Τα πρέπει, τα τι και τα πώς του κερκυραϊκού τουρισμού
Η Κέρκυρα δεν χρειάζεται άλλη μία συζήτηση για το αν ο τουρισμός είναι ευλογία ή κατάρα. Χρειάζεται συμφωνία στα δεδομένα, θεσμούς διαχείρισης, ανακατανομή προτεραιοτήτων και πολιτικό θάρρος για αποφάσεις που θα διασφαλίσουν ότι η επιτυχία του σημαντικότερου παραγωγικού της τομέα δεν θα υπονομεύει το ίδιο της το μέλλον.
Ας συμφωνήσουμε ότι η διάγνωση έχει γίνει. Η Κέρκυρα γνωρίζει πλέον τα όρια και τις αντιφάσεις του τουριστικού της μοντέλου. Οι ίδιες επισημάνσεις επαναλαμβάνονται από διαφορετικούς ανθρώπους και φορείς εδώ και χρόνια: πίεση στις υποδομές, συμπίεση των αποδόσεων, υπερπροσφορά, στεγαστική επιβάρυνση, περιβαλλοντική φθορά και άνιση κατανομή των ωφελειών. Το ζητούμενο δεν είναι να περιγράψουμε ξανά το πρόβλημα. Είναι να αποφασίσουμε τι κάνουμε.
Πρώτα απ' όλα, πρέπει να αλλάξει το αντικείμενο της συζήτησης. Όχι άλλες αόριστες αναφορές στην «ανάπτυξη του τουρισμού». Μέσα στους επόμενους έξι μήνες, η Περιφέρεια Ιονίων Νήσων, οι τρεις Δήμοι της Κέρκυρας, το Επιμελητήριο και οι βασικοί επαγγελματικοί φορείς οφείλουν να συμφωνήσουν σε ένα ελάχιστο κοινό πλαίσιο μέτρησης: κατά κεφαλήν τουριστική δαπάνη, ποσοστό τοπικής προστιθέμενης αξίας, απασχόληση και μισθολογικά δεδομένα, πίεση στις υποδομές και επίδραση στην κατοικία. Αν δεν μετράμε, απλώς εικάζουμε.
Το δεύτερο είναι η συγκρότηση ενός πραγματικού οργάνου διαχείρισης προορισμού, όχι ακόμη μίας εταιρείας προβολής. Με περιορισμένη θητεία, δημόσιους απολογισμούς και συμμετοχή της Αυτοδιοίκησης, των επαγγελματιών, των εργαζομένων, του Ιονίου Πανεπιστημίου, της τοπικής παραγωγής και εκπροσώπων των κατοίκων. Ο τουρισμός δεν αφορά μόνο όσους κερδίζουν άμεσα από αυτόν· αφορά όλους όσοι ζουν μαζί του.
Το τρίτο αφορά τους πόρους. Η Κέρκυρα δεν υποφέρει από έλλειψη αναγνωρισιμότητας. Ένα μέρος των κονδυλίων προβολής πρέπει να μεταφερθεί στη γνώση και στη διαχείριση: παρατηρητήριο τουρισμού, μελέτη φέρουσας ικανότητας, αξιολόγηση πολιτικών και παρακολούθηση των πραγματικών επιπτώσεων.
Τέλος, χρειάζεται πολιτική ειλικρίνεια. Δεν μπορούν όλοι να έχουν πάντα δίκιο. Δεν μπορεί να αυξάνεται διαρκώς η προσφορά χωρίς συνέπειες. Δεν μπορεί η επιτυχία να μετριέται μόνο με φωτογραφίες από εκθέσεις και αριθμούς αφίξεων.
Δεν πρόκειται για επανάσταση. Πρόκειται για ενηλικίωση. Το ερώτημα δεν είναι αν η Κέρκυρα θα συνεχίσει να ζει από τον τουρισμό. Είναι αν θα αποφασίσει επιτέλους να τον κυβερνήσει, αντί να τον παρακολουθεί.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ
Είναι ο εκδότης - διευθυντής της Ενημέρωσης. Έχει σπουδάσει και εργαστεί ως μηχανικός και ηλεκτρονικός. Δημοσιογραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Έχει συνεργαστεί με σχεδόν όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων, τον οποίον υπηρέτησε και από τη θέση του γενικού γραμματέα στο δ.σ. επί οκτώ χρόνια. Πιστεύει πως η ισχυρότερη ιδιότητα του δημοσιογράφου στην ενημέρωση είναι το ενδιαφέρον του για τα κοινά και στην επικοινωνία η έντιμη και ανιδιοτελής διαμεσολάβηση.
