Το ραδιοτηλεοπτικό συμβούλιο σας μάρανε... αληταράδες

Κατά την αφήγησή τους, ο Κουβανός ηγέτης θα μείνει στην ιστορία σαν ο σάτυρος, που από την ηλικία των 15 χρόνων έως και τουλάχιστον τα 65 του πηδούσε δυο γυναίκες την ημέρα ώστε να διεκδικεί να μπει στο βιβλίο Γκίνες με πάνω από 35 χιλιάδες σχέσεις στην πολυτάραχη ερωτική ζωή του! Είναι αυτός, που ενώ ο κουβάνικος λαός πεινούσε, τσιλιπούρδιζε στο ιδιόκτητο νησί του, στη χολυγουντιανή βίλα με τις πισίνες, όπου προφανώς διήγαγε μέρες και νύχτες απίθανης ακολασίας περιστοιχιζόμενος πάντοτε από τις εκατοντάδες γυναίκες του. Αφήστε πια εκείνον τον άσωτο εκατομυριούχο γιο του με το κότερο και την πουράκλα, που συνηθίζει να σκοτώνει την πλήξη του στα ελληνικά νησιά, τα καλοκαίρια...

Αυτή την εικόνα δεν είχατε, τόσα χρόνια, για τον Κάστρο;

Αυτός ο αχρείος "... επικεφαλής παραστρατιωτικής οργάνωσης (sic) μαζί με τον Τσε Γκεβάρα (σ.σ. κι άλλους προφανώς παραστρατιωτικούς) επιχείρησε την ανατροπή του Μπατίστα και του καθεστώτος του και παρ' όλο που είχε να μπαλιγάρει και τόσες γυναίκες, τα κατάφερε"! Έτσι η ευρείας κατανάλωσης infotainment, δημοσιογραφία "έκανε κι ένα θέμα Κάστρο" ώστε να μην χάσει τη επαφή της με την επικαιρότητα και ρίξει έτσι το κύρος της... 

Η άλλη δημοσιογραφία, η σοβαρή των δελτίων ειδήσεων, γνωστή άλλωστε για τη δεοντολογική της στάση και προπάντως την αντικειμενικότητά της, το ζύγιασε το θέμα. Άφησε για τις άλλες ζώνες τις 35 χιλ. και πλέον ερωμένες και αποφάνθηκε για "τον άνθρωπο που αγαπήθηκε και μισήθηκε όσο κανείς άλλος" (sic). Το τεκμήριο του συναισθηματικού ισοζυγίου, που μπορεί έτσι και να ακυρώνει η μια κατάσταση την άλλη, είναι τα πανηγύρια των εμιγκρέδων στο Μαϊάμι, που δεν αμφισβητείται η γνησιότητα του ενθουσιασμού τους για τον θάνατο του Φιδέλ, σε αντίθεση βεβαίως με την συστημικά, καταναγκαστική λύπη που εκδηλώνουν όσοι το κάνουν και ζουν στο νησί. Εκτός βεβαίως από την συντριπτική πλειονότητα των 35 χιλ. γυναικών, που προφανώς και επιχαίρουν για το βιολογικό τέλος του ανθρώπου που τις (εξ)απάτησε...

Κι όμως δεν είναι αστείο. Επικοινωνιακά αναφερόμενοι, ο κανόνας της μαζικής απήχησης, όσο πιο χαμηλά και ρηχά τόσο μεγαλύτερη ευρύτητα διάδοσης, είναι αναμφισβήτητης επιδίωξης σε κάθε περίπτωση, και σ' αυτήν.

Πολιτικά, εκδηλώνεται το μένος των αντιπάλων απέναντι σε μια ηγετική μορφή του κομμουνιστικού κινήματος, που δεν τους έκανε ποτέ τη χάρη. Κέρδισε σ' ένα απίστευτο και προφανώς άνισο σιμουλτανέ, όλες τις παρτίδες. Κι αυτό βεβαίως δεν γίνεται με πανουργία, και με σιδερένια πυγμή. Το λαϊκό έρεισμα είναι το μυστικό, που ξέρουν όλοι. Αυτό το θουκιδίδειο (σ.σ. πολύ αργότερα αποδόθηκε στον Λένιν) της μετατροπής μιας ομάδας ανταρτών, σε μικρό χρονικό διάστημα, σε έναν λαϊκό στρατό, που κατά τις τελευταίες μάχες κυρίως ενσωμάτωνε τους φαντάρους του Μπατίστα. Εκείνους που δεν ήθελαν με τίποτα να σκοτωθούν για τον δικτάτορα, που άλλωστε τράπηκε σε φυγή (1959)... (Σ.σ. Ο Φουλχένσιο Μπατίστα πέθανε από έμφραγμα τον Αύγουστο του 1973 σε μια μικρή πόλη του ισπανικού Νότου).

Τα χρόνια πέρασαν και οι απόπειρες να πληγεί (και) ηθικά ο Φιδέλ, τελειωμό δεν είχαν. Για πάρα πολλά χρόνια σε μια διαρκή κόντρα ρελάνς με την απήχηση του παραδείγματος του Τσε, η αφήγηση ήθελε την εγκατάλειψη του Αργεντίνου επαναστάτη από την Αβάνα. Αξιοποιήθηκαν τα πάντα, ο λόγος του Τσε στο Αλγέρι, λόγος κριτικός για τις σοσιαλιστικές χώρες, αλλά με πόνο, πάθος και τρυφερότητα από έναν δρώντα μαχητή, που επέστρεφε από το Κογκό στο δρόμο προς τη Βολιβία. Μαζί του, και στην Αφρική και στη Λ. Αμερική, σύντροφοί του ..."παραστρατιωτικοί" από την κουβάνικη επανάσταση, που επέζησαν και της βολιβιανής θυσίας... Στην Κούβα προετοιμάστηκε, Κουβανοί οι περισσότεροι των συντρόφων του στην εκστρατεία αυτή. Διαρκής η επαφή του με την Αβάνα μέχρι και τις τελευταίες δύσκολες ώρες και τη δολοφονία του... (Σ.σ. Κουβανός και ο εμιγκρές δολοφόνος του, έτσι για την πληρότητα της αφήγησης).

Αλλά το πιο αντιηρωϊκό και το πιο δύσκολο, αποδείχθηκε η διαχείριση της ειδικής περιόδου, στη δεκαετία του '90. Η υποστολή της κόκκινης σημαίας από τον ιστό του Κρεμλίνου, αρκούσε για να εξαφανίσει τη σοσιαλιστική οργάνωση της κουβανέζικης κοινωνίας με τη χρεοκοπία της οικονομίας της, που δεν ήταν άλλωστε ποτέ αυτάρκης. Αναπόφευκτα τα ανοίγματα, σε πλείστες όσες περιπτώσεις, με πλήρη την  επίγνωση ότι θα χρησιμοποιηθούν ως η διαδικασία της ιδιωτικής συσσώρευσης για την ανατροπή της σοσιαλιστικής κατανομής.

Ο Φιδέλ, γέρος πια, αξιοποίησε τη λατινοαμερικάνικη αντίδραση στα οδυνηρά πειράματα οικονομικού νεοφιλελευθερισμού και δικτατοριών και ξανακαβάλησε τον Ροσινάντε της ιστορίας. Η Κούβα άντεχε στο κάτω κύμα κι έδειχνε έτοιμη ν' ανέβει στο επόμενο πάνω. Όμως η ανθρώπινη ειμαρμένη, οι ιστορικές συχνότητες και οι πολιτικές επιδιώξεις, δεν παιρνούν ποτέ από το ίδιο σημείο, όσο και να μοιάζουν τα σχήματα/μηνύματα στα σφαχτά του σύγχρονου Κάλχα. Ο Φιδέλ το ήξερε αυτό κι αφού εξάντλησε κάθε διαθέσιμη κίνηση από τα εύκολα βιολογικά χρόνια στα δύσκολα της επίγνωσης και της σοφίας, παραδόθηκε στην ιστορική μνήμη.

Οι παλιοί κομμουνιστές θα έλεγαν ότι η παρακαταθήκη του θα συναντήσει οπωσδήποτε την επόμενη ανάταση του επαναστατικού κινήματος για την κοινωνική δικαιοσύνη. Ο Φιδέλ Αλέξανδρος Κάστρο Ρους είναι, έτσι κι αλλιώς και από καιρό τώρα, ωφέλιμο φορτίο αυτής της Κιβωτού, μαζί με τον μελαγχολικό Ερνέστο και τον "αλητάμπουρα" Καμίλο... Μπορεί μάλιστα η Κιβωτός αυτή να μοιάζει με παλιό ιστιοφόρο. Και στην πρύμη του, κάτω από την κόκκινη σημαία, να προβάλλει ανεξίτηλη η λέξη Granma... Λες;