Πέρα από την ασθένεια: η ανάγκη να μείνουμε άνθρωποι

Ας μιλήσουμε αληθινά...

Όλοι μας είμαστε δυνητικά ασθενείς.

Είμαστε υγιείς, μέχρις αποδείξεως τουναντίον.

Θέλεις ότι φταίει η κληρονομικότητα, ο τρόπος ζωής, η διατροφή, η ρύπανση, το νερό, το άγχος, τα προβλήματα...

Και άλλα τόσα και άλλα τόσα;

Όλα μαζί;

Ενοχοποιούμε τα πάντα, οτιδήποτε είναι επιβαρυντικό για την υγεία μας...

Και γεμίζουμε στρες, ενοχές και κυρίως φόβο...

Φόβος παντού...

Φόβος για τα παιδιά μας,

φόβος για τους δικούς μας,

φόβος για εμάς,

φόβος για την υγεία μας,

φόβος για τα οικονομικά μας,

φόβος για το σήμερα,

φόβος για το αύριο,

φόβος για το πριν,

φόβος για το τώρα...

Ξανά φόβος για το μετά...

Και πάει λέγοντας.

Φόβος για τα πάντα...

Και τσουπ... κάποια στιγμή ξεπροβάλλει και ο καρκίνος, τα καρδιαγγειακά, τα αυτοάνοσα, τα χρόνια, τα οξέα...

Τα σοβαρά ντε, που όλοι χτυπάμε ξύλο και τα διώχνουμε μετά βδελυγμίας:«Φτου, φτου, φτου, είναι να μη σου τύχει...»

Μα θα τύχει.

Μα τυχαίνει.

Έτσι είναι το κάδρο της ζωής, τα έχει όλα...

Αν και Επισκέπτρια Υγείας, δεν θέλω να πω για άλλη μια φορά για την πρόληψη.

Ο όγκος των πληροφοριών είναι τεράστιος και έτσι κι αλλιώς, φύσει και θέσει, υποστηρίζω με όλο μου το είναι το «Κάλλιον εστί το προνοείν και προλαμβάνειν ή το θεραπεύειν».

Θέλω όμως να μιλήσω ανοιχτά για τη νόσο.

Όποιος νοσεί, υποφέρει, αλλάζει, ματαιώνεται...

Τρομάζει...

Δεν θέλει να είναι ένας ακόμα «ήρωας».

Να πει ακόμα μια συγκλονιστική ιστορία θάρρους και να χαρακτηριστεί ως κάτι ξεχωριστό.

Θέλει να μην πιει ετούτο το ποτήρι... να μην αναγκαστεί να το υποστεί εκείνος και η οικογένειά του.

Αλλά κυρίως...

Να μην αλλάξει ο τρόπος που τον κοιτάζουν οι άλλοι.

Ο τρόπος που του φέρονται...

Να νιώσει ότι δεν έχει αλλάξει η αξία του.

Να συνεχίσει να νιώθει ένας από όλους.

Όπως ήταν...

Όχι κάτι διαφορετικό.

Την αρρώστια θα την παλέψει.

Μπορεί. Η επιστήμη, δόξα τω Θεώ, έχει κάνει άλματα και τα όπλα κάθε χρόνο είναι και περισσότερα.

Αυτό όμως που δεν δίνει καμία επιστήμη είναι η αγάπη και η άνευ όρων αποδοχή.«Είμαι και θα είμαι εδώ για 'σένα...»

Χωρίς αστερίσκους και άνω τελείες.

Είμαι εδώ, σε αγαπώ και θα είμαι εδώ.

Εγώ για 'σένα και εσύ για 'μένα.

Γιατί εκεί στηρίζεται η ανθρωπότητα: στην αγάπη και στο «μαζί», ο ένας για τον άλλον.

Γιατί σήμερα με χρειάζεσαι εσύ, αύριο σε χρειάζομαι εγώ.

Έτσι είναι η ροή της ζωής... μια φουρτούνα, μια μπουνάτσα.

Αλλά εδώ είμαστε, να πιαστούμε χέρι-χέρι και να μείνουμε στην επιφάνεια.

Μαζί... θα περάσει κι αυτό.

Βίκυ Σπίνουλα, Επισκέπτρια Υγείας