Μία "πεντακάθαρη" λευκή μπουγάδα

Είχα να κατέβω καιρό στην παλιά πόλη. Μια πόλη που αγαπώ τόσο πολύ!

Το να περπατάω με τα παιδιά μου στο Καμπιέλο όπως κάναμε παλιά εμείς… να χαθούμε στα στενά, να παίξουμε κρυφτό, κυνηγητό, αγαλματάκια ακούνητα και αγέλαστα, να πειράξουμε τις ΠΟΛΥΧΡΩΜΕΣ μπουγάδες και να ακούσουμε τι μας έσερναν οι νοικοκυράδες, να βρούμε τον γρηγορότερο τρόπο να φτάσουμε στα Μουράγια ή στην Κοφινέτα, είναι μια εμπειρία αναντικατάστατη!

Κάθε στενό και μια ιστορία, κάθε καντούνι ο ήχος μιας φιλαρμονικής, η μυρωδιά μιας παστιτσάδας, η μυρωδιά των λουκουμάδων παραμονή του Αγιού, η καμπάνα του Αγιού να δίνει το έναυσμα στις υπόλοιπες καμπάνες των εκκλησιών, η ταβέρνα κάτω από τη γιαγιά μου, το ταβερνείο στο βόλτο του Κοκκίνη, το μικρό βιβλιοπωλείο στην Πίνια, στη γωνία το μαγαζί με τα τσιγάρα, τα μαγαζιά με τους ξηρούς καρπούς και η μυρωδιά του φρεσκοκομμένου καφέ τους, οι κουραμπιέδες στο πιο κάτω στενό, το παγωτό, η παλιομόκα, τα κουλουράκια, τα χειροποίητα κεριά, οι παλιοί αργυροχρυσοχόοι, τα παλιά καφέ και τα πιο μοντέρνα, η κυρία που ήξερε τι σάντουιτς θέλει ο καθένας μας, η γεύση του σάντουιτς της άλλης κυρίας, οι σερβιτόροι να θυμούνται τις παραγγελίες χωρίς tablet, οι μπουτίκ για τις κυρίες και για τους κυρίους, τα μαγαζιά με τα είδη ραπτικής, με τα υφάσματα… με τα ηλεκτρολογικά, οι all time classic κολυμβητές και ιστιοπλόοι. Και πόσα άλλα μπορούμε όλοι εμείς να σκεφτούμε και όλοι μαζί να βάλουμε στη λίστα για τη μοναδικότητα και την ομορφιά αυτού του τόπου.

Αντί να γκρινιάζουμε κάθε μέρα, πρέπει να βρούμε μια ξαπλώστρα ή μια καρέκλα, να κάνουμε shut down και να φέρουμε στο μυαλό μας όλα αυτά που ζήσαμε εμείς, αυτά που μας είπαν οι παλιοί, αυτά που γράφτηκαν κι αυτά που ταξίδεψαν από στόμα σε στόμα.

Γιατί η Κέρκυρα δεν είναι η λευκή μπουγάδα των διαμερισμάτων.

Η Κέρκυρα είναι μια πολύχρωμη παλέτα! Κάθε χρώμα και απόχρωση μοναδική. Όχι απλά μια άσπρη μπουγάδα κάθε καλοκαίρι!

Ν.Ρ.