Μόνιμοι κάτοικοι της Κέρκυρας: η σημαντικότερη υποδομή

Η βιωσιμότητα της ζωής όσων παράγουν κάτι σε αυτό τον τόπο είναι η ύστατη υποδομή. Η αναφορά σε υποδομή είναι σαφής διότι η κατάρρευση των ανθρώπων συνεπάγεται κατάρρευση της ποιότητας αν όχι της παραγωγής του τουριστικού προϊόντος. 

Αλλά δεν μιλάμε πλέον για τις 10-12+ ώρες εργασίας την ημέρα, χωρίς επαρκή διαλείμματα, την έλλειψη ημερών ανάπαυσης, την εντατική αλληλεπίδραση με πελάτες οι οποίοι πρέπει να αισθανθούν ηρεμία και φιλοξενία, την πίεση να μεγιστοποιηθεί το εισόδημα σε μικρό χρονικό διάστημα, την επί μήνες αδυναμία ανταπόκρισης στις ανάγκες των οικογενειακών και φιλικών σχέσεων, όπου οι έρευνες σε περιοχές όπως η Ίμπιζα, οι Μαλδίβες αλλά και ελληνικά νησιά, δείχνουν ότι οι εργαζόμενοι αντέχουν αυτόν τον ρυθμό για 2-3 μήνες, μετά τους οποίους η εξάντληση και η εξουθένωση αρχίζουν να εμφανίζονται (!)

Εμείς συζητάμε πολύ σοβαρά για… 12-μηνο τουρισμό, ενώ πλέον μιλάμε για την απώλεια της όποιας αναιμικής αντιστάθμισης υπήρχε έως πρόσφατα: για ανεπαρκή στέγαση, διαρκή θόρυβο, ανυπαρξία χώρων αξιοπρεπούς αναψυχής (στην περίπτωση της Κέρκυρας, ιδίως παραλιών μη κατειλημμένων από επιχειρήσεις και τουρίστες), διαρκές μποτιλιάρισμα, αδυναμία μετακίνησης ακόμη και με τα πόδια, ας μη μιλήσουμε δε για την διαθεσιμότητα ταξί εδώ και πολλά χρόνια. Οι ηλικιωμένοι και οι ανήμποροι είναι καταδικασμένοι εξ ορισμού (προσωπικά, έψαχνα πρόσφατα, μέρα μεσημέρι, ένα ταξί επί ώρες και χωρίς επιτυχία, για ασθενή μου στα όρια της σωματικής κατάρρευσης). 

Απορίας άξιο παραμένει, με τι θα θορυβηθούμε για τα καλά… Από εδώ που είμαστε, η πρόβλεψη είναι, δυστυχώς, με αφορμή ένα ήσσονος σημασίας συμβάν. Όπως στην περίπτωση της Γαλλικής επανάστασης, που σύμφωνα με τον ιστορικό Eric Vuillard, πυροδοτήθηκε από την απάντηση ενός επιχειρηματία στις διαμαρτυρίες για τη μείωση στο μισθό των εργατών του, ότι “έχετε περισσότερα χρήματα από όσα έχετε ανάγκη και μερικοί μάλιστα διαθέτετε και ρολόι τσέπης!” (Αφήστε που κανένας δεν διέθετε ρολόι τσέπης).