχων - στενών συνεργατών του, με σχετικό αντικείμενο (διοίκηση, οικονομικά και έργα), προκειμένου να βοηθήσει ο Δήμος στο ξεπέρασμα της κρίσης που εκδηλώνεται μεν με την οικονομική δυσχέρεια, αλλά μπορεί να οφείλεται αυτή και σε πολύ σοβαρά θέματα διοίκησης. Θέματα, που είναι επείγουσα ανάγκη να προσεχτούν, πριν το συνολικό οικοδόμημα καταρρεύσει.
Γιατί, αν το οικοδόμημα της ΔΕΥΑΚ καταρρεύσει, λίγο θα απέχει από το να παρασύρει μαζί της και το Δήμο ολόκληρο.
* Είναι διευθυντής της εφημερίδας Η Κέρκυρα Σήμερα, πρώην νομάρχης Κερκύρας.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΟΥΛΗΜΕΝΟΣ*. ΚΕΡΚΥΡΑ. Οι επιδόσεις που κατέγραψαν στις εκλογές της 6ης Ιουνίου, τόσο το ΠαΣοΚ όσο και η Νέα Δημοκρατία, μέσα στο πολυδιασπασμένο πολιτικό σκηνικό, επιβάλει στις ηγεσίες και τα στελέχη των δύο κομμάτων να αναλύσουν με προσοχή το εκλογικό αποτέλεσμα, να κατανοήσουν τα αίτια που το προκάλεσαν και να επαναπροσδιορίσουν την θέση τους μέσα στο - υπό ανασύνθεση - πολιτικό σύστημα.

Για τη Νέα Δημοκρατία είναι - νομίζω - καιρός να αναγνωρίσει ότι το κράτος των πελατειακών σχέσεων και των κομματαρχών με τους μηχανισμούς και τα πλοκάμια τους, στο οποίο μέχρι τώρα στηρίχτηκε, έχει χρεοκοπήσει. Εχει καταρρεύσει. Στην ουσία δεν υφίσταται πια, όπως μαρτυρούν και τα τοπικά εκλογικά αποτελέσματα.
Και όχι μόνο αυτό. Τα απομεινάρια του έχουν γίνει και βαρίδια και τροχοπέδη στην όποια προσπάθεια απαγκίστρωσης από το παρελθόν και άρθρωσης σύγχρονου, συγκροτημένου και αξιόπιστου πολιτικού λόγου. Τραβούν συνεχώς προς τον πάτο της ασυνέπειας, της συναλλαγής, του λαϊκισμού και της αναξιοπιστίας, φαινόμενα τα οποία κάθε άλλο παρά θα επιτρέψουν - στις κρατούσες κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες - να αποκατασταθεί η βαρύτατα τραυματισμένη εικόνα του κόμματος, μέσα στην ελληνική κοινωνία.

Τώρα λοιπόν, που η προοπτική ανάληψης της εξουσίας από τη Νέα Δημοκρατία απομακρύνθηκε, είναι νομίζω η κατάλληλη περίοδος να επιχειρηθεί η ανασυγκρότηση της ενιαίας κεντροδεξιάς, με νέο όνομα, νέα σύμβολα και οπωσδήποτε με ευρύτατη ανανέωση του στελεχιακού της δυναμικού, σε όλα τα επίπεδα. Με σύγχρονη ευρωπαϊκή αντίληψη για τη λειτουργία των πολιτικών σχηματισμών και όχι στη βάση της πολιτικής ή προσωπικής "φεουδαρχίας". Με κάλεσμα προς όλους όσους κατά καιρούς "πήραν το δρόμο τους" να συμμετάσχουν και να στηρίξουν το εγχείρημα της ανασυγκρότησης του χώρου, σε μια σοβαρή, εκ θεμελίων νέα πολιτική δύναμη ευθύνης, που θα είναι σε θέση με το κυβερνητικό της πρόγραμμα και το στελεχιακό της δυναμικό, να αναλάβει - χωρίς βιασύνες - όταν οι συνθήκες το απαιτήσουν, τη διακυβέρνηση της χώρας.
Αυτά δεν είναι προϋπόθεση μόνο για την ύπαρξη της παράταξης. Είναι απολύτως αναγκαίος όρος για τη λειτουργία και την ισορροπία του πολιτικού συστήματος. Είναι βασική συνιστώσα για την ίδια τη δημοκρατία μας και την ομαλότητα και σταθερότητα στην πολιτική ζωή του τόπου.

Για να γίνουν όμως όλα αυτά, χρειάζεται τόλμη και αποφασιστικότητα από την ηγεσία του χώρου και με θυσίες ακόμη, φιλοδοξιών που πατούν στο γερασμένο και ξοφλημένο κομματικό κατεστημένο.
Μια ανανεωμένη, ενιαία, αξιόπιστη και σύγχρονη κεντροδεξιά, που θα απαντά με συνέπεια και πειστικότητα στα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας και της χώρας συνολικά, μπορεί να έχει μέλλον και προοπτική στο πλαίσιο λειτουργίας του πολιτικού συστήματος.
Η εξουσία δεν είναι και δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός. Δεν μπορεί να αποτελεί στόχο για την διανομή των λαφύρων του κράτους στους ημετέρους, αλλά για την ανιδιοτελή υπηρέτηση των πολιτών, της κοινωνίας και της πατρίδας.
Αν έτσι δει η Νέα Δημοκρατία τα πράγματα, θα μπορούσε - για παράδειγμα - να δώσει τώρα ψήφο ανοχής - αν όχι εμπιστοσύνης - σε μια κυβέρνηση της Αριστεράς για κάποια συγκεκριμένη χρονική περίοδο, με δυνατότητα κρίσης κατά περίπτωση της πολιτικής και της πρακτικής της, ίσως δε και ανανέωσης της εμπιστοσύνης, αν επιτύχει στόχους εθνικά και κοινωνικά επωφελείς. Και να το πράξει από χρέος και καθήκον προς τον τόπο, δεδομένου ότι αυτό που έχει να διαχειριστεί μια νέα κυβέρνηση, είναι ό,τι της κληροδοτούν σήμερα, μετά από τα τραγικά λάθη και τις παραλήψεις τους, όλες οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις.
Θα ήταν κάτι τέτοιο, μία γενναία πολιτική πράξη ευθύνης, που τη χρειάζεται η πατρίδα μας.

Γνωρίζει, άλλωστε, η ηγεσία της Ν.Δ., ότι η διακυβέρνηση της χώρας, αυτήν την περίοδο ειδικά, μπορεί να αποδοθεί παραστατικά με "άρση του σταυρού του μαρτυρίου", σε δρόμους ανηφορικούς και δύσβατους.
΄Ετσι, το να τείνει "χείρα βοηθείας" η σημερινή Νέα Δημοκρατία σε μια ενδεχόμενη - μη αυτοδύναμη - κυβέρνηση της Αριστεράς, θα μπορούσε να αποδώσει πολλαπλά οφέλη πρωτίστως στη χώρα και το λαό, αλλά - ας μη το ξεχνάμε κι αυτό - και στην προοπτική μελλοντικής ανασυγκρότησης της παράταξης...
Οι δογματικές προκαταλήψεις του παρελθόντος και μια στείρα - εκ προοιμίου - άρνηση κυβέρνησης, απλά επειδή προέρχεται από άλλο χώρο, δεν μπορεί να έχουν θέση σήμερα, στη δύσκολη, σύνθετη και άκρως απαιτητική για τη χώρα μας περίοδο.
Πρέπει όλοι - ό καθένας με τον τρόπο του - να βάλουμε πλάτη...
* Είναι διευθυντής της εφημερίδας Η Κέρκυρα Σήμερα, πρ. νομάρχης Κερκύρας.