Όλη η αμερικάνικη εξωτερική πολιτική σε μια συνέντευξη

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Το περίγραμμα της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Τραμπ, με κοινό παρονομαστή την προτεραιότητα του αμερικανικού εθνικού συμφέροντος, παρουσίασε ο Μάρκο Ρούμπιο στη συνέντευξη Τύπου της 23ης Σεπτεμβρίου, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.

Στο επίκεντρο βρέθηκε το Ιράν. Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών επιβεβαίωσε ότι υπήρξαν νέες επαφές μέσω μεσολαβητών, χωρίς όμως να μιλήσει για ουσιαστική πρόοδο. Η αμερικανική απαίτηση, είπε, παραμένει μια μακροχρόνια και επαληθεύσιμη συμφωνία που θα αποκλείει την απόκτηση πυρηνικού όπλου από την Τεχεράνη.

Ο Ρούμπιο άφησε ταυτόχρονα ανοικτές όλες τις επιλογές. Η Ουάσιγκτον, όπως είπε, επιδιώκει διπλωματική λύση, αλλά ο Ντόναλντ Τραμπ διαθέτει οικονομικά και στρατιωτικά μέσα πίεσης. Αναφέρθηκε ιδιαίτερα στα Στενά του Ορμούζ και στην ασφάλεια της ναυσιπλοΐας, συνδέοντας ευθέως την αντιπαράθεση με το Ιράν με τις διεθνείς ενεργειακές ροές.

Στην Ουκρανία, η πιο συγκεκριμένη είδηση ήταν η συζήτηση για μια περιορισμένη εκεχειρία. Μετά τη συνάντησή του με τον Ρώσο υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, ο Ρούμπιο είπε ότι υπάρχει ενδιαφέρον τόσο από τη Μόσχα όσο και από το Κίεβο για συμφωνία που θα αφορά τις ενεργειακές υποδομές και τη διακίνηση σιτηρών.

Μια τέτοια διευθέτηση δεν θα σήμαινε τέλος του πολέμου. Θα μπορούσε όμως να σταματήσει εκατέρωθεν πλήγματα σε κρίσιμες ενεργειακές εγκαταστάσεις και να αποτελέσει πρώτο βήμα προς ευρύτερη διαπραγμάτευση. Για τη Ρωσία το ζήτημα αφορά κυρίως τις ουκρανικές επιθέσεις σε διυλιστήρια και εγκαταστάσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου. Για την Ουκρανία, τις ρωσικές επιθέσεις στο ηλεκτρικό της δίκτυο.

Ο Ρούμπιο επανέλαβε την εκτίμηση της Ουάσιγκτον ότι ο πόλεμος τελικά θα τερματιστεί με διαπραγμάτευση και όχι αποκλειστικά στο πεδίο των μαχών. Αποκάλυψε επίσης ότι ο Βλαντίμιρ Πούτιν έχει προσκληθεί στη σύνοδο της G20 στη Φλόριντα τον Δεκέμβριο, διευκρινίζοντας πάντως ότι δεν έχει συμφωνηθεί νέα συνάντηση Τραμπ–Πούτιν.

Για την Κίνα, χαρακτήρισε τη σχέση Ουάσιγκτον–Πεκίνου μία από εκείνες που θα καθορίσουν τον 21ο αιώνα. Υπερασπίστηκε τον απευθείας διάλογο Τραμπ–Σι Τζινπίνγκ παρά τις διαφορές για Ταϊβάν, εμπόριο και κρίσιμες πρώτες ύλες. Έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στη μείωση της αμερικανικής εξάρτησης από κινεζικές εφοδιαστικές αλυσίδες, όχι μόνο στα κρίσιμα ορυκτά αλλά και στα φάρμακα και σε άλλους στρατηγικούς τομείς.

Ιδιαίτερα σκληρός εμφανίστηκε για την Κούβα, λέγοντας ότι η κουβανική επανάσταση έχει αποτύχει και ότι ανοίγεται ευκαιρία πολιτικών και οικονομικών αλλαγών. Η Ουάσιγκτον, υποστήριξε, θα μπορούσε να βοηθήσει σε μια μετάβαση προς διαφορετικό πολιτικό και οικονομικό μοντέλο. Ερωτηθείς για στρατιωτική επέμβαση, τόνισε ότι προτιμάται πολιτική και διαπραγματευτική λύση.

Για τη Βενεζουέλα, έθεσε ως επόμενους στόχους την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, τη σταθεροποίηση της οικονομίας, την αποκατάσταση των πολιτικών κομμάτων και των ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης και τη δημιουργία προϋποθέσεων για εκλογές.

Η πολιτική φιλοσοφία που συνέδεσε όλες τις απαντήσεις του συμπυκνώθηκε στην τοποθέτησή του για τον ΟΗΕ και το διεθνές σύστημα. Οι ΗΠΑ, είπε, εξακολουθούν να βλέπουν αξία στη διεθνή συνεργασία, όμως δεν πρόκειται να θέσουν τη «διεθνή τάξη» πάνω από το αμερικανικό εθνικό συμφέρον.