Ποιος πηγαίνει με ποιον και γιατί
Κι όμως υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις και βεβαίως πολιτικές διαφορές. Σε πείσμα του καθιερωμένου, δεν είναι αποκλειστικά θέμα διαχειριστικής ικανότητας (και) οι τοπικές εκλογές.
Τα νησιά του Ιονίου ως διοικητική ενότητα και η Κέρκυρα είναι το πεδίο κοινωνικών διαφορών, που δεν γεφυρώνονται με την πανδαμάτειρα ανάπτυξη. Κάθε άλλο, ανάπτυξη και απελευθέρωση εντείνουν αυτές τις διαφορές. Σήμερα εκτός της κυρίαρχης αντίθεσης που σημειώνεται στο κοινωνικό σώμα ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία (σ.σ. και όχι μόνον τη μισθωτή εκδοχή της, που η διάκριση δεν αμφισβητείται), η κόντρα εμφανίζεται και ανάμεσα στο υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο και το Δημόσιο, που αδυνατεί να ανταποκριθεί ακόμα και σε εκείνες τις υποχρεώσεις που τα κουτσοκατάφερνε «χθες». Είναι περιττό να αναφερθεί κανείς με παραδείγματα για τα καθημερινά κερκυραϊκά επεισόδια που βεβαιώνουν αυτήν την αδυναμία. Βιώνονται με οδυνηρό τρόπο αλλά συνήθως αποδίδονται στην ανικανότητα του διαχειριστή και κατά την προεκλογική περίοδο διασκεδάζονται από την ακατάσχετη υποσχεσιολογία των μνηστήρων. Η εκτίμηση ότι ο τόπος βρίθει αποτυχημένων περιφερειαρχών και δημάρχων τα τελευταία πολλά χρόνια είναι μια σοβαρή ένδειξη ότι είναι στραβός ο γιαλός (σ.σ. άλλο που κι εμείς είμαστε καπεταναίοι του γλυκού νερού και της μπουνάτσας).
Σ' αυτές τις εκλογές δεδομένης της σκληρής εμπειρίας σε ευρωπαϊκό, εθνικό και τοπικό επίπεδο, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις της επανόδου της πολιτικής στο προσκήνιο. Όχι μόνον ως διαχειριστικό ατού αλλά ως επιθυμία για τομές τέτοιες που θ' αγγίζουν τον πυρήνα του κοινωνικού ζητήματος, αναπροσανατολίζοντας μια υπόθεση που κινείται λίγο-πολύ στον αυτόματο. Με επίσης μάλιστα δεδομένο ότι όλοι σχεδόν οι παίκτες δηλώνουν το παρών, η κοινωνία μάλλον θα θερίσει αυτό ακριβώς που θα σπείρει.
Επισημαίνεται πάντως ότι πέραν των κορυφαίων και θεμελιωδών της διάκρισης αντιθέσεων, πίσω από συνδυασμούς «καλύπτονται» επιμελώς παραλλαγμένοι εκπρόσωποι (και) τοπικών συμφερόντων, έχοντες την τάση να ιδιοποιούνται τον δημόσιο χώρο, αναπτυξιολάγνοι κατά τα λοιπά, χρηματοδότες και ικέτες μιας απόλυτης εξουσίας τόσο στον πολιτικό/διαχειριστικό στίβο όσο και στον επιχειρηματικό (σ.σ. πεδία που στο μυαλό τους ταυτίζονται). Στη δημοκρατία της αγοράς βεβαίως, κάτι τέτοιο δεν απαγορεύεται, κάθε άλλο μάλιστα, αλλά καλό είναι κανείς να έχει το νου του παρά να κυριαρχείται από την ελαφρά άποψη «όλοι το ίδιο είναι» ή ακόμα «μα εγώ για να βοηθήσω τον τόπο, κατεβαίνω».
