Ταξικά ένζυμα αναζητούνται
Από το Σύνταγμα και την πλατεία Δημοκρατίας του Παρισιού έως τις διαδηλώσεις της Αλβανίας, η νεανική δυσαρέσκεια αναζητεί κοινή γλώσσα. Οι εικόνες ταξιδεύουν γρήγορα· η ταξική συνείδηση ωριμάζει δυσκολότερα.
Οι μαθητές στο Σύνταγμα φώναζαν «Θέλουμε δημόσια και δωρεάν παιδεία». Αλήθεια τώρα; Όχι πως το αίτημα στερείται σημασίας. Κάθε άλλο. Παραπέμπει όμως σε ένα κοινωνικό σύστημα με δημόσιους πόρους επαρκείς ώστε να χρηματοδοτείται ικανοποιητικά η εκπαίδευση. Θυμίζει, αν μη τι άλλο, τις καλύτερες ημέρες της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Τότε που το κοινωνικό κράτος αποτελούσε μέρος του συμβιβασμού ανάμεσα στην εργασία και το κεφάλαιο. Σήμερα, με αυτόν τον συμβιβασμό να υποχωρεί, το αίτημα αποκτά έντονο περιεχόμενο.
Στη Γαλλία, οι ταραχώδεις διαμαρτυρίες δύσκολα ερμηνεύονται μονοσήμαντα. Είναι η συμπίεση της κατανάλωσης της μέσης οικογένειας, η συσσωρευμένη οργή των μεταναστών και των παιδιών τους στα υποβαθμισμένα προάστια των μεγαλουπόλεων. Είναι και η αντίδραση σε έναν ασφυκτικό, μεταβιομηχανικό τρόπο ζωής, γεμάτο απλησίαστους πειρασμούς και αντικειμενικά περιορισμένες δυνατότητες. Η αφθονία της βιτρίνας απέναντι στη στέρηση της καθημερινότητας.
Στην Αλβανία, η εμπλοκή της νεολαίας συμπληρώνει την εικόνα του κινήματος «Φλαμίνγκο». Παρατηρητές διακρίνουν πίσω από τις κινητοποιήσεις τη διεύρυνση των κοινωνικών αντιθέσεων, πιθανή συνέπεια της ραγδαίας καπιταλιστικοποίησης των οικονομικών και κοινωνικών σχέσεων. Ο τόνος βρίσκεται στο «ραγδαία». Μια διαδικασία που συνδέεται και με την εναρμόνιση προς τις ευρωπαϊκές οικονομικές και θεσμικές κατευθύνσεις, στο όνομα της ένταξης.
Στο μεταξύ, οι εικόνες ταξιδεύουν αυτοστιγμεί μέσα στο παγκόσμιο ενημερωτικό σύννεφο. Χθες, στη μαθητική συγκέντρωση της Αθήνας, εμφανίστηκαν μικρές ορχήστρες, θυμίζοντας τα νεανικά μουσικά σχήματα που είδαμε και ακούσαμε στην πλατεία Δημοκρατίας του Παρισιού. Οι μορφές διαμαρτυρίας μεταδίδονται, αντιγράφονται, προσαρμόζονται. Όχι κατ' ανάγκην και το κοινωνικό τους περιεχόμενο.
Τα νεολαιίστικα κινήματα αναζητούν τα ταξικά τους ένζυμα. Εκείνους τους καταλύτες που θα επιταχύνουν τη μετατροπή της διάχυτης δυσαρέσκειας σε κοινωνική συνείδηση και διαρκή διεκδίκηση. Γιατί η νεολαΐστικη αδρεναλίνη περισσεύει, αλλά δεν αρκεί. Η πολιτική της ωρίμανση είναι ο γρίφος. Και είναι υπόθεση για δυνατούς λύτες.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ
Είναι ο εκδότης - διευθυντής της Ενημέρωσης. Έχει σπουδάσει και εργαστεί ως μηχανικός και ηλεκτρονικός. Δημοσιογραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Έχει συνεργαστεί με σχεδόν όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων, τον οποίον υπηρέτησε και από τη θέση του γενικού γραμματέα στο δ.σ. επί οκτώ χρόνια. Πιστεύει πως η ισχυρότερη ιδιότητα του δημοσιογράφου στην ενημέρωση είναι το ενδιαφέρον του για τα κοινά και στην επικοινωνία η έντιμη και ανιδιοτελής διαμεσολάβηση.
