Άρθρα
Για να πάμε μπροστά!
ΕΛΙΝΑ ΛΑΣΚΑΡΙ. Εμένα ο πεζόδρομος της Ευγ. Βουλγάρεως μου αρέσει.Έστω και αν τα παβέ τοποθετήθηκαν πάνω σε μπετόν και όχι στην συμπιεσμένη άμμο που υποστηρίζεται ότι θα έπρεπε, έστω ακόμα και αν δεν έχει πλήρως ολοκληρωθεί, με αποτέλεσμα «το εναπομείναν οικονομικό αντικείμενο» να πρέπει να χρηματοδοτηθεί από εθνικούς πόρους, δηλ. από τους φόρους μας, αντί από τα χρήματα του ΕΣΠΑ, όπως θα μπορούσε, ο καινούργιος πεζόδρομος, σεμνά φωταγωγημένος για τις γιορτές, αποπνέει φροντίδα και οργάνωση και εν τέλει πολιτισμό.Εκείνο που δεν μου αρέσει και που δεν μπορώ να δεχτώ από τους συμπολίτες μου, είναι τα σκουπίδια που εξακολουθούν να πετάνε στο δρομάκι μεταξύ Εθνικής Τράπεζας και Οκαζιόν, παρόλο που οι κάδοι-συμφορά έχουν προ πολλού μετακομίσει από εκεί, και παρόλο ακόμα που υπάρχουν ταμπέλες, οι οποίες πληροφορούν για το που επιτρέπεται να τα πάνε.Όπως επίσης τα μηχανάκια και τα αυτοκίνητα που εξακολουθούν να περνάνε στη ζούλα, και που είναι σίγουρο ότι θα πολλαπλασιαστούν μόλις αφαιρεθεί και η τελευταία κορδέλα απαγόρευσης της διέλευσής τους.Αυτή τη στιγμή ο κόσμος χαίρεται τον περίπατό του και τα ψώνια του στον πεζόδρομο επειδή δεν έχει να ανησυχεί για τα παιδιά και τα σκυλιά του. Ο δε πολιτισμός που αποπνέει δεν έγκειται βεβαίως στα υλικά κατασκευής του αλλά στην απουσία σταθμευμένων τροχοφόρων, που τόσο υποβαθμίζουν κάθε περιοχή στην οποία εισβάλλουν.Είναι αλήθεια ότι η συνεχής παρουσία υπαλλήλων της τροχαίας, ή της δημοτικής αστυνομίας θα έλυνε το συγκεκριμένο, όπως και όλα τα παρεμφερή προβλήματά μας. Όμως, όσο και αν είναι ο φόβος που φυλάει τα έρημα, σε μία υποψήφια για πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης πόλη του 2016 πλέον, αυτές οι συμπεριφορές θα έπρεπε να είχαν απομονωθεί και περιθωριοποιηθεί από την ίδια την κοινωνία και από καιρό.Τα έξι χρόνια της κρίσης έχουν κάνει δύσκολη τη ζωή όλων μας και η έλλειψη πόρων στη διευθέτηση του δημόσιου χώρου είναι παραπάνω από εμφανής. Η καθαριότητα όμως και ο σεβασμός των χώρων που όλοι χρησιμοποιούμε, ώστε και όλοι να τους χαιρόμαστε, δεν αφορά επιβεβλημένη από τους δανειστές μας νόρμα, «ξένη προς τα δικά μας έθιμα» και άρα ασυζητητί απορριπτέα αλλά συνήθεια ελληνικότατη και παλιά, της προ τουρισμού εποχής, και θεμέλιο της μεταξύ μας συμβίωσης.Χρόνια Πολλά λοιπόν συμπολίτες. Και ας ευχηθούμε η καινούργια χρονιά, εκτός από την υγεία και την ασφάλεια που όλοι επιθυμούμε, να μας φέρει και την συνεννόηση για τα αυτονόητα, που χάσαμε. Για να πάμε κάποια στιγμή και μπροστά!
Ο Αη Βασίλης του ονείρου και της πιάτσας
ΚΩΣΤΑΣ ΣΠΙΓΓΟΣ*. Η διαφωτιστική ατζέντα, με αιχμή την ψυχανάλυση, έφερε στην επιφάνεια και έκανε αποδεκτές τις απ-άνθρωπες ορμές που όλοι μπορεί να έχουμε θρέψει μέσα μας. Καταναλώνοντας χωρίς δυσπεψία μερικές δεκάδες φόνους καθημερινά στην τηλεόραση ή στα βιντεοπαιχνίδια, δεν γινόμαστε, όπως φαίνεται, στυγνοί δολοφόνοι, αλλά κυνικοί συνένοχοι χωρίς ίχνος τύψης, κάτι που στην κλίμακά του είναι μάλλον χειρότερο. Τα «Σαγόνια του καρχαρία» είναι διασκεδαστική ταινία, όχι απλώς γιατί εμείς παραμένουμε ασφαλείς στον καναπέ μας, αλλά γιατί γινόμαστε ο καρχαρίας. Χωρίς να γίνουμε ο καρχαρίας δεν υπάρχει διασκέδαση. Μιλάμε λοιπόν για την κλασσική ψυχική άμυνα, την «ταύτιση με τον επιτιθέμενο», στην οποία καταφεύγουν οι αδύνατοι όλων των εποχών προκειμένου να διασωθούν ψυχικά και να μην καταρρεύσουν στην κατάθλιψη ή στον αφανισμό.Εκείνο όμως στο οποίο η ψυχανάλυση λαθεύει, έχοντας παρασύρει μαζί της πλήθος κοινωνικών επιστημόνων, είναι ότι αποδίδει στα καταστροφικά θανατερά ορμέμφυτα πρωταρχική σημασία, θεωρώντας τα θεμελιώδη άξονα του ανθρώπινου ψυχισμού, με τα οποία υποτίθεται πως όλοι γεννιόμαστε. Αν όμως ρωτήσει περισσότερα, όπως η νεότερη ψυχολογία έχει κάνει, θα διαπιστώσει πως ίσως δεν είναι μοναδική ιστορική δυνατότητα του ανθρώπου ο κύκλος ανάμεσα στην απάνθρωπη αναρχία και τον απάνθρωπο ολοκληρωτισμό, στη νηπιακή αδυναμία-υποτέλεια και την ενήλικη επιθετικότητα-προσπάθεια για κυριαρχία. Ή τουλάχιστον, πως μια τέτοια ιστορική ΤΙΝΑ (αγγλική σύντμηση της φράσης «δεν υπάρχει εναλλακτική») δεν πηγάζει μέσα από τον ανθρώπινο εγκέφαλο ως οριστική κατασκευή, αλλά από το «πρόγραμμα» που του φορτώνουμε για να «τρέξει». Υπό αυτή την οπτική, παραμένει στη μέση κι ανολοκλήρωτος ένας Διαφωτισμός που γκρέμισε το Μύθο και έφερε στην επιφάνεια ως αποδεκτά τα καταστροφικά ένστικτα, τα οποία όμως δεν εξετάζει αν και πώς δημιουργούνται, ώστε να μην μας συμφιλιώνει και ποτέ με αυτά.Η ψυχική δομή των περισσότερων που γνωρίζω εξακολουθεί να μην εμπίπτει πλήρως στα κλασσικά εγχειρίδια Δυτικής ψυχολογίας που στηρίζονται στο αυτονομημένο άτομο (εγώ-υπερεγώ-ορμέμφυτα). Ο εαυτός δεν είναι αυτόνομος, αλλά συνδέεται άρρηκτα (συχνά διά παντός) με την πρώτη οικογένεια και τη φυλή. Οι στόχοι που θέτει δεν είναι πάντα «ορθολογικοί» αλλά κυρίως αυτοί που του ορίζει η περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Αντιδρά περισσότερο συγκυριακά παρά προδιαθεσικά και ελέγχεται από εξωτερικούς παράγοντες όπως οι ρόλοι και οι νόρμες, παρά από εσωτερικούς, όπως η ατομική επίτευξη. Η προτεραιότητα δίνεται πιο πολύ στις διαπροσωπικές ευθύνες και όχι τόσο στα ατομικά δικαιώματα. Τα συναισθήματα είναι συνηθέστερα αλλο-εξαρτώμενα (π.χ. συμπάθεια, ντροπή) παρά εγω-εξαρτώμενα (π.χ. δικαίωση, ενοχή).Ο ιστορικός διαφωτισμός (όχι δηλαδή ο θεωρητικός αλλά αυτός που στην πράξη γνωρίζουμε), με φορέα του το φιλοσοφημένο κι ήσυχο τη συνειδήσει καρχαρία, εμποτίζει το κάθε νεογέννητο, διά της οικογένειας, της τηλεόρασης, των παιχνιδιών και της παιδείας. Το «λογισμικό» που «τρέχουμε», σήμερα, διά της οικονομικής του υπερίσχυσης, πραγματοποιεί έναν υπέρ πάντων αγώνα, απροσχημάτιστο πλέον, εναντίον κάθε άλλης πολιτισμικής πρότασης στον πλανήτη.Σε αυτό τον αμφίρροπο «πόλεμο» λοιπόν, η χώρα μας είναι κεντρικό πεδίο «μάχης». Διότι εμείς, πάντα στο περιθώριο του διαφωτιστικού ρεύματος, «δεξιοί» κι «αριστεροί», εξακολουθούσαμε να εμβαπτιζόμαστε στο κοινωνικό νόημα (ταξικού ή αταξικού περιεχομένου – δεν εξετάζουμε αυτό εδώ), όπως οι αιώνες μιας τέτοιας κουλτούρας, με κεντρικούς φορείς τους την οικογένεια, το χωριό, τη γειτονιά και την εκκλησία, υπαγόρευαν. Επηρεαζόμενοι όλο και περισσότερο, ωστόσο, από τον πολιτισμό της αυτοπραγμάτωσης, τουλάχιστον μέχρι πρότινος. Ώστε τώρα, η κατάρρευση της δυνατότητας αυτοπραγμάτωσης που πλέον μοιάζει οριστική, η οποία είχε ως θεμελιώδη ανάγκη την ύλη που στερούμαστε, σε συνδυασμό με την αφασία στην οποία έχει περιπέσει το κοινωνικό νόημα κατόπιν των πληγμάτων που έχει δεχτεί, να μας διαλύει. Κουτουλάμε, όπως τα μυρμήγκια που τα βγάζεις από τη σειρά τους. «Να ’σαι καλό παιδί, για να έρθει ο Άη Βασίλης...» Κι όμως, το νόημα του Άη Βασίλη δεν είναι βέβαια μια τόσο γήινη, τόσο στεγνή και τόσο ανέραστη ανταλλαγή. Το πραγματικό μήνυμα ενός τόσο σημαντικού φάρου του ευρύτερου, δεκτικού, μεγαλόψυχου, ταπεινού, μη μπολιασμένου με ρατσισμό και μισαλλοδοξία Ελληνικού πολιτισμού, δεν θα μπορούσε παρά να είναι υπερβατικό: ένας σπόρος, στο αγνό μυαλό, ότι « ν α ι , ένας άγνωστος μπορεί μια μέρα να σου στείλει κάτι ωραίο χ ω ρ ί ς προϋποθέσεις και ν α ι , πάρε τη σκυτάλη και κάνε το και συ όταν θα μεγαλώσεις!»Επιτέλους, όλοι αξίζουμε να μας φερθούν όμορφα πριν και χωρίς να αποδείξουμε πρώτα αν το δικαιούμαστε. Κι όλοι αξίζουν να κάνουμε κάτι γι’ αυτούς, χωρίς να μας αποδείξουν πρώτα αν το δικαιούνται. Και αυτό θα μπορούσε άριστα να ήταν πολιτικό πρόταγμα - σ’ έναν άλλο, χριστουγεννιάτικο κόσμο, σ’ ένα άλλο ξημέρωμα απ’ τα παλιά, με μοναδικό του σκοπό τα κάλαντα και τους κουραμπιέδες χωρίς σοκολάτα... *Είναι γιατρός, νευρολόγος
«Επτά (7) απαντήσεις για το δημοψήφισμα της Περιφέρειας Ιόνιων Νήσων»
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΣ-ΤΖΑΚΗΣ*
Δημοψήφισμα για τα αεροδρόμια: Γραφικότητα και θλιβερή ιδεοληψία!
ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΠΑΔΑΤΟΣ
Ιατρικός σύλλογος Κερκύρας και Τεμπλόνι (επίσης Κερκύρας)
ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΜΠΟΥΚΑΣ
Όραμα και Στρατηγική για την αξιοποίηση της Ευρωπαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς: η περίπτωση της Κέρκυρας
Δρ ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΟΠΟΔΗΣ*
Για να πάψουν να πονάνε...
ΕΛΙΝΑ ΛΑΣΚΑΡΙ. Στις 14 Δεκεμβρίου ολοκληρώθηκε το δεύτερο και αποφασιστικότερο βήμα για την παραχώρηση της εκμετάλλευσης των 14 περιφερειακών αεροδρομίων. Οι σχετικές συμβάσεις υπεγράφησαν όπως είναι γνωστό από τον πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ και την κοινοπραξία Fraport-Slentel ως προτιμητέου επενδυτή, αφού όμως προηγουμένως είχαν υπογραφεί από τους αρμόδιους υπουργούς Οικονομικών Ευκλ. Τσακαλώτο, Υποδομών Χρ. Σπίρζη και Άμυνας Π. Καμμένο.Είτε λοιπόν συμφωνεί κανείς με την πράξη της παραχώρησης και τους όρους της είτε διαφωνεί, τρείς υπογραφές υπουργών την υποστηρίζουν, έστω και ...κλαιόντων, οπότε η υπόθεση θα έπρεπε να θεωρείται λήξασα.Παρά ταύτα, το δημοψήφισμα στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.pin.gov.gr/poll, με το οποίο η Περιφέρεια Ιονίων Νήσων καλεί τους πολίτες να καταψηφίσουν την ιδιωτικοποίηση των αεροδρομίων, συνέχιζε να βρίσκεται σε ισχύ, τουλάχιστον μέχρι το βράδυ της Τετάρτης 16/12, οπότε και μπήκα για να βεβαιωθώ.Κατ΄ αρχήν, θα συμφωνήσω με τον Πάσχο Μανδραβέλη, που σε άρθρο του στην Καθημερινή της 16/12 επισημαίνει ότι «τα κρατικά αεροδρόμια είναι ιδιοκτησία όλων των Ελλήνων και συνεπώς μόνο με κυβερνητικές αποφάσεις ή με ένα πανελλήνιο δημοψήφισμα μπορεί να κριθεί η τύχη τους». Το πολίτευμά μας είναι αντιπροσωπευτικό, για όποιον δίνει σημασία σε τέτοιες ψιλολεπτομέρειες...Έπειτα, το κείμενο του δημοψηφίσματος είναι υποβολιμαίο και καθοδηγεί στην αποδοχή του.Ακόμα, από ποιους και γιατί - με νούμερα, όχι με συνθήματα - μια τέτοια απόφαση κρίνεται επιζήμια για την εθνική και την τοπική οικονομία, όταν μάλιστα υπέρ των συμβάσεων τάχθηκε αναφανδόν ο Σύνδεσμος Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ); Και γιατί η «συμμετοχική» παρουσία της αυτοδιοίκησης και των τοπικών παραγωγικών φορέων, με την έξωθεν κακίστη μαρτυρία, εξασφαλίζει καλύτερα την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος από μια γερμανική εταιρεία που θα έχει τα μέσα και το ενδιαφέρον να εκσυγχρονίσει και να αναβαθμίσει τα αεροδρόμιά μας, προς το συμφέρον όλων μας;Και τέλος, εφόσον η περιφέρεια και ο περιφερειάρχης της διαφωνούν με την κυβερνητική πολιτική, γιατί δεν την απορρίπτουν οι ίδιοι; Γιατί προσπαθούν να μας ξανα-χρησιμοποιήσουν; Στις 15/01/2015 σε προεκλογική ομιλία του στη Ρόδο ο κ. Τσίπρας είχε πει ότι «Το ξεπούλημα κάθε υποδομής δεν είναι ούτε πρόοδος ούτε ανάπτυξη. Το ξεπούλημα κάθε υποδομής είναι επιστροφή στη φεουδαρχία». Γιατί δεν του το θυμίζουν; Και μετά να πάνε σπίτι τους, όλοι μαζί, για να πάψουν και να πονάνε;
Η ψυχολογία του τρόμου
ΚΩΣΤΑΣ ΣΠΙΓΓΟΣ*. Εν αρχή ην η ορμή. Πείνα, δίψα, πόνος, ηδονή. Η δεινή γνωστική ικανότητα όμως του ανθρώπου (αναμνήσεις, υπολογισμός, αυτοσυγκράτηση, μεθόδευση, προγραμματισμός) παίρνει διαρκώς την ωμή ύλη των -στιγμιαίων- ορμών του και τη μαγειρεύει σε εκλεπτυσμένα πιάτα. Πιάτα εύγευστα, αδιάφορα ή αηδιαστικά, που δεν είναι άλλα από τα συναισθήματα. Ορμές, συναισθήματα, σκοποί και τρόποι συνυπάρχουν μέσα μας όλα με σκοπό την επιβίωση και την αναπαραγωγή, τη διατήρηση ή την επαναφορά της κατάστασης ισορροπίας μας.Τα συναισθήματα στα κοινωνικά βιολογικά είδη είναι και εργαλεία επικοινωνίας μεταξύ των μελών τους. Οι πυγολαμπίδες αναλάμπουν, οι μέλισσες χορεύουν και οι άνθρωποι χαμογελούν, συνοφρυώνονται, κλαίνε ή τρομάζουν. Η έκφρασή των συναισθημάτων μας, μέσα από τις κινήσεις των μυών του προσώπου μας, εξυπηρετεί (διά της εικόνας και όχι της ομιλίας) την ταχεία διάχυση ενός αιτήματός μας προς τα άλλα μέλη του είδους μας.Οι τρομοκρατικές πράξεις ανήκουν ευρύτερα στον αποκαλούμενο ψυχολογικό πόλεμο. Ο πόλεμος αυτού του τύπου δεν περιλαμβάνει στόχους άμεσης στρατηγικής σημασίας. Ζητούμενό του είναι η υποταγή του εχθρού μέσω συναισθηματικών εκβιασμών. Η τρομοκρατία εκβιάζει τον εχθρό να υποταχθεί διά του τρόμου. Αν και ο τρόμος είναι ο ακραίος φόβος, δεν θα τον βιώσουμε εκτός και αν η τρομοκρατική πράξη λάβει χώρα διπλά μας, με εμάς ως θύματα. Ο φόβος περιλαμβάνει και ψήγματα σκέψης, με τη μορφή της ανησυχίας, ο τρόμος είναι απογυμνωμένος από σκέψη. Ωμό συναίσθημα. Ο πλήρης άνθρωπος δεν τρομάζει, αλλά φοβάται. Ακριβέστερα θα έπρεπε να συζητούμε περί φοβο-κρατίας και όχι τρομοκρατίας. Αλλά ας είναι...Στην ανάλυση της τρομοκρατίας, δεν έχει τόση σημασία η βιολογικο-εξελικτική χρησιμότητα του τρόμου, όσο η σχέση του με τη σκέψη. Όποια συναισθήματα μάς προστατεύουν από τις απειλές είναι κουρδισμένα ώστε να αποκρίνονται πολύ ευκολότερα στις -γρήγορες- εικόνες παρά στην -αργή- σκέψη. Η τηλεόραση, ευτυχώς πάντως, κατήργησε την ανάγκη καρφώματος των κεφαλών των εχθρών σε παλούκια έξω από τα τείχη της πόλης. Ο τρόμος υποκαθιστά τη λογική σκέψη, καθώς «αποφασίζει» πριν από αυτήν, προς κάποιο από τα πρωτόγονα αντανακλαστικά: επίθεση, πάγωμα, υποχώρηση, απόκρυψη, υποταγή. Κάθε είδος εμφανίζει μάλιστα προτίμηση σε κάποια από τις παραπάνω αντιδράσεις συνεπεία του τρόμου του. Τα φίδια επιτίθενται, οι πάπιες παγώνουν, οι γάτες υποχωρούν, οι λαγοί κρύβονται, οι σκύλοι υποτάσσονται. Κάθε άνθρωπος χωρίς τη σκέψη του παρομοίως, ανάλογα με τους αυτοματισμούς που του εγχαράχτηκαν κατά την παιδική του ηλικία.Όμως, ο πλήρης ανθρώπινος εγκέφαλος βρίσκεται μόνιμα σε κατάσταση βεντέτας! Ομάδες νευρώνων παλεύουν για κάτι, ταυτόχρονα με άλλες που την ίδια στιγμή παλεύουν για το ακριβώς αντίθετο. Που και που, ένα απαλό αεράκι φυσά και γέρνει τελικά την πλάστιγγα προς μία από τις πιθανές εκβάσεις. (Τι εξασφαλίζει στο νευρικό μας σύστημα μια τέτοια σπατάλη εκ πρώτης όψης; Κυρίως την ελαστικότητα: κάθε έκβαση γίνεται προσωρινή, καμία δεν έχει παντοτινή ισχύ. Κι η βαρυσήμαντη ιστορία της επιδίωξης του νοήματος της ζωής προχωρά μέσα από αέναες παλινδρομήσεις ανάμεσα σε τέτοιες τετριμμένες, υπερευαίσθητες, χαοτικά καθοριζόμενες προσωρινότητες.)Η παραπάνω σοφή μέθοδος της βιολογίας των ανώτερων ειδών τυχαίνει να εξαφανίζει από τα μάτια του ανίδεου παρατηρητή το ρόλο που έπαιξε το αεράκι, κι έτσι, είναι εξαιρετική για να ελέγχεις απρόσωπα μάζες σύγχρονων, έλλογων, ενήμερων, σκεπτικιστών ανθρώπων σε μεγάλη κλίμακα. Ο τρόμος μπορεί να εκτονώσει με συνοπτικές διαδικασίες της αμφίρροπες εσωτερικές αντιπαραθέσεις, με πλήρως αντιστρεπτό, μάλιστα, τρόπο!* Είναι νευρολόγος
Λάθε και λάθρα βιώσας;
ΚΩΣΤΑΣ ΒΕΡΓΟΣ. ΚΕΡΚΥΡΑ. Το παιδί αυτό δεν παίζει με τα κύματα, όπως στην αρχή νομίσαμε. Είναι το δικό μου παιδί, το δικό σου, το δικό του, το δικό της. Κύματα έγιναν οι ψυχές μας. Ποια αστική ηθική, αλήθεια, επέβαλε διεθνώς να σκιάζεται η φωτογραφία και η εικόνα;
Σπιράλ θανάτου το 3ο μνημόνιο για την εκπαίδευση
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ*. ΠΕΙΡΑΙΑΣ. Μεγάλες ανατροπές φέρνει το 3ο μνημόνιο για τη δημόσια εκπαίδευση. Στις νομοθετικές ρυθμίσεις περιλαμβάνονται οι εξής δεσμεύσεις: «Ευθυγράμμιση αναλογίας μαθητών ανά τάξη και εκπαιδευτικό μέχρι τον Ιούνιο του 2018.
Με τρία λόγια, "Μέτωπο του Όχι"!
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΑΡΚΑΤΗΣ*. ΚΕΡΚΥΡΑ. 1.Το περήφανο ΟΧΙ του ελληνικού λαού πλανιέται σα φάντασμα πάνω από τη χώρα . Μια ιστορικής σημασίας πολιτική πράξη που ανέδειξε δυναμικές και ρήγματα που σοβούν εδώ και χρόνια στην ελληνική κοινωνία και έφερε στο προσκήνιο μια εν δυνάμει ηγεμονική συμμαχία των δυνάμεων της εργασίας , της νεολαίας και των λαικών τάξεων παραμένει πολιτικά ορφανό.
Υδρογονάνθρακες
ΤΕΛΗΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ. ΚΕΡΚΥΡΑ. Πρωί Δευτέρας, 13 Ιουλίου, ο πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας έθεσε (έπειτα από μια νύχτα μαρτυρικής διαπραγμάτευσης) τη μονογραφή του στο προσύμφωνο του μνημονίου για παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη.
