Τα πολυβόλα σωπάσαν, οι πόλεις αδειάσαν και κλείσαν*
17 Nov 2016
/ 10:32
Tι πιστεύαμε εμείς οι τώρα κάπως σιτεμένοι, τότε στη δεκαετία του ΄70; Με παρακαταθήκη τους πολιτικούς θρύλους των ΄60 και "λίπασμα" από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, η Ελλάδα της μεταπολίτευσης έκανε restart!
Ο διεθνής περίγυρος ήταν για κατανάλωση και συζήτηση, εμείς φτιάναμε τη Δημοκρατία, το κίνημα, το κόμμα. Είχαν συμπυκνωθεί όλοι οι θρύλοι στους στίχους των ποιητών. Τη μελοποίηση είχαν αναλάβει τα ιερά τέρατα της ελληνικής μουσικής. Οι πολιτικές λεπτομέρειες ήταν... λεπτομέρειες, η συμπύκνωση ήταν φοβερή, λες και οι Νεοέλληνες προσπαθούσαν, κάνοντας πολιτικές υπερωρίες, να ξανακερδίσουν τα επτάμισι χαμένα χρόνια της δικτατορίας.
Η "γενιά του Πολυτεχνείου" δεν προέρχεται από κάποιο ειδικό γονιδίωμα. Είναι γέννημα της εποχής της. Και η μετάλλαξή της, ζήτημα εποχής είναι. Κι οι εποχές δεν έχουν νόημα από μόνες τους, το περιεχόμενο τους δίνει αξία και διαμορφώνει τις συνειδήσεις. Η ίδια η ζωή...
Έτσι κανείς δεν έχει λόγο να ζηλεύει μιαν άλλη γενιά και μιαν άλλη εποχή, ειδικά όταν η εξιστόρηση γίνεται με όλους τους κανόνες της συγκυριακής απεικόνισης των γεγονότων με βάση το τι πιστεύεται την ώρα που εξιστορούνται και όχι την ώρα που γινόντουσαν...
Ο χρόνος είναι πολύ τζαναμπέτης. Στην πραγματικότητα είναι κενός περιεχομένου εάν δεν τον γεμίσει η δραστηριότητά μας. Τότε μπορεί και να διογκώνεται, να τρέχει ή να σέρνεται, ως η απόδειξη αληθείας στις προφητικές παρατηρήσεις του Αϊνστάιν πριν από 100 τόσα χρόνια.
Φιλοσοφίες; Αμ δε. Στον αντίποδα της καθιερωμένης δοξασίας "ο άνθρωπος είναι οι μύθοι του", η πεποίθηση ότι η απομυθοποίηση είναι το εφαλτήριο της χειραφέτησης. Και υπ' αυτή την έννοια, η καθιερωμένη αναπαραγωγή του μύθου είναι συντηρητική συμπεριφορά και μαρτυράει κατεστημένο και καθεστηκυία στάση .
Όσο για τις εναλλακτικές ερμηνείες; Αυτές κι αν είναι μυθολογία στο τετράγωνο... Τα γεγονότα είναι γεγονότα. Ούτε παραπάνω ούτε λιγότερο...
* Μη με ρωτάς, Λ. Παπαδόπουλου, Μ. Λοΐζου
Εμφανίσεις:
1
