Είδος εν ανεπαρκεία το νερό (και) στον Πέλεκα

ΚΕΡΚΥΡΑ. Οι κάτοικοι του Πέλεκα – και ακόμη περισσότερο οι επισκέπτες τους καλοκαιρινούς μήνες – βρίσκονται πλέον πέρα από αγανακτισμένοι: είναι εξαντλημένοι.

Ο λόγος είναι απλός και ταυτόχρονα αδιανόητος: το νερό, ένα βασικό ανθρώπινο αγαθό, δεν είναι καθόλου δεδομένο.

Δεν μιλάμε για πόσιμο νερό.

Μιλάμε για νερό σε μόνιμη βάση, ώστε να μπορούν να καλυφθούν οι στοιχειώδεις ανάγκες καθημερινής διαβίωσης.

Μιλάμε για πολυήμερες διακοπές υδροδότησης, με εξαιρετικά μεγάλη συχνότητα, όχι μόνο το καλοκαίρι αλλά ολόκληρο τον χρόνο.

Οι κάτοικοι αναγκάζονται να λειτουργούν αποκλειστικά με ντεπόζιτα, τα οποία όμως δεν επαρκούν.

Όσοι δεν έχουν τον χώρο – ή τη δυνατότητα – να τοποθετήσουν δεξαμενές (χωρίς να αναφέρουμε ότι πρόκειται για παραδοσιακό οικισμό, όπου τέτοιες παρεμβάσεις συχνά δεν επιτρέπονται) ζουν σε απαράδεκτες συνθήκες, συνθήκες που δεν διαφέρουν ιδιαίτερα από αυτές μιας τριτοκοσμικής χώρας.

Η κατάσταση έχει φτάσει σε απελπιστικό επίπεδο.

Η επικοινωνία με τη ΔΕΥΑΚ δεν έχει κανένα απολύτως νόημα.

Πάντα «φταίει κάποιο τεχνικό πρόβλημα», πάντα «θα λυθεί σύντομα».

Όμως το πρόβλημα δεν λύνεται ποτέ.

Για όσους ασχολούνται με τον τουρισμό – αλλά και για το ίδιο το χωριό, που είναι σε μεγάλο βαθμό τουριστικό – η ζημιά είναι ανεπανόρθωτη.

Επισκέπτες φεύγουν δυσαρεστημένοι, αφήνοντας αρνητικές κριτικές, αποτρέποντας άλλους να επισκεφθούν τον Πέλεκα.

Και είναι απολύτως λογικό: ποιος θέλει να πάει διακοπές με την οικογένειά του για μία εβδομάδα και να μην έχει νερό για τις βασικές ανάγκες;

Επιχειρήσεις εστίασης, ενοικιαζόμενα δωμάτια, καφέ και μπαρ χωρίς νερό.

Το σενάριο ακούγεται αδιανόητο – όμως είναι η καθημερινή πραγματικότητα.

Κάποιοι, όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα, αναγκάζονται να αγοράζουν νερό με βυτία.

Αυτό όμως αφορά ένα ελάχιστο ποσοστό της περιοχής.

Και εδώ γεννάται ένα εύλογο ερώτημα: αν το σύστημα δεν λειτουργεί, γιατί η ΔΕΥΑΚ δεν φέρνει οργανωμένα βυτία να γεμίζουν τις δεξαμενές;

Το πιο οξύμωρο απ' όλα είναι ότι νερό υπάρχει.

Τον χειμώνα τρέχει στους δρόμους.

Αυτό που δεν υπάρχει – και δεν φαίνεται να πρόκειται να υπάρξει – είναι αποχέτευση.

Έτσι, όταν βρέχει, στους δρόμους δεν τρέχει καθαρό νερό, αλλά ένα επικίνδυνο μείγμα.

Ούτε τα πηγάδια, παρότι γεμάτα, είναι πλέον καθαρά.

Η κατάντια δεν περιγράφεται.

Η κατάσταση που βιώνουν οι κάτοικοι είναι ανεξήγητη και τραγελαφική.

Το παρόν κείμενο δεν είναι μια υπερβολή.

Είναι μια ελάχιστη εξωτερίκευση της αλλοιωτικής αίσθησης και της μόνιμης απογοήτευσης.

Και όχι – το πρόβλημα δεν είναι καινούργιο.

Υπήρχε και παλιότερα.

Απλώς, αντί να εξελιχθούμε, φτάσαμε στο σημείο να αναμασάμε δικαιολογίες και να ρίχνουμε ευθύνες «στον μικρόκοσμο», ενώ το αυτονόητο παραμένει άλυτο.

Το νερό δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι δικαίωμα.