Για να πει τα πικραμένα που ’χω μες στο στόμα*

Μια απ' αυτές, και ο Τύπος. Προσαρμόστηκε, κι από ιαχή εθνικών προσδοκιών, στο πεδίο της κατάρρευσης των αριστοκρατικών Αυτοκρατοριών, έγινε θεματοφύλακας της νέας εξουσίας της εκπορευόμενης από τον λαό, έτσι όπως το ένα μετά το άλλο τα Συντάγματα, εγγυήθηκαν.

Τα χρόνια πέρασαν, κι ο Τύπος πέρασε κι αυτός τη ρομαντική του εποχή, που τον οδήγησε στην κλασική ... κανονικότητα. Ως άλλοτε ρομαντικό, οικονομικό υποκείμενο έδωσε τη θέση του στο Γραφείο Τύπου της «Ανώνυμης» νέας ιδιοκτησίας του κι από εγγυητής της λαϊκής επικύρωσης όλων των πολιτικών και των διοικητικών πράξεων, όπως ήθελε ο ρομαντικός νομοθέτης, έγινε η αιχμή του δόρατος των πιο επιθετικών ιδιοτελειών του χρήματος! Οι εξαιρέσεις απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Η αρχιτεκτονική της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας επινόησε τότε τις Ανεξάρτητες Αρχές, προσθέτοντας επίπεδα στην σπειροειδή αναζήτηση της ισορροπίας. Ο Συνήγορος του Πολίτη είναι μια τέτοια Αρχή. Προέρχεται από τον αρχικό ρομαντισμό και αντιπαρατίθεται με την κλασική φύση του συστήματος. Μετέχει της χαοτικής λειτουργικότητας ενός πλαισίου, όπου αλίμονο επιβεβαιώνεται ολοένα και περισσότερο, ο νόμος της συσσώρευσης χρήματος και ισχύος. Και μάλιστα με εκθετικό τρόπο. Τύπος και Ανεξάρτητες Αρχές, άλλοτε γίνονται το φύλλο συκής κι άλλοτε ο καταλύτης της αντίδρασης στην αδικία και την κατάχρηση.
Στην Κέρκυρα ο Συνήγορος θα κριθεί από την εξιχνίαση της χρόνιας κακοδιοίκησης και την συμβολή του στην απόδοση των ευθυνών ώστε να αποκατασταθεί η τρωθείσα εμπιστοσύνη, όρος και προϋπόθεση για την στοιχειώδη λειτουργία της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας. Χθες, ο Συνήγορος του Πολίτη έθεσε τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων...

Δε γεννήθηκε για μένα ο άνθρωπος ακόμα για να πει τα πικραμένα που ’χω μες στο στόμα. Το δίκιο μου πού να το βρω - (1985)