Ποιος αγοράζει την Κέρκυρα;
Η υπόθεση των πολεοδομιών και η παραίτηση του Ευθύμιου Μπακογιάννη φωτίζουν μια βαθύτερη μεταβολή που αγγίζει άμεσα και την Κέρκυρα. Σε μια εποχή όπου το real estate αναπτύσσεται ταχύτερα από την παραγωγή νέου πλούτου, η αξία της γης αυξάνεται διαρκώς και μαζί της αυξάνεται το ερώτημα ποιος ελέγχει τον χώρο, τις ακτές και το μέλλον του τόπου. Δεν πρόκειται για ζήτημα εθνικότητας των επενδυτών αλλά για το αν οι τοπικές κοινωνίες θα εξακολουθήσουν να έχουν λόγο στον τόπο όπου ζουν ή αν η ανάπτυξη θα ταυτιστεί αποκλειστικά με την αγοραία αξία της γης.
ΑΘΗΝΑ. Οι αποκαλύψεις για τις πολεοδομίες της Αττικής και η παραίτηση του Ευθύμιου Μπακογιάννη φωτίζουν μια βαθύτερη πραγματικότητα, που αφορά άμεσα την Κέρκυρα και συνολικά τον ευρωπαϊκό Νότο. Όταν η ανάπτυξη στηρίζεται κυρίως στη γαιοπρόσοδο, η γη παύει να αντιμετωπίζεται ως παραγωγικός πόρος και μετατρέπεται σε επενδυτικό προϊόν. Και όταν γίνεται επενδυτικό προϊόν, καταλήγει συνήθως σε εκείνον που διαθέτει το μεγαλύτερο κεφάλαιο, ανεξάρτητα από το αν ζει, εργάζεται ή παράγει στον τόπο.
Έτσι, η συζήτηση μετατοπίζεται από την οικονομία στην κοινωνική και χωρική κυριαρχία. Ποιος κατέχει τον τόπο; Ποιος αποφασίζει για τη χρήση του; Ποιος καρπώνεται την υπεραξία που παράγει;
Οι αντιδράσεις που εμφανίζονται σήμερα στο Ζβέρνετς και τη Σάσων της Αλβανίας, αλλά και σε περιοχές της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Ιταλίας και της Κροατίας, δεν είναι πρωτίστως εθνικιστικές. Εκφράζουν την ανησυχία ότι οι τοπικές κοινωνίες χάνουν σταδιακά τον έλεγχο της γης, της πρόσβασης στις ακτές και τελικά του ίδιου του αναπτυξιακού μοντέλου. Πρόκειται για μια σύγκρουση ανάμεσα στις κοινότητες και στο κεφάλαιο, όχι απλώς ανάμεσα σε ντόπιους και ξένους.
Το ίδιο ερώτημα αρχίζει να τίθεται και στην Κέρκυρα. Η άνοδος των αξιών γης, η συγκέντρωση ακινήτων, η επέλαση του real estate και η μετατροπή κατοικιών και εκτάσεων σε επενδυτικά προϊόντα δημιουργούν την αίσθηση ότι ο τόπος αλλάζει χέρια χωρίς να συμμετέχουν ουσιαστικά όσοι ζουν και εργάζονται σε αυτόν.
Ίσως λοιπόν η ουσία της συζήτησης να μην αφορά μόνο τη διαφθορά στις πολεοδομίες. Να αφορά το αν ο χωροταξικός σχεδιασμός θα προστατεύσει το δημόσιο συμφέρον ή αν θα περιοριστεί στη διαχείριση της σταδιακής μεταβίβασης της γης σε όσους μπορούν να πληρώσουν περισσότερο. Αυτή είναι, τελικά, η μεγάλη σύγκρουση του μεσογειακού τουριστικού μοντέλου.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ
Είναι ο εκδότης - διευθυντής της Ενημέρωσης. Έχει σπουδάσει και εργαστεί ως μηχανικός και ηλεκτρονικός. Δημοσιογραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Έχει συνεργαστεί με σχεδόν όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων, τον οποίον υπηρέτησε και από τη θέση του γενικού γραμματέα στο δ.σ. επί οκτώ χρόνια. Πιστεύει πως η ισχυρότερη ιδιότητα του δημοσιογράφου στην ενημέρωση είναι το ενδιαφέρον του για τα κοινά και στην επικοινωνία η έντιμη και ανιδιοτελής διαμεσολάβηση.
