Στο εν λόγω άρθρο, ο μη πολιτικός αλλά κατά τη γνώμη μου ο σημαντικότερος εν ζωή έλλην φιλόσοφος, κρίνει την στάση του κ. Σαμαρά αλλά και του ευρυτέρου σχήματος της Νέας Δημοκρατίας έναντι της σημερινής πολιτικοοικονομικής καταστάσεως. Επιλέγω προσεκτικά τις λέξεις που χρησιμοποιώ τόσο στον γραπτό όσο και στον προφορικό λόγο, ακολουθώντας την θεωρία του Θείου Πλάτωνος: ΑΡΧΗ ΣΟΦΙΑΣ Η ΤΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ. Ώστε ο όρος "σχήμα" και όχι "κόμμα" για τη Νέα Δημοκρατία, σημαίνει μια πολυσυλλεκτικότητα απόψεων (και όχι ιδεολογιών) και προσώπων - φορέων απόψεων (όχι ηγετών), τα οποία οδηγούν σε ένα μη συνεκτικό, για τη μέση λογική, άθροισμα το οποίο ονομάζουν "πρόγραμμα". Οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι οι εκλογές διεξάγοντο με όρους ιδεολογίας σε τέσσερις βασικές κατευθύνσεις: 1) συντηριτική, με στοιχεία ελεύθερης οικονομίας και προσηλώσεως σε εθνικές αξίες (ποιος τέως Ονεδίτης ξεχνά το σύνθημα Ζήτω η Ελλάδα, Ζήτω η θρησκεία, Ζήτω η Νέα Δημοκρατία;), 2) μετριοπαθής, με όλα τα ανωτέρω στοιχεία αλλά με μεγαλύτερη κρατική παρέμβαση προς διασφάλιση φιλελεύθερων κοινωνικών δομών, 3) κομμουνιστική, με απόλυτη προσήλωση στα μαρξιστικά κελεύσματα και 4) κοινωνιοκεντρική (βαρβαριστί sociale), αυτή που με σημερινούς όρους θα ονομάζαμε γενικώς αριστερή, με πυρήνα την κοινωνία και την όλη κρατική και μη δύναμη να κινείται γύρω από την πλήρως απελεύθερη από αστικά κατάλοιπα κοινωνία. Αντ'αυτών σήμερα, τα δυο, κατ'επίφασιν καλούμενα, μεγάλα κόμματα παρουσιάζουν "πρόγραμμα". Οπου "πρόγραμμα" εννοούν τον τρόπο οικονομικής διακυβερνήσεως της χώρας, με ωραία και παχιά λόγια, αμέτρητες παροχές (δανεικών) χρημάτων, άπειρα έργα καινοτόμων υποδομών και -κυρίως- απύθμενο θράσος. Με άλλα λόγια "πρόγραμμα" είναι η ένδεια ιδεολογικών κατευθύνσεων στην αγωνιώδη προσπάθεια προσελκύσεως ψηφοφόρων προερχομένων από όλα τα μήκη και πλάτη της (μη) κοινωνικής ζωής της Νεοελλάδος.
Εδώ, έχω την ανάγκη να λοξοδρομήσω του άρθρου, κατά την Ηροδότεια συνήθεια, και να αναφέρω ότι από ενδεχόμενη γεννετική διαστροφή, προεκλογικώς διαβάζω τα scripta των κομμάτων (τουλάχιστον των νυν κοινοβουλευτικών), όπου οφείλω να διαπιστώσω ότι τα δυο κόμματα εξουσίας εκδίδουν "προγράμματα" ελαχίστως και αμελητέως αποκλίνοντα εκατέρωθεν και μόνον το Κ.Κ.Ε. και ο ΛΑ.Ο.Σ. εκδίδουν καθαρές ιδεολογικές πλατφόρμες, μη αφήνοντας τον αναγνώστη να αμφιβάλλει στο ελάχιστον για την κατεύθυνση της τυχόν ψήφου του. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν ασχολούμαι με τις κατά καιρούς αποδόσεις χαρακτηρισμών κατά του ΛΑ.Ο.Σ. ως ακροδεξιά, φασίστες κ.λπ. διότι είναι εμφανέστατο ότι οι αποδίδοντες αυτούς ουδέποτε μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν τα εν λόγω (προεκλογικά και μη) ιδεολογικά κείμενα του κόμματος, δια των οποίων θα έλυναν τις οιεσδήποτε ανησυχίες τους περί ακροδεξιάς και των λοιπών πινακίδων που ευχερώς αλλά ηλιθίως μας επικολλούν.
Τι πάθος;
Επανερχόμενος όμως στο άρθρο του κ. Γιανναρά, οφείλω να επιβραβεύσω τη γραφίδα του συντάκτη, ο οποίος (μόνος όμως αυτός) βλέπει καθαρά αυτό που ο κ. Καρατζαφέρης σε όλους τους τόνους επισημαίνει από την πρώτη ημέρα σχηματισμού της νυν κυβερνήσεως, ότι δηλαδή πλην ημών (ΛΑ.Ο.Σ.) ουδείς ασχολείται με την εντολή αυτής της κυβερνήσεως, να οδηγήσει τη χώρα σε ήρεμα νερά και απάνεμα λιμάνια: "Tο πάθος για την πολιτική ως παίγνιο μοιάζει ανίατη ασθένεια, ανήκεστη βλάβη. Eπείγεται η «Nέα Δημοκρατία» να γίνει κυβέρνηση με οποιοδήποτε τίμημα. Δεν την ενδιαφέρει αν θα κυβερνήσει σε κράτος που θα έχει κηρύξει στάση στις πληρωμές μισθών και συντάξεων, με πανικόβλητα πλήθη στους δρόμους να εγκληματούν χωρίς χαλινό." Μήπως την αδικεί ο κ. Γιανναράς την Ν.Δ.; Μήπως δεν μπορεί να καταλάβει αυτός ο ανόητος, ότι είναι απολύτως λογικό να είσαι συγκυβέρνηση αλλά ταυτόχρονα και αξιωματική αντιπολίτευση, να είσαι αντιμνημονιακός (εντονότερα του κ. Τσίπρα) μέχρι την 27η Οκτωβρίου, αλλά μνημονιακός μετά αυτήν; Μήπως παραμένεις άλαλος στις συνεδριάσεις του ευρωπαϊκού λαϊκού κόμματος, διότι γνωρίζεις ότι δεν ανήκεις πια στο σχηματισμό τους; Και δεν ανήκεις! Διαβάζοντας προσεκτικά το βιβλίο του εξ απορρήτων του κ. Καραμανλή (του βραχύ, κατά τον κ. Γιανναρά) δημοσιογράφου Μ.Κοττάκη, γίνεται σαφής η αγωνιώδης προσπάθεια του τέως αρχηγού της Ν.Δ. να στρέψει το σχήμα σε ακόμη πιο ουδέτερη ζώνη από αυτήν που το είχε ήδη στρέψει ο κ. Μητσοτάκης, ξηλώνοντας με ζέση κάθε σύνδεση του με τη λεγόμενη "λαϊκή δεξιά".
"...φτήνια και ευτέλεια επιδιώξεων, ενώ το κράτος βουλιάζει στο χάος. Mονότροποι μέχρις αναλγησίας οι κομματάνθρωποι, αποκομμένοι από την πραγματικότητα, ανέγγιχτοι από την αγωνία και τον πανικό για τη συντελεσμένη στη χώρα καταστροφή, παχυδερμικά ανέμελοι για τις ευθύνες τους, για τις νωπές αθλιότητες της πενταετίας τους. Eίναι ανίατη ψυχοπάθεια η εξουσιολαγνεία, βεβαιωμένη απώλεια επαφής με την πραγματικότητα. Tα «παλαιά στελέχη» της «παράταξης» απέδειξαν επί πέντε χρόνια εξωφρενική ανικανότητα και φαυλότητα, αλλά παραμένουν όλα επί σκηνής. Aπό κοντά οι νεοφανείς υπασπιστές του αρχηγού. H αρχηγία σε ένα τέτοιο κόμμα αμετανοησίας και ευτέλειας τι σημαίνει για τον κ. Σαμαρά, ποιες ικανοποιήσεις του προσφέρει, ποιες φιλοδοξίες του μπορεί να υπηρετήσει; Tι να την κάνει την πρωθυπουργία όταν δεν διαθέτει παρά φθαρμένα, σπιθαμιαία αναστήματα για να αντιπαλαίψει ιλιγγιώδη προβλήματα σε μια χώρα ρημαγμένη, βυθισμένη στην απόγνωση;"
Η έννοια αστικό κόμμα
Κι αυτό το απόσπασμα ως αδικία το εκλαμβάνω! Πώς τολμά ο κ. Γιανναράς να θεωρεί ότι το κράτος βουλιάζει στο χάος όταν το συγκυβερνούν οι δυο αντιπρόεδροι της Ν.Δ.; Πώς άραγε, ακόμα θρασύτερα, τολμά να μιλά για νωπές αθλιότητες της πενταετίας τους; Και μην διανοηθεί κάποιος να αναφερθεί στη Siemens, στην απόδραση Χριστοφοράκου, στα δομημένα ομόλογα, στις υποκλοπές, στη λογική του να χρήζω Υπουργό Εξωτερικών τη Δήμαρχο της Αθήνας (!!!), στους κουμπάρους, στους Βουλγαράκηδες (νόμιμο και ηθικό), Ρουσόπουλους, Ρεπούσηδες, στο κάψιμο της Αθήνας τον Δεκέμβριο του 2008, στις ορδές των λαθρομεταναστών που μας έπνιξαν την ίδια στιγμή που ο κ. Παυλόπουλος από του βήματος της Βουλής ευχαριστούσε τους λαθρομετανάστες που επέλεξαν την Ελλάδα ως τόπο που θα ξαναστήσουν τη ζωή τους (!!!) και άλλων ων ουκ έστι αριθμός, γιατί αυτά έχουν παραγραφεί (με τον περιλάλητο Νόμο περί ευθύνης Υπουργών, που οι δυο μεγάλοι ασμένως συνυπέγραψαν).
Πράγματι, κατά τον συντάκτη, χρειάζεται ένας άλλος δρόμος. Ενας δρόμος στον οποίο τα αστικά κόμματα θα αποκτήσουν συνείδηση του πολιτικού και όχι οικονομικού όρου "αστικό κόμμα". Στον οποίο τα αστικά κόμματα υπό τη συνείδηση αυτή θα αποκτήσουν ηγέτη και όχι "αρχηγό παράταξης". Δρόμο στον οποίο η έσχατη σκέψη του ευτελέστερου των συμμετοχόντων θα είναι το πολιτικό κόστος. Στον οποίο οι εκλογές θα είναι ένας διαρκής διαγωνισμός στο άθλημα του ΥΠΗΡΕΤΕΙΝ καλλίτερα την πατρίδα και όχι το κόμμα και τις προσωπικές βλέψεις, που η ποιότητα του συνδιαγωνιζομένου θα σε ανεβάζει συνεχώς σε υψηλότερα επίπεδα ηθικής, που θα τολμήσεις να παράσχεις πραγματική, ουσιαστική, εθνική παιδεία στους έλληνες, ώστε να είσαι βέβαιος για τη δίκαιη κρίση τους, που θα σεβαστείς το παρελθόν σου, τον πολιτισμό σου, τη γλώσα σου, τις πατροπαράδοτες αξίες σου, τους συμπατριώτες, τους γείτονες και τους εταίρους σου: "O ηγέτης με τη σεμνή οξυδέρκεια θα εντοπίσει τους ανθρώπους τους ικανούς να απελευθερώσουν τη δημόσια διοίκηση από κάθε κομματική παρέμβαση και επιρροή. Tους σοφούς νομικούς που θα μεταφράσουν σε νομοθεσία τους συνταγματικούς περιορισμούς στον συνδικαλισμό των δημόσιων λειτουργών. Που θα καθαρίσουν τελεσίδικα τα πανεπιστήμια και τα σχολεία από τη λοιμική των κομματικών νεολαιών. Που θα σαρκώσουν σε λειτουργικούς θεσμούς μιαν άτεγκτη αξιοκρατία, τον συνεχή έλεγχο της ποιότητας, της παραγωγικότητας, της δημιουργικής φαντασίας σε κάθε πτυχή του συλλογικού βίου. Tέτοιες στοχεύσεις μοιάζουν ουτοπικές, δονκιχωτικές, για τα θύματα της ψυχοπαθολογικής εξουσιολαγνείας. O ρεαλισμός των στοχεύσεων είναι απρόσιτος στη μονοτροπία της ιδιοτέλειας."
Κλείνοντας και δικαιολογώντας το όνομα του Γκούρα στην επικεφαλλίδα: Κατά την επάνάσταση του 1821, οι αγωνιστές έχουν καταλάβει τελικώς την Αθήνα, όπου έχουν ορίσει ως πολιτάρχη (ας πούμε αρχηγό της πόλεως) τον Μακρυγιάννη. Οι τούρκοι όμως, σε δεύτερο κύμα επιθέσεων, πολιορκούν την πόλη μανιωδώς και η μάχη είναι ακόμη αμφίροπη. Μακρυγιάννης και Γκούρας ατενίζουν την πόλη από τον βράχο της Ακροπόλεως. Ο Γκούρας δείχνοντας στον ρουμελιώτη στρατηγό τα αγαθά τις πόλης, σχολιάζει ότι όλα αυτά, μετά την οριστική εκδίωξη των τούρκων, δικά τους θα είναι να τα διαφεντεύουν, να τα ορίζουν και να δρέπουν τους καρπούς. Τότε ο αμόρφωτος στρατηγός, απαντά: "Να τη χέσω τέτοια λευτεριά που θα κάμω εγώ εσένα πασά!"
* Είναι δικηγόρος, στέλεχος του ΛΑΟΣ και περιφερειακός σύμβουλος της ΠΙΝ
