Η κλάψα δεν έχει νόημα
Η Κέρκυρα δεν χρειάζεται άλλη επετειακή κλάψα. Χρειάζεται λογαριασμό: τι καταστράφηκε, τι διεκδικήθηκε, τι αποζημιώθηκε, τι επέστρεψε στην πόλη και τι εξακολουθεί να μένει ανοικτό 83 χρόνια μετά.
Κάθε 14 Σεπτεμβρίου θυμόμαστε την Κέρκυρα που καιγόταν. Κι όσο απομακρύνεται εκείνη η νύχτα του 1943, τόσο κινδυνεύει η επέτειος να περιοριστεί στη συγκίνηση των φωτογραφιών και στις επαναλαμβανόμενες αφηγήσεις για τα κτίρια που χάθηκαν.
Υπάρχει όμως ένας λογαριασμός που δεν είναι μόνον ιστορικός.
Το μεταπολεμικό ελληνικό κράτος γνώριζε την έκταση της καταστροφής. Την είχε καταγράψει. Η Κέρκυρα εμφανίζεται στις επίσημες απογραφές της Ανοικοδόμησης με 1.260 ολοσχερώς κατεστραμμένες και άλλες 2.500 πληγείσες κατοικίες. Χάθηκαν άνθρωποι, περιουσίες, δημόσια κτίρια και μνημεία μιας πόλης με ιστορία αιώνων.
Η Ελλάδα διεκδίκησε συνολικά τις πολεμικές επανορθώσεις. Ό,τι τελικά απέσπασε από τη Γερμανία ήταν ένα μικρό μέρος των απαιτήσεών της και σε σημαντικό βαθμό σε είδος (βαπόρια και βιομηχανικό εξοπλισμό στο ελάχιστο της τεκμηριωμένης ελληνικής απαίτησης). Η μεταπολεμική ανασυγκρότηση ακολούθησε άλλους δρόμους και χρηματοδοτήσεις. Δεν προκύπτει όμως ένας διακριτός λογαριασμός που να λέει πόση ήταν η ζημιά της Κέρκυρας, πόσο διεκδικήθηκε γι' αυτήν, πόσο εισπράχθηκε και πόσο επέστρεψε στην πόλη και στους ανθρώπους της.
Αυτό είναι το κενό που αξίζει σήμερα να καλυφθεί.
Όχι με έναν ακόμη επετειακό δεκάρικο ούτε με την ψευδαίσθηση ότι μια αγωγή, ογδόντα τρία χρόνια μετά, θα λύσει όσα άφησε ανοικτά η μεταπολεμική Ευρώπη. Αλλά με έναν επίσημο Φάκελο Κέρκυρας: ονομαστική καταγραφή των θυμάτων, αποτίμηση των ιδιωτικών και δημόσιων καταστροφών, των μνημείων και των πολιτιστικών απωλειών, και αντιπαραβολή τους με όσα πράγματι δόθηκαν για την αποκατάσταση.
Διότι η μνήμη τιμά τους νεκρούς. Η τεκμηρίωση όμως αποδίδει ευθύνη.
Και προτού αποφανθούμε ότι ο λογαριασμός έκλεισε, πρέπει τουλάχιστον να γνωρίζουμε αν για την Κέρκυρα ανοίχτηκε ποτέ.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ
Είναι ο εκδότης - διευθυντής της Ενημέρωσης. Έχει σπουδάσει και εργαστεί ως μηχανικός και ηλεκτρονικός. Δημοσιογραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Έχει συνεργαστεί με σχεδόν όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων, τον οποίον υπηρέτησε και από τη θέση του γενικού γραμματέα στο δ.σ. επί οκτώ χρόνια. Πιστεύει πως η ισχυρότερη ιδιότητα του δημοσιογράφου στην ενημέρωση είναι το ενδιαφέρον του για τα κοινά και στην επικοινωνία η έντιμη και ανιδιοτελής διαμεσολάβηση.
