Κατεδαφιζόμεθα*

Αποκωδικοποιώντας την διοικητική αργκό, κάτι τέτοιο σημαίνει ότι πρέπει να υπάρξει ιδιωτικό κεφάλαιο να μπει συνέταιρος του ελληνικού Δημοσίου ξεκλειδώνοντας δανεικές πιστώσεις από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (σ.σ. που ο κωδικός διατηρείται υπέρ του ελληνικού Δημοσίου αποκλειστικά και γι' αυτόν το λόγο) κι έτσι να εκτελεσθούν έργα όπως σχολεία, ο Φοίνικας, η αποκατάσταση του Δημοτικού Θεάτρου κα. Δεν πρόκειται δηλ. για αβίαστη χρηματοδότηση από εθνικούς πόρους, που διατίθενται γι' αυτόν τον σκοπό αλλά για προϋποθέσεις που εξαρτώνται από την εμφάνιση του πρόθυμου επενδυτή. Κι όλα αυτά σε μια συγκυρία που η κυβέρνηση Τσίπρα αντιστεκόμενη, (σ.σ. όσο και όπως αντιστέκεται) στις απαιτήσεις των δανειστών έχει αρχίσει να μαζεύει ό, τι πόρους μπορεί ώστε να χρηματοδοτήσει υποχρεώσεις της χώρας εφόσον τραβήξει η ολοκλήρωση της αξιολόγησης κατά τα πρότυπα του 2015. Ούτε λόγος δηλ. να γίνεται για τη διάθεση δημοσίων πόρων για την ικανοποίηση των στοιχειωδών αναγκών υποδομής, έτσι όπως αυτές παρουσιάστηκαν από τον Κ. Νικολούζο και τους συνεργάτες του. Και μπορεί να μην είναι τα κουρτελάτσα της Γαρίτσας αρμοδιότητα του Δήμου όμως η κατάρρευση τμήματος του μουράγιου (σ.σ. ύστερα από τον Φοίνικα, την Αγ. Αικατερίνη κλπ) διαρκώς μας υπενθυμίζει την οδυνηρή μοίρα ενός κατά τα λοιπά από τους πλουσιότερους ελληνικούς τόπους! Και στο βάθος ν' ακούγεται το πάνδημο παράπονο: Γιατί έτσι μωρέ παιδί μου;

* Τίτλος πασίγνωστου λογοτεχνικού έργου της Διδούς Σωτηρίου.
Με τον ίδιο τίτλο και παρεμφερές θέμα έχει δημοσιευτεί κύριο άρθρο της Ενημέρωσης την 1η Ιουλίου 2016, η κατάσταση είναι κάτι παραπάνω από ανησυχητική...