Ο Σπύρος ο Πινπιρέλος

Ερχόταν τα καλοκαίρια από την Ιταλία, όπου σπούδαζε, κι ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός, με μια αύρα ευρωπαϊκή, που γέμιζε τις εφηβικές ώρες ύστερα από το προπονητικό ξεπάτωμα του Μαρκόπουλου. Τα τραγούδια της εποχής και τα όνειρα της ηλικίας στολίζουν ό,τι ωραιότερο μπορώ να θυμηθώ από εκείνα τα χρόνια.

Γρήγορος, από τους πρώτους κολυμβητές που έφτασαν το 1΄ στο ελεύθερο. Δεξιοτέχνης με τη μπάλα του πόλο. Ήταν, άλλωστε, μέλος μιας ομάδας που είχε, μεταξύ άλλων, πρότυπα τους μπασκετικούς Χάρλεμς, με περίπλοκα, τσιρκολάνικα κόλπα και ακροβατικά στα ρηχά, πριν ή μετά την προπόνηση, όπου συνεχιζόταν ένα ιδιότυπο kick handball. Δεν υπάρχει τρόπος να περιγράψει κανείς όσα αναδύονται από τη μνήμη εκείνης της εποχής. Κι ούτε έχω τις δεξιότητες λόγου του Αρανίτση, ώστε να πλησιάσω, έστω και κάπως, όσα αφιέρωσε εκείνος στον άλλοτε θρύλο της ιστιοπλοΐας, Νίκο Πρέσα.

Εμείς του κολυμβητικού, δίπλα δίπλα, φίλοι και ανταγωνιστές. Ξεχωριστή φιγούρα ο Σπύρος Ζουπάνος, άγνωστο σε μένα γιατί  Πινπιρέλος ή ο Πινπινιόλης, πλάι στον Γκρέκα (Μπατόγιο), τον Τσιμίνο (Μπουλάλα), τον Λάζαρη (Φούλη), τον Κατσούρη (Μπαλαλάκη), τον Αλίφα και άλλων ων ουκ έστιν αριθμός παιδικών ηρώων ενός αθλητισμού πεισματάρικου κι αθώου, γνήσιου και ανόθευτου.

Συναντηθήκαμε και στην ομάδα πόλο του Ναυτικού. Μαζί απολυθήκαμε. Πήγαμε μαζί να πληρώσουμε και τα ρούχα – εγώ λόγω της μειωμένης υποχρέωσης θητείας, προστάτης οικογένειας. Δεν χαθήκαμε ποτέ.

Κι ύστερα, το ταβερνάκι του Ντάου. Ακριβώς με το ίδιο στιλ, την ίδια άνεση. «Τα χρόνια που εξαγόρασε για πάντα» σε δυο-τρεις φωτογραφίες με την ομάδα του πόλο. Ήμουν κι εγώ εκεί σ' αυτές, σαν την τότε έκδοση του Roll με τους αρχαίους, τότε που ήμασταν κι εμείς αρχαίοι.

Πήρε ο Βασίλης το μεσημέρι, χθες. Μου είπε πως πέθανε ο Σπύρος. Αποκλείεται. Κανείς απ' όλους αυτούς, ούτε ο Πινπιρέλος βέβαια, δεν θα πεθάνει ποτέ. Περιέχονται στο φύλλο αγώνα μιας ζωής γεμάτης όνειρα και σχέσεις τρυφερότητας και αγάπης, ανεξίτηλες. Αιώνιες...