Το λάθος*

Στη δεύτερη περίπτωση, ο νους πάει στις σκληρές εικόνες από τα πεδία των συγκρούσεων στη Μ. Ανατολή είτε αυτές προέρχονται από το Αμπού Γκράιμπ είτε από την τρομοκρατική προπαγάνδα. Έτσι η νομοθεσία, στην οποία προβλέπεται η χορήγηση άδειας στον κρατούμενο, το κάνει ανεξαρτήτως του αδικήματος που έχει διαπράξει, βεβαίως και των πεποιθήσεών του. Κι αυτό ακόμα κι αν αποπειραθεί εκείνος να καταστρατηγήσει την πρόβλεψη του νομοθέτη και την εφαρμογή της, αρνούμενος να επιστρέψει στη Φυλακή.

Αυτές οι σκέψεις σε τίποτα δεν έχουν να κάνουν με το δικαιολογημένο συναίσθημα εκείνων, που το πένθος της απώλειας που ρίζωσε στη ψυχή τους δεν πρόκειται να εξωραΐσει κάποια ποινή ούτε βεβαίως η άρνηση της άδειας. Είναι κατανοητό, δίχως τη χρεία περαιτέρω σχολιασμού, σε επίδειξη αυτονόητου σεβασμού.
Δεν έχουν να κάνουν οι σκέψεις αυτές επίσης και με το φρόνημα και την ηθική, καθώς η εδραιωμένη εδώ και πολύ καιρό πεποίθηση αναφέρεται στην αναστροφή του παροιμιώδους. Τα μέσα αγιάζουν τον σκοπό κι όχι αντιστρόφως... 
Κι αν ανασύρεται η ιστορική μνήμη που θέλει τον Λένιν, μέρες πούναι, πενθόντα για τον απαγχονισμό του μεγαλύτερου αδελφού του Αλέξανδρου, να ψιθυρίζει στη χαροκαμένη μάνα «εμείς δεν θα ακολουθήσουμε αυτόν το δρόμο» (σ.σ. Ο 21χρονος Αλέξανδρος Ουλιάνοφ καταδικάστηκε σε θάνατο για σχέδιο δολοφονίας του συνονόματού του τσάρου), δεν γίνεται για να νουθετήσει. Αλλά για να υπογραμμίσει τη δυσκολία σμίλευσης της συνείδησης, που απαιτείται ώστε να μην ταυτίζεται η πολιτική εξουσία με την κοινωνική δικαιοσύνη, με τον παραδοσιακό τρόπο. Εκείνον που συντηρεί το φαύλο κύκλο, στέλνοντας την παρτίδα από ρεβάνς σε ρεβάνς, δίχως έλεος και τέλος.
Ακόμα όμως κι αν δεν υπάρχει ...τέλος ίσως αξίζει ν' αποπειραθεί κανείς την τομή στην ατέρμονη συνέχεια... Άλλως πως, δεν θα το μάθει ποτέ!
* Στη μνήμη του Αντώνη Σαμαράκη