Κέρκυρα Κέρκυρα ποια προίκα σου έχεις πάρει;
Όσοι τυχεροί αυτήν την περίοδο επισκέπτονται τη Βενετία ή τη Φλωρεντία, μιλάνε για το αδιαχώρητο. Μια κατάσταση που μοιάζει με εκείνη του Μ. Σαββάτου στην Κέρκυρα.
Στην άλλοτε έδρα της Γαληνοτάτης μάλιστα, βάζουν «τουρνικέ» στους πεζόδρομους ενώ σε συνθήκες αιχμής επιστρατεύονται ακόμα και τροχονόμοι να ρυθμίσουν την άνοδο και την κάθοδο των πεζών στα καντούνια! Είναι βέβαιον ότι αυτές και τόσες άλλες τέτοιες πόλεις - πόλοι έχουν διευρύνει, όσο δεν παίρνει, την οικονομία τους, ζώντας το μεθύσι της επιτυχίας να προσπορίζονται από την παγκόσμια ακτινοβολία της γοητείας τους. Σ' αυτές τις πόλεις, το μοντέλο στηρίζεται σε 'κείνο που αποκαλείται πολιτισμός και τουρισμός και παράγει αφίξεις και κατανάλωση.
Αυτό είναι το όραμα και η προοπτική της Κέρκυρας στον χρόνο; Ένας πολιτισμός για την συνοδεία και τις ευχάριστες στιγμές της περιήγησης, μια διασκέδαση μ' ένα κάποιο ύφος και παραδοσιακές αναφορές; Η μετατροπή της πόλης σ' ένα ελκυστικό και γι' αυτό πολυσύχναστο «σκηνικό», που θα νοικιάζεται κάθε δωμάτιο και θα βρίθει εστιατορίων και καφέ; Κι εμείς; Εμείς που γεννηθήκαμε και μένουμε εδώ; Εμείς που δεν είμαστε αποκλειστικά και μόνον, οικονομικά υποκείμενα, να φύγουμε να πάμε αλλού;
Διότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι καλό και πρέπον να ασφαλτοστρωθούν οι δρόμοι και να συντηρηθούν τα μνημεία αλλά το όραμα των παρεμβάσεων ποιο είναι;
Το ότι ζούμε όλοι εμμέσως ή αμέσως από τον τουρισμό, είναι προφανές ότι δεν είναι καλό πράγμα. Κι αυτό όχι μόνον για το ευαίσθητο κι έτσι το αντικειμενικά επισφαλές της δραστηριότητας αλλά κυρίως λόγω της οξείας και σαρωτικής ταυτοχρόνως, διείσδυσης και μετάλλαξης των κοινωνικών ηθών και των σχέσεων.
Η προφανής ανάγκη να αποφύγει κανείς αυτή την φαινομενικά προδιαγεγραμμένη μοίρα είναι το περιεχόμενο μιας διαφορετικής χωρικής ανάπτυξης. Κι επειδή η ανάπτυξη της τουριστικής κίνησης παγκοσμίως είναι ένα από τα βασικά σύγχρονα τεκμήρια για την απόδειξη της οικουμενικής οικονομίας με τα σημερινά δεδομένα ενώ η Κέρκυρα και το ελληνικό, Ιόνιο νησιωτικό σύμπλεγμα κυριαρχεί στο (επι)κέντρο του Μεσογειακού χώρου, η συζήτηση αυτή παίρνει ιδιαίτερη αξία και προσημαίνει ιδεολογικά κάθε πρόταση για το παρόν και το μέλλον του τόπου. Διότι κακά τα ψέματα, εμείς και ο «Ανδρεάδης» δεν θέλουμε τα ίδια πράγματα!
