Όχι άλλο αίμα στη θάλασσα

Η μετανάστευση υπακούει στη μηχανική του συστήματος. Μοιάζει με τη συμπεριφορά του νερού σε κεκλιμένο επίπεδο. Σε έναν κόσμο όπου ο πλούτος συσσωρεύεται και γεωγραφικά, είναι φυσικό επακόλουθο να λειτουργεί ως μαγνήτης. Δεν αποτρέπεται με τη λογική του μεσαιωνικού κάστρου, που έκλεινε τους χωριάτες απ’ έξω.

Ένας λόγος που αυτό δεν είναι εφικτό είναι η ίδια η σύνθεση του εύπορου, γεωγραφικά συγκροτημένου κόσμου. Σε αυτό το πεδίο συγκρούεται η ανάγκη αναζωογόνησης του εργατικού πληθυσμού με τη χωρητικότητα των κοινωνιών. Και αυτή δεν μετριέται με έναν αριθμό, αλλά με τις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτισμικές και πολιτικές παραμέτρους του όρου.

Η Ελλάδα, στο σύνολό της, λειτουργεί ως γεωπολιτική ζώνη υποστήριξης του εύπορου ευρωπαϊκού πυρήνα. Δεν είναι ο προμαχώνας Martinengo, ούτε βεβαίως η «γη της επαγγελίας». Υπό αυτή την έννοια, έχει πρωτίστως ανάγκη μιας συγκροτημένης πολιτικής εξυπηρέτησης του ρόλου που υποχρεωτικά απορρέει από τη γεωγραφική και γεωπολιτική της θέση.

Δεδομένης της εγκληματικής συμπεριφοράς των δουλεμπόρων και διακινητών, η εφαρμογή πολιτικών ανθρωπισμού και μέτρου δεν αποτελεί επιλογή πολυτελείας, αλλά αναγκαιότητα. Παράλληλα, απαιτείται η ανάπτυξη θεσμοθετημένων και ασφαλών μορφών νόμιμης μετανάστευσης. Σε αυτό το πεδίο, τον πρώτο ρόλο οφείλουν να έχουν οι διεθνείς, εθνικές και τοπικές συλλογικότητες της εργασίας, ώστε η ανθρώπινη ανάγκη να μην μετατρέπεται, πέραν όλων των άλλων, σε δούρειο ίππο υπονόμευσης των εργατικών κεκτημένων.

Η ιστορία της εργατικής αλληλεγγύης βρίθει παραδειγμάτων τόσο δημιουργικής διαχείρισης του φαινομένου όσο και του αντίθετου. Συνθήματα αρχικά αμήχανα και επιπόλαια, στην πορεία μετατράπηκαν σε ρατσιστικά και φασιστικά στερεότυπα, όταν πέρασαν σε άλλα στόματα και άλλα χέρια.

Εν ολίγοις, ο στρουθοκαμηλισμός δεν ωφελεί ούτε σε αυτή την περίπτωση. Η ανάγκη για μια ανθρωπιστική και ισορροπημένη πολιτική μετανάστευσης συνδέεται άρρηκτα με τη διεθνή και εξωτερική πολιτική, την άμυνα και, κυρίως, την πολιτική της εργασίας. Όταν η αριστερή αντιπολίτευση στη χώρα ολοκληρώσει την ενασχόλησή της με την τηλεοπτική προσωποθηρία, ίσως στραφεί και στα ζητήματα που παροξύνονται από τις νεοφιλελεύθερες εμμονές των διοικούντων, σε αγαστή σύμπνοια με ακροδεξιούς λαϊκιστές — προερχόμενους από την προηγούμενη εποχή και εγκλωβισμένους σε πεπερασμένες, συχνά αντιφατικές και γραφικές «εθνικές» δοξασίες.