Υποψήφιοι για τις τοπικές εκλογές και άλλες ιστορίες

Φυσικά επρόκειτο για ένα διασκεδαστικό και καραμπινάτο ψέμα αν και η δήλωση αυτή συνοδευόταν συνήθως και από μια φορτισμένη επίδειξη υποκριτικής τέχνης για την «Κέρκυραμας». Τους ανεξάρτητους κομματικά υποψηφίους επέλεγαν τα κομματικά Επιτελεία, κατά κανόνα του Κέντρου (σ.σ. ούτε καν οι Οργανώσεις της περιοχής τους) και κάπως έτσι πέρναγε ο καιρός. Ενόσω στη Χώρα μας δοξαζόταν αυτή η κομματική ...ανεξιθρησκεία (σ.σ. κατάλοιπο ίσως της ρητορικής για τις βλαβερές συνέπειες της πολιτικής από το μετεμφυλιοπολεμικό καθεστώς και τη Χούντα) στην υπόλοιπη Ευρώπη θεωρείτο μάλλον προϋπόθεση πολιτικής δεοντολογίας να κατεβαίνουν τα στελέχη στον στίβο των τοπικών εκλογών με την κομματική τους ταυτότητα σε εμφανή και σε κοινή θέα. Έτσι η αναμέτρηση των διαφορετικών «γραμμών» συνεπεία της διακριτής ιδεολογικής αναφοράς αλλά και οι προσεγγίσεις γίνονταν κατά βάση, παρουσία του πελάτου (σ.σ. έτσι όπως ακριβώς πρέπει να αλέθεται και ο κιμάς, άλλωστε)!

Τα πολιτικά πάθη και οι δυνατότητες της 3ης ελληνικής Δημοκρατίας άρχισαν να παράγουν κακέκτυπες φωτοτυπίες της πολιτικής τόσο που η καιροφυλακτούσα αμφισβήτηση της επανήλθε στην επίκληση για το αμόλυντο όσο και αποτελεσματικό απολίτικο, προβάλλοντας την επιχειρηματικότητα, την καπατσοσύνη και τη δημοφιλία «απ' όπου κι αν αυτή προέρχεται» ως τη νέα πολιτική αρετή των Ελλήνων. Εκπρόσωποι ποδοσφαιρικών εταιρειών, άνθρωποι της νύχτας και των τηλεπαιχνιδιών, μαζί με τραγουδιστές και μοντέλα εισέβαλαν ορμητικά στο πολιτικό εκράν, καταλαμβάνοντας εύκολα έδρανα και θέσεις.
Σήμερα στην Κέρκυρα βιώνεται καθημερινά η περιορισμένη δυνατότητα του γραφειοκρατικού πολιτικού συστήματος, της χρόνιας και τώρα συσσωρευμένης ανεπάρκειας και ίσως του βολονταρισμού ως πολιτική επιπολαιότητα. Παραλλήλως αναπτύσσεται ραγδαία «οικονομία διαμοιρασμού», που κάθε κοινόχρηστος πόρος και χώρος θεωρείται δυνάμει καύσιμο και πρώτη ύλη. Αυτή τη χυδαία άποψη για τη ζωή και την καθημερινότητα ενστερνίζονται επιτυχημένοι κατά τα λοιπά παράγοντες. Είναι άγνωστο αν η απληστία τους προδώσει και βγουν μπροστά οι ίδιοι να πουλήσουν γενικευμένα αναπτυξιακά όνειρα ή αν φρονίμως ποιώντας θα αναζητήσουν τη δημοφιλή περσόνα που μπορεί να εξασφαλίσει ευκολότερα και under cover τις επιδιώξεις κατά τα γνωστά και αλλού, τέτοια πρότυπα.
Εάν υποχρεωθούμε να διαλέξουμε ανάμεσα στην ασθμαίνουσα κομματική γραφειοκρατία, που εξακολουθεί υποκριτικά να μην δίνει «χρίσμα», και στη μεταμφιεσμένη δήθεν απολίτικη λαιμαργία, τότε τα πράγματα θα γίνουν πολύ χειρότερα στο εγγύς μέλλον!