Η ομηρία του Δημοσίου στην περίπτωση των ΣΔΙΤ

Η ελληνική υστέρηση στην αντιμετώπιση της κατάστασης μοιάζει σα να εκβιάζει τελικώς μια λύση που τουλάχιστον πριν από τέσσερα χρόνια ετίθετο υπό αμφισβήτηση και προς συζήτηση. Τώρα ανοίγει ο δρόμος υπό την πίεση των πολιτών που σε πολλές περιπτώσεις, και σ' αυτή της Κέρκυρας, ζουν μέσα σ' ένα διάχυτο και εκτεταμένο σκουπιδότοπο, που απειλεί την υγεία τους και την οικονομία!. Το θέμα μπορεί να μην είναι ταμπού όμως σε πλείστες όσες περιπτώσεις η κριτική γίνεται για κακή διαπραγμάτευση του Δημοσίου με την εταιρεία ως προς το ύψος του απαιτούμενου gate fee δηλ. την τιμή πόρτας για κάθε τόνο σκουπιδιών που θα μεταφέρεται στην εγκατάσταση. Τα συμβατικά δικαιώματα του δανειστή ουσιαστικά, ιδιώτη (που αναλαμβάνει και το κατασκευαστικό μέρος) οδηγούν αναπόδραστα σε νέα αύξηση των ανταποδοτικών τελών. Αυτή άλλωστε είναι και η ρήτρα που μπαίνει ώστε οι νέες εγκαταστάσεις ν' αποδειχθούν βιώσιμες, γεγονός που θα επιτρέψει την απόσβεση της (ιδιωτικής) επένδυσης σύμφωνα με τις προσδοκίες και τις προβλέψεις της τεχνοοικονομικής μελέτης.

Υπό το κράτος αυτής της κυρίαρχης επιλογής, βεβαίως και δεν ενθαρρύνονται άλλες πρακτικές, εναλλακτικές, χαμηλής όμως πολιτικής ισχύος.
Μια καλύτερη ματιά σ' αυτές τις συμβάσεις θα αποδείξει ότι οι αρχικές ενστάσεις δεν ήταν προϊόν τυφλής ιδεοληψίας, όπως ελέω της δραματικής κατάστασης που επικράτησε στον κενό χρόνο, υιοθέτησε η αντίθετη θέση. Εκείνο για το οποίο βαρύνονται όσοι αντιστάθηκαν από θέσεις διοίκησης για το περιεχόμενο και την ουσία των ΣΔΙΤ, είναι η αδυναμία επεξεργασίας αποτελεσματικής, εναλλακτικής λύσης που θα τα έβαζε στο περιθώριο.
Όμως το παιχνίδι είναι πολύ μεγαλύτερο και βαθύ αφού η μεταφορά πόρων εδώ και σαράντα χρόνια από το Δημόσιο σε ιδιωτικά χαρτοφυλάκια καθιστά σχεδόν αδύνατη μια δημόσια επένδυση χωρίς ιδιωτική συνδρομή, που καθίσταται έτσι χειραγωγική για την πορεία των πραγμάτων.
Αυτή η διαπίστωση αναδεικνύει την πολιτικότητα του ζητήματος και των επιλογών και κάνει (και) το πρόβλημα των σκουπιδιών ψηφίδα της μεγάλης εικόνας στη λυσσώδη αντιπαράθεση κεφαλαίου - εργασίας, στον καμβά της κρίσης απόδοσης!