Στα σχολεία που καταλάβαμε όλα κύλησαν ομαλά. Τα παιδιά χαρούμενα που θα χάσουν μάθημα, αλλά δυστυχώς πέρα βρέχει για τις κρίσιμες πολιτικές εξελίξεις και οι συνάδελφοι των κατειλημμένων, από την ΕΛΜΕ, σχολείων επίσης χαρούμενοι, μείνανε καμιά ώρα συζητώντας μαζί μας ότι επιτέλους προχωρήσαμε στις καταλήψεις και ότι τώρα ελπίζουν ότι θα γίνει κάτι, γιατί έχουμε φτάσει στο απροχώρητο κτλ...Ήταν σύμφωνοι να συνεχίσουμε αυτού του τύπου την κινητοποίηση, αλλά όταν αναφέραμε το υποθετικό σενάριο: οι καταλήψεις εξαπλώνονται πανελλαδικά και η φράου Διαμαντοπούλου απαντά με κόψιμο μισθών στους καταληψίες.. πάγωσαν ξανά τα βλέμματα τους. Μετά από καμμιά ώρα έφυγαν, ενώ στα λύκεια έφταναν συνάδελφοι από άλλα σχολεία οι οποίοι είχαν συμμετάσχει στις καταλήψεις των σχολείων τους και παρόλη την βροχή πορευτήκαμε προς το κέντρο.
Από το προηγούμενο βράδυ υπήρχε κάτι καινούργιο. Τα πρωτοβάθμια σωματεία των ΟΤΑ, δικαστικών υπαλλήλων, εφοριακών, υπαλλήλων του ΙΚΑ, διοικητικών υπαλλήλων του Παν/μίου μαζεύτηκαν και προσπάθησαν να συντονίσουν την δράση τους για το σαββατοκύριακο. Αποφάσισαν να προχωρήσουν σε καταλήψεις στους χώρους εργασίας τους και να κλιμακώσουν τον αγώνα τους, μακριά από την ξεπουλημένη ηγεσία της ΓΣΣΕ-ΑΔΕΔΥ με στόχο να πέσει η κυβέρνηση, να φύγει το ΔΝΤ και να διαγραφεί το χρέος.
Στην πορεία πολλή βροχή, κρύο και μέτρια συμμετοχή, τουλάχιστον για το μέγεθος της απειλής-υπογραφής που κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας. Αφού έγινε η καθιερώμενη περιφορά, μπροστά από την νομαρχία άρχισε για μια άλλη μια φορά η γνωστή διελκυστίνδα, το ΠΑΜΕ να τραβάει για να καταλάβει το λογιστήριο του κράτους, όπως είχε προαποφασίσει σε αποκλειστική συννενόηση με τον εαυτό του σε κλειστά γραφεία με απόλυτη μυστικοπάθεια, και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και αγανακτισμένοι «Πλαταιείς», ακολουθώντας μάλλον κάποιο άλλο συνωμοτικό σχέδιο που θα υφάνθηκε σε συνωμοτικά καφέ, σαν τροχονόμοι να εκτρέπουν τον κόσμο από το μπλοκ της ΕΛΜΕ στην νομαρχία, η οποία είχε καταληφθεί και μετατραπεί στο «στρατηγείο».
Το «στρατηγείο» είναι ένα έργο που πρωτοείδαμε στην νομαρχία τον Οκτώβρη, διήρκησε δύο μέρες, φυλλορόησε και διαλύθηκε μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα κατάληψης του τηλεοπτικού καναλιού start και προπηλακισμούς από σεκιουριτάδες και εργαζόμενους του καναλιού. Αυτή την φορά το «στρατηγείο» το στήσαν τα προαναφερμένα πρωτοβάθμια σωματεία, αγανακτισμένοι Πλαταιείς και πλατειάρχες, μέλη αριστερών κομμάτων και μετανοημένα στελέχη του συνδικαλιστικού ΠΑΣΟΚ.
Το πιο ελπιδόφορο μήνυμα που εκπέμφθηκε από εκείνο το φόρουμ προσωπικοτήτων ήταν η τοποθέτηση των σωματείων για την δημιουργία ενός συντονιστικού σωματείων-συλλογικοτήτων με ορισμένους αντιπροσώπους. Υπήρξε άμεση αντιπαράθεση από τους αγανακτισμένους, οι οποίοι υπερασπίστηκαν με πάθος το δικαίωμα του κάθε ατόμου να παίρνει τον λόγο και να συμμετάσχει ενεργά, πιστοί στις διακυρήξεις της άμεσης δημοκρατίας των πλατειών. Με βάση το γεγονός ότι οι προσωπικότητες αυτής της ομάδας μονοπώλησαν το 70% του λόγου, αρπάζοντας την ντουντούκα με πάθος και ότι αντιπροσωπεύουν τον εαυτό τους και μια ομάδα 30-40 ατόμων, την στιγμή που το κάθε ένα από τα 5 σωματεία που παρεβρίσκονταν είχαν αναφορά σε απίστευτα μεγαλύτερο αριθμό, γίνεται φανερό ότι το μοντέλο της άμεσης δημοκρατίας έχει πολλά προβλήματα, όταν πάει να εφαρμοστεί όχι πια για τον συντονισμό ατόμων αλλά συλλογικοτήτων.
Η πανδαισία τόσο αντιθετικών απόψεων σε αυτόν τον μεταμοντέρνο πολιτικό χυλό δίνει μια χαρακτηριστική εικόνα του υπό διαμόρφωση κινήματος: ελληνικές σημαίες στην πλάτη σαν μπέρτες σούπερ-ήρωα, συμπαντικοί Έλληνες που πιστεύουν ότι μας κυβερνά μια διεθνής ελίτ από εξωγήινους, πατριώτες που πιστέυουν σε μια συμμαχία όλων των Έλληνων ενάντια στους ξένους εισβολείς (κατά αυτούς ο Έλληνας Λάτσης θα τους σβήσει τα χρέη προς την Eurobank), αριστεροί που πιστεύουν ότι θα συμμαχήσουν από τους ακροδεξιούς μέχρι και τους πασόκους συνδικαλιστές και τελικά θα ηγεμονεύσουν και απλός κόσμος που εμπλέκεται για πρώτη φορά σε συλλογικούς αγώνες, αναζητά την μέγιστη δυνατή ενότητα για να πάρει κουράγιο και απογοητέυεται πολύ εύκολα διαπιστώνοντας πόσο δύσκολο είναι να υπάρξει σύνθεση σε τόσο αντιφατικές απόψεις και να καταπολεμήθουν αυθόρμητα αναδυόμενες τάσεις αρχομανίας και προσωπικής ανάδειξης.
Μέσα στο «στρατηγείο» υπάρχουν τόσες απόψεις όσες και άνθρωποι αλλά αυτό που κάνει την διαφορά είναι τα κρυφά κίνητρα και οι στόχοι πίσω από το «εύπεπτο» και επικίνδυνο: Όλοι αδέρφια είμαστε. Υπάρχει ο εθνικιστικός πόλος που θέλει να βάψει το στρατηγείο γαλανόλευκο, τον οποίο εκφράζει σημαντικό μέρος της πλατείας, προβάλλουν την εθνική ενότητα ως λύση απέναντι στους ισχυρούς ξένους κατακτητές και τους ντόπιους προδότες συνεργάτες τους. Παραγνωρίζουν το γεγονός ότι Έλληνες κεφαλαιοκράτες μας έβαλαν στην ΕΕ και στο Ευρώ για να κερδίσουν (και κερδίσαν με την σέσουλα με την Ολυμπιάδα και ξαναχτίζοντας μέρος της βομβαρδισμένης αδελφής Σερβίας) και ότι τα μέτρα βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας, δηλαδή η μείωση των μισθών, εξυπηρετεί κυρίως αυτούς για να κερδίσουν εις βάρος των συμπατριωτών τους. Άρα, ο εχθρός δεν προσδιορίζεται στην βάση του εθνικού συμφέροντος αλλά του ταξικού, το ισχυρό ελληνικό κεφάλαιο (π.χ εφοπλιστικό) τρίβει τα χέρια του με το μνημόνιο και αν κάποιο αδύναμο τμήμα του χαθεί (π.χ Μπόμπολας) είναι μια αποδεκτή απώλεια. Σε περιόδους κρίσης του καπιταλισμού πάντα ανέβαινε ο εθνικισμός στα πληττόμενα μεσαία στρώματα, όπως μικροέμποροι και ελεύθεροι επαγγελματίες. Έχοντας στο βάθος της ψυχής τους βαθιά πίστη στον καπιταλισμό και τα ιδεολογήματα του: νιώθουν ότι αξίζουν να κερδίζουν χρήμα, γιατί είναι καλοί, έξυπνοι και εργατικοί και σε μια «σωστή» αγορά προστατευμένη από το έθνος-κράτος θα ευημέρουσαν όπως στο ‘90 που όλοι αγαπήσανε. Αρνούνται να δεχτούν ότι αιτία των δεινών τους είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός, που κατά βάθος αγαπούν, εκτρέπουν την ευθύνη των δεινών τους προς ισχυρά συνωμοτικά κέντρα εξουσίας (γερμανοί, εβραιομασόνοι, νεοταξίτες, εξωγήινοι κ.α) οι οποίοι δεν αφήνουν την αγορά να λειτουργήσει σωστά και το ελληνικό κράτος δεν τους προστατέυει από αυτούς, γιατί οι κυβερνήτες ανήκουν στην παγκόσμια συνωμοσία. Αναζητώντας συμμαχία με όλα τα στρώματα αλλά κυρίως με κομμάτι της ανώτερης τάξης, της οποίας, πλήττονται τα συμφέροντα της, προτείνουν το κρέμασμα τον προδοτών κυβερνητών και την εθνική ανασυγκρότηση. Κάτι που με βάση την ιστορική εμπειρία, σημαίνει συσσώρευση κερδών με τρομερή εκμετάλλευση και εξαθλίωση των εργαζομένων και κρέμασμα όποιων διασπούν την εθνική ενότητα, γιαυτό και τόσο μίσος άλλωστε σε συνδικάτα και κόμματα.
Ο άλλος καμουφλαρισμένος πόλος του στρατηγείου είναι η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, οι οποίοι πλέον είναι κατάπτυστοι από το σύνολο της κοινωνίας. Οι εκπρόσωποι αυτοί ήταν οι πολιτικοί στυλοβάτες της ευρωπαικής πορείας της χώρας, ήταν οι μεσάζοντες ανάμεσα στους πάνω και τους κάτω διεκδικώντας κομματάκια από την πίτα για τους εργαζόμενους την περίοδο της ευμάρειας-φούσκας, παρέχοντας ταξική ειρήνη για την άρχουσα τάξη και διαπαιδαγωγώντας πολιτικά τον κόσμο ότι σε μια καπιταλιστική Ευρώπη, το βιοτικό τους επίπεδο θα αυξάνεται συνεχώς, ότι θα γίνουμε Γερμανία ότι το σύστημα υπο κατάλληλη διαχείριση μπορεί να φερθεί καλά στους εργαζομένους. Αυτοί οι μεσάζοντες ήταν που με συντεχνιακές παροχές και ατομικά ρουσφέτια χτίσαν τις συμμαχίες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ με τον λαό.
Τριάντα χρόνια παίξαν τον ρόλο τους και είχαν τις καρέκλες και τις απολαβές τους, αλλά τελικά αντί για Ευρώπη των λαών, μας βγήκε Ευρώπη των ισχυρών να πίνουν το αίμα των αδύναμων και αντί για Γερμανία γινόμαστε Μεξικό, με το βιοτικό μας επίπεδο να πέφτει ακόμα πιο κάτω από την αφετηρία αυτής της καταστροφικής πολιτικής της δεκαετίας του ‘80. Οι πολιτικοί που μας οδήγησαν εδώ συνεχίζουν τρομοκρατώντας τον κόσμο να διασφαλίζουν τους δανειστές μας εις βάρος πολλών γενεών. Σε ένα σύστημα που καταρρέει οι μεσάζοντες αυτές της πολιτικής, τα μεσαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ, οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, τι πράττουν;
Εμφανίζονται στο «στρατηγείο» πετώντας επαναστατικές πατριωτικές κορώνες, γιατί είναι πολύ βολικό να φταίνε οι ξένοι κατακτητές και οι λίγοι ντόπιοι «προδότες», έτσι οι ιδίοι βαπτίζονται στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ και όλες οι αμαρτίες του παρελθόντος εξαφανίζονται εκ θαύματος! Ούτε ένα ίχνος δημόσιας αυτοκριτικής για τις ευθύνες τους και να διεκδικούν και ηγετικό ρόλο στο στρατηγείο, έτοιμοι να αρπαχτούν από το όποιο νέο όχημα εξουσίας εμφανιστεί. Τόσα χρόνια εξαπάτησης του κόσμου έγινε η δεύτερη φύση τους και νομίζουν ότι θα συνεχίζουν αυτό το βιολί για πάντα.
Αυτό το σμίξιμο αγανακτισμένων πατριωτών, πρωτοβάθμιων σωματείων και της τοπικής ηγεσίας ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ δυστυχώς ενορχηστρώθηκε από άτομα που ανήκουν στον χώρο της αριστεράς. Τα κίνητρα τους: ταπεινά. Να κλείσουν πρώτη θέση στο νέο άρμα εξουσίας. Και αφελή: νόμιζαν ότι θα χειριζόντουσαν όλο αυτό το εκρηκτικό συνονθύλευμα και ματαιόδοξα: ένα μεγάλο ακροατήριο να τους χειροκροτά. Το αποτέλεσμα όμως ήταν τρομακτικό..Δευτέρα στο στρατηγείο έχουν κυριαρχήσει οι εθνικιστές, οι άλλες δυνάμεις έχουν εξαφανιστεί και ένα μπλόκ 150 ατόμων από πατριώτες, συμπαντικούς Έλληνες, χρυσαυγίτες και πρώην αστυνομικούς κάνουν πορεία στην πόλη.
Το ΚΚΕ δυστυχώς συνεχίζει τον δρόμο της καθαρότητας, μόνο του, συνεπές, αμόλυντο και αγέρωχο απαξιοί να συμμετάσχει σε αυτές τις διαδικασίες αφήνοντας όλο αυτό τον κόσμο που έχει αναφορά σε σωματεία στην «αγκαλιά» της ΓΣΣΕ και της ΑΔΕΔΥ , που εμφανίζονται τώρα με «πολιτικά».
Δύο χρόνια η κοινωνική οργή συσσωρεύεται και ξεσπά, εκτονώνεται, ξανασυμπιέζεται και ξαναξεσπά, κάθε φορά με πιο πολύ κόσμο στους δρόμους, κάθε φορά λίγο περισσότερο αποφασισμένους να παραμείνουν στα δακρυγόνα και λίγο πιο έτοιμους να σηκώσουν το κόστος του αγώνα. Διαφαίνεται η προοπτική μιας έντονης κοινωνικής σύγκρουσης, η οποία μπορεί να ανατρέψει το πολιτικό σκηνικό. Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποια θα είναι η επόμενη μέρα έξω από την ΕΕ και με το χρέος διεγραμμένο. Θα είναι ένα νεοφασίζων καθεστώς που θα απαγορεύονται τα συνδικάτα και τα κόμματα και οι εργαζόμενοι θα δουλεύουν σαν τα σκυλιά, για να φτιαχτούν από το αίμα τους οι νέοι Έλληνες κεφαλαιούχοι στο όνομα της εθνικής ενότητας; ΄Η το νέο σχέδιο ανασυγκρότησης της οικονομίας θα είναι σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, με κρατικοποίηση των βασικών μονάδων παραγωγής, με στιβαρό σύστημα δημόσιας και δωρεάν υγείας και παιδείας, οριζόντιους αγροτικούς και τεχνολογικούς συνεταιρισμούς, με στόχο την αξιοπρέπεια και την ευμάρεια όλων σε συνεργασία με όλους;
Η κύρια ευθύνη για το που θα γείρει το εκκρεμές της ιστορίας βαραίνει κυρίως την αριστερά, η οποία, εάν δεν αποκτήσει ένα ελάχιστο βαθμό συννενόησης και συνεργασίας, θα δει να γεννιούνται για άλλη μια φορά τα χειρότερα τέρατα της ιστορίας μέσα από την δική της αδυναμία.
* Είναι εκπαιδευτικός δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, μέλος των Παρεμβάσεων
