Άντε να βρεις το δρόμο για την Ιθάκη με τόσα χρόνια Μύκονο!

Μοιάζει με αδιέξοδο αλλά δεν είναι. Πρόκειται για την πιεστική πραγματικότητα όπου η επανάληψη των πραγμάτων συνιστά φαύλο κύκλο. Η ένταση της διαμαρτυρίας άλλωστε δεν ταυτίζεται με την επιδίωξη. Πόσο μάλιστα όταν κυριαρχείται από το παράλογο σχήμα, όσο πιο έντονη η διαμαρτυρία τόσο πιο κοντά στην ικανοποίηση της επιδίωξης. Τώρα όμως την έχουμε άσχημα. Σχεδόν όλες οι βεβαιότητες, που καλλιεργήσαμε για δεκαετίες, αμφισβητούνται. Αγνοήσαμε το μεγάλο μας όπλο, τον ελληνικό λόγο.Κι όταν εισέβαλε ορμητικά στο ιστορικό προσκήνιο η ένταση και η ταχύτητα της πληροφορίας, αντί ο ελληνικός σχηματισμός να επενδύσει στην παιδεία και την ανάδειξη του ελληνικού λόγου ως αρχετυπικό στοιχείο της ταυτότητας του, προτίμησε την κατανάλωση και ξόδεψε εκεί όλους τους πόρους, δικούς του και δανεικούς!Η πριμοδότηση της κατανάλωσης με κάθε τρόπο και χωρίς όρους ήταν η παγίδα, δεν ήταν το δικό μας σχέδιο. Ολόκληρη η Ευρώπη καμάρωνε για τους αναπτυξιακούς της δείκτες, χρηματοδοτώντας την κατανάλωση και τώρα στενάζει κάτω από την "άνιση" διαχείριση των κόκκινων δανείων! Πανευρωπαϊκό το φαινόμενο!Μπλέξαμε και με το προσφυγικό εφόσον ο ανθρωπισμός μας έγινε συνώνυμο της αδιαφορίας υπό το άλλοθι που εξακολουθούν να παρέχουν διακριτές, ηρωικές φυσιογνωμίες, που δακρύζουν με τα κύματα κι αγκαλιάζουν ζεστά όσο και άψυχα κορμάκια... Στον αντίποδα, αυτάρεσκες διαπιστώσεις για την γενεσιουργό αιτία των ιμπεριαλιστικών πολέμων, λες και η χιλιοτραγουδισμένη αυτή ταυτολογία παράγει πολιτική από μόνη της!Η λενινιστική προφητεία για την παραιτέρω ισχυροποίηση, μεγέθυνση των ισχυρών κρατών και τον υποδιπλασιασμό έως τον αφανισμό των ασθενεστέρων γυρίζει σαν κατάρα πάνω από τον θεϊκό τούτο τόπο, που ζήλωσε τη μετάλλαξη του σε φυλάκιο είτε των ενεργειακών είτε των εμπορικών δρόμων Ανατολής - Δύσης, ελπίζοντας να ζήσει από τα διόδια και τα νοίκια! Δυο τουλάχιστον οι παρατηρήσεις: Δεν μας αξίζει μια τέτοια μοίρα, και: Δεν αλλάζει από μόνη της...