ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ
Στην εφαπτομένη των μεγάλων ανακατατάξεων στην περιοχή, τα δυο μεγάλα, αστικά κέντρα της βορειοδυτικής Ελλάδας Κέρκυρα και Γιάννενα δείχνουν να μην παρακολουθούν καν τις εξελίξεις που τα αφορούν άμεσα. Και τούτο ίσως διότι το εθνικό κέντρο εξακολουθεί περιχαρακωμένο στην «πολιτική», όπως την αντιλαμβάνεται να αναπτύσσεται ανάμεσα από τις τρεις περιούσιες πλατείες της πρωτεύουσας.
Κι έτσι δεν ασχολείται και άρα δεν διαχέει τις πληροφορίες που αφορούν στην... περιφέρεια, όπου η πολιτική προορίζεται μάλλον για τη διασκέδαση κομματικών στελεχών τα σαββατοκύριακα με κλαμπατσίμπανα και φιλιππικούς στερεοτύπων περί την ανάπτυξη και άλλες τέτοιες κοινοτυπίες.Ο λόγος γίνεται για τη βόρεια Ελλάδα από τους Κήπους Έβρου μέχρι και την Κέρκυρα, ενεργειακό δρόμο Ανατολής - Δύσης, έτσι όπως αυτός χαράσσεται από τους Ρώσους, τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς σε ανταγωνιστικά μεταξύ τους προγράμματα, ιδιαιτέρως για το φυσικό αέριο.
Στις εξελίξεις αυτές κύριο και σημαντικό ρόλο για την Ελλάδα και την περιοχή ειδικότερα, θα μπορούσε να παίξει η συμφωνία Καραμανλή - Μπερίσα στα τέλη του Απρίλη στα Τίρανα, στην οποία η Ελλάδα κάνοντας χρήση των δικαίων της στα 12 ναυτικά μίλια και η Αλβανία αποδεχόμενη, «χάραξαν» τα θαλάσσια σύνορα ανάμεσα στις δυο χώρες. Τούτο όσον αφορά στην ευρύτερη θάλασσα της Κέρκυρας «επεκτείνει» τα χωρικά της νερά κατά περίπου 330 τετραγωνικά χλμ, σύμφωνα με αλβανικές εφημερίδες, στην περιοχή βορειοανατολικά των Διαποντίων.
Κατά παράξενο τρόπο η συμφωνία αυτή, που έπρεπε να επικυρωθεί από τα κοινοβούλια των δυο χωρών, ουδέποτε ήλθε στην Ολομέλειά τους ώστε να γίνει! Και καλά στα Τίρανα αλλά η Αθήνα; Γιατί;
Ιδιαιτέρως μάλιστα εφόσον ανέκαθεν αποδιδόταν σε παρεμβάσεις της Άγκυρας, η αλβανική κωλυσιεργία στην εκκρεμούσα ρύθμιση για την λήξη του εμπολέμου και στη θάλασσα ανάμεσα στις δυο γειτονικές χώρες, εύκολα αντιλαμβάνεται κάποιος ότι το επίδικο ζήτημα δεν είναι απλώς τοπικό αλλά βρίσκεται στον πυρήνα των αποκαλούμενων εθνικών θεμάτων.
Πρόσφατα ήλθε ξανά στην επικαιρότητα με την αντίδραση του προέδρου του Σοσιαλιστικού Κόμματος Αλβανίας, Ε. Ράμα που προσφεύγει στο Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας ώστε να μην υποβληθεί στην αλβανική Βουλή προς έγκριση, η συμφωνία Καραμανλή - Μπερίσα. Πολλοί εξηγούν την κίνηση αυτή με όρους αντιπολιτευτικής στάσης γενικώς του σοσιαλιστικού κόμματος έναντι της κυβέρνησης Μπερίσα. Δεν αναγνωρίζει καν το αποτέλεσμα των αλβανικών εκλογών, ο Ε. Ράμα. Όπως και νάχει όμως, το αδελφό κόμμα του ΠΑΣΟΚ, δηλ. του πρόεδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, Έλληνα πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, στην ουσία αντιστρατεύεται την εφαρμογή μιας συμφωνίας που εδράζεται στο διεθνές δίκαιο της θάλασσας και που η Ελλάδα μονίμως ισχυρίζεται και κατά καιρούς διατρανώνει ότι θα φτάσει μέχρι των διεθνών δικαστηρίων ώστε να υπεραμυνθεί των επαγόμενων δικαιωμάτων της από αυτό, στο Αιγαίο. Στο Ιόνιο;
Όλα αυτά βλέπουν συχνά πυκνά το φως της δημοσιότητας με έμφαση και ένταση. Όμως στην περίπτωση αυτή, που οι εθνικοί κονδυλοφόροι έχουν πιθανότατα ξεχαστεί στο βορειοηπειρωτικό, λανθάνει της δημόσιας συζήτησης, γενικά αλλά και στα μέρη μας, μια υπόθεση που υπαγορεύεται από τη σύγχρονη πλέον προβληματική κι όχι εκείνη των αρχών του 20ου αιώνα.
Δηλαδή, για να το κάνουμε πιο λιανά, περισσότερος λόγος γίνεται για τη χωροθέτηση ενός ΧΥΤΑ παρά για τη διέλευση των αγωγών φυσικού αερίου από τα μέρη μας, που θα επιδιώκουν να αναπροσαρμόσουν τα ειωθότα στην κάλυψη των αναγκών της ενεργοβόρας δυτικής Ευρώπης (γεωγραφικός ο όρος). Το γεγονός ότι η Μόσχα κάνει ότι μπορεί ώστε να αποθαρρύνονται επενδύσεις σε άλλες τεχνολογίες ώστε να διευρύνεται η αγορά του αερίου (βλέπε Κ. Φίλη, σελ. 10), όπως και ότι διεκδικεί λόγο στο τι ακριβώς θα κάνει το Βελιγράδι τα λεφτά που του δανείζει, απλώς θυμίζουν δικές μας περιπέτειες αντιστοίχου προβληματικής, όπως και τις συζητήσεις για το δανεισμό ιδίας φοράς αλλά αντίθετης κατεύθυνσης. Εικασίες που μπορεί και να περιγράφουν τις νέες ζώνες επιρροής στην περιοχή, όπως η πρόσφατη εικοσαετία χάραξε, την ώρα που εδώ η προσφιλής ενασχόληση ήταν η αγοραπωλησία ιερών αγροτεμαχίων με το αζημίωτο, φαντάζομαι, για όλους τους εμπλεκομένους.
Απλώς να υπενθυμίζουμε ότι οι ενεργειακοί δρόμοι τόσο βορείως όσο και νοτίως από την Κέρκυρα επίκειται να ολοκληρωθούν σε τρία - τέσσερα χρόνια και βεβαίως θα (;) έχει έως τότε δοθεί κάθε πολιτική εγγύηση για το ασφαλές της διέλευσης, στο διηνεκές...
