Για να πάμε μπροστά!

ΕΛΙΝΑ ΛΑΣΚΑΡΙ. Εμένα ο πεζόδρομος της Ευγ. Βουλγάρεως μου αρέσει.Έστω και αν τα παβέ τοποθετήθηκαν πάνω σε μπετόν και όχι στην συμπιεσμένη άμμο που υποστηρίζεται ότι θα έπρεπε, έστω ακόμα και αν δεν έχει πλήρως ολοκληρωθεί, με αποτέλεσμα «το εναπομείναν οικονομικό αντικείμενο» να πρέπει να χρηματοδοτηθεί από εθνικούς πόρους, δηλ. από τους φόρους μας, αντί από τα χρήματα του ΕΣΠΑ, όπως θα μπορούσε, ο καινούργιος πεζόδρομος, σεμνά φωταγωγημένος για τις γιορτές, αποπνέει φροντίδα και οργάνωση και εν τέλει πολιτισμό.Εκείνο που δεν μου αρέσει και που δεν μπορώ να δεχτώ από τους συμπολίτες μου, είναι τα σκουπίδια που εξακολουθούν να πετάνε στο δρομάκι μεταξύ Εθνικής Τράπεζας και Οκαζιόν, παρόλο που οι κάδοι-συμφορά έχουν προ πολλού μετακομίσει από εκεί, και παρόλο ακόμα που υπάρχουν ταμπέλες, οι οποίες πληροφορούν για το που επιτρέπεται να τα πάνε.Όπως επίσης τα μηχανάκια και τα αυτοκίνητα που εξακολουθούν να περνάνε στη ζούλα, και που είναι σίγουρο ότι θα πολλαπλασιαστούν μόλις αφαιρεθεί και η τελευταία κορδέλα απαγόρευσης της διέλευσής τους.Αυτή τη στιγμή ο κόσμος χαίρεται τον περίπατό του και τα ψώνια του στον πεζόδρομο επειδή δεν έχει να ανησυχεί για τα παιδιά και τα σκυλιά του. Ο δε πολιτισμός που αποπνέει δεν έγκειται βεβαίως στα υλικά κατασκευής του αλλά στην απουσία σταθμευμένων τροχοφόρων, που τόσο υποβαθμίζουν κάθε περιοχή στην οποία εισβάλλουν.Είναι αλήθεια ότι η συνεχής παρουσία υπαλλήλων της τροχαίας, ή της δημοτικής αστυνομίας θα έλυνε το συγκεκριμένο, όπως και όλα τα παρεμφερή προβλήματά μας. Όμως, όσο και αν είναι ο φόβος που φυλάει τα έρημα, σε μία υποψήφια για πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης πόλη του 2016 πλέον, αυτές οι συμπεριφορές θα έπρεπε να είχαν απομονωθεί και περιθωριοποιηθεί από την ίδια την κοινωνία και από καιρό.Τα έξι χρόνια της κρίσης έχουν κάνει δύσκολη τη ζωή όλων μας και η έλλειψη πόρων στη διευθέτηση του δημόσιου χώρου είναι παραπάνω από εμφανής. Η καθαριότητα όμως και ο σεβασμός των χώρων που όλοι χρησιμοποιούμε, ώστε και όλοι να τους χαιρόμαστε, δεν αφορά επιβεβλημένη από τους δανειστές μας νόρμα, «ξένη προς τα δικά μας έθιμα» και άρα ασυζητητί απορριπτέα αλλά συνήθεια ελληνικότατη και παλιά, της προ τουρισμού εποχής, και θεμέλιο της μεταξύ μας συμβίωσης.Χρόνια Πολλά λοιπόν συμπολίτες. Και ας ευχηθούμε η καινούργια χρονιά, εκτός από την υγεία και την ασφάλεια που όλοι επιθυμούμε, να μας φέρει και την συνεννόηση για τα αυτονόητα, που χάσαμε. Για να πάμε κάποια στιγμή και μπροστά!