Άρθρα
Η ταυτότητα είναι ανθρώπινη ιδιότητα...
Στον παλιό δήμαρχο (1978-1990) Γ. Κούρκουλο ανήκει η πατρότητα της παραίνεσης προς όποιον ήθελε παρεμβεί στην παλιά πόλη της Κέρκυρας, ότι πρόκειται για το ίσως μεγαλύτερο, κατοικημένο, παραδοσιακό, οικιστικό σύνολο στην Ευρώπη. Και ο τόνος του έπεφτε στο κατοικημένο, θέλοντας έτσι να υπογραμμίσει ότι αυτή η πόλη δεν είναι ντεκόρ για άλλες χρήσεις αλλά ότι μένει κόσμος εδώ! Κατά κανόνα ο φτωχότερος...
Στην επαρχία δεν υπάρχουν μόνον αστυνομικές ειδήσεις
Δεν θελήσαμε να δώσουμε άλλες λεπτομέρειες. Κι όχι από δημοσιογραφικό savoir vivre ή κούφια δεοντολογική εμμονή... Οι εκπομπές ...ποικίλης ύλης βρήκαν θέμα να κανιβαλίσουν. Οι ενστάσεις πολλές. Δεν ανταποκριθήκαμε κι ας φιγουράριζε το θέμα στην πρώτη μας σελίδα χθες! Το πρώτον είναι ότι μιλάμε για μικρά παιδιά του Δημοτικού. Η γενίκευση μπορεί να προβάλλει οιονεί φαντασιώσεις, να λεκιάσει την εύθραυστη παιδική καθημερινότητα. Είναι μια σχολική κοινότητα, που αντέδρασε, όπως έπρεπε, συνεργάστηκε, οργάνωσε, αποκάλυψε. Τα υπόλοιπα είναι δουλειά της Δικαιοσύνης και των υπηρεσιακών φορέων.
Ας οργανωθούμε αλλά γιατί άραγε;
Η κρίση, εκτός των άλλων, είναι και μεγάλο σχολείο. Η ύφεση ως περιστολή της οικονομίας ωθεί σε σκέψεις και επινοήσεις για το ξεπέρασμά της. Πως αλλιώς να εξηγήσει κανείς ότι τώρα επιτέλους τίθεται επί τάπητος σε επίπεδο τοπικής πολιτικής και διοίκησης η ανάγκη εκπόνησης στρατηγικού σχεδίου για την τουριστική οικονομία, την προβολή, τις υποδομές και τη διαχείριση; Κάλλιο αργά παρά ποτέ! Επιβεβλημένη όσο και αυτονόητη και η σκέψη που πρυτάνευσε χθες στην συνεδρίαση της ΠΕΔΙΝ για την οργανωμένη συνεργασία των τοπικών κοινωνιών με το πανεπιστήμιο και το ΤΕΙ Ιονίων. Επιτέλους!
1947: Ο «εξοχότατος» Αμερικανός Πολ Πόρτερ - 2016: Ο «σύντροφος» από την Κίνα Xu Lirong!
«Εξοχότατε! Καλώς ωρίσατε! Ο Ελληνικός λαός σας υποδέχεται με ειλικρινή χαράν και με βαθυτάτην συγκίνησιν. Διότι γνωρίζει ποιος είσθε και ποιος είναι ο σκοπός σας . Γνωρίζει ότι διαπνέεσθε από αισθήματα αληθινής αγάπης δια την Ελλάδα.
Λιμάνια στην Κέρκυρα μια τραγική ιστορία!
Προκαλεί θυμηδία ο αναλογισμός, όχι μόνο της ύπαρξης αλλά και του τρόπου λειτουργίας των μικρών λιμανιών-καταφυγίων τουριστικών και αλιευτικών σκαφών της Κέρκυρας.
Το ιστορικό κέντρο της Κέρκυρας η καρδιά των Επτανήσων
Και ξαφνικά ανακαλύψαμε (σ.σ. επιτέλους) την παλιά πόλη της Κέρκυρας, τις οχυρώσεις και το ιστορικό της κέντρο. Διαπιστώσαμε ότι είναι ένας ζωντανός και γι αυτό αναπαραγόμενος πόρος, υπό προϋποθέσεις μάλιστα, προς όφελος όλων εκτός αυτού του ιδίου... Είναι εύκολο να γράψει κανείς ύμνους στο όνομα και την διαδρομή του στον χρόνο. Για την ομορφιά και την ατμόσφαιρά του. Εκείνο που, τουλάχιστον μέχρι στιγμής έχει αποδειχθεί δύσκολο είναι να "δέσει" την υπόθεση της επτανησιακής συνοχής, μεριμνώντας για την "αξιοποίηση" της πόλης-μνημείο...
Porta Reale: Η τελευταία πράξη
Τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν ήρθαν στο φως τα θεμέλια της Porta Reale καθώς και άλλων τεχνικών έργων της ευρύτερης περιοχής κατά τη διάρκεια των εργασιών πλακόστρωσης τμήματος της οδού Γεωργίου Θεοτόκη, ξεκινήσαμε μια προσπάθεια ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης των Κερκυραίων Δημοτών για το τι ήταν η Porta Reale, που βρίσκονταν και για το πώς, γιατί και από ποιους είχε κατεδαφιστεί, με στόχο τη διάσωση και προβολή των ευρημάτων.
Αστική γαιοπρόσοδος
Οι κανόνες και οι κανονισμοί είναι αναμφίβολα περιστολή των ελευθεριών. Η ελευθερία και η αυθαιρεσία είναι έννοιες γειτονικές. Το περιεχόμενο τους δίνεται από την συνείδηση ενός εκάστου των πολιτών. Ολοκληρώνεται στις συλλογικότητές τους, στην συνολική κοινωνία. Κι αντανακλά στον πολιτισμό και τις προσδοκίες της. Τις ελπίδες της για το παρόν και το μέλλον.
Με σύνεση και συναίνεση
Είναι μια περίοδος που η Κέρκυρα δείχνει σα να ετοιμάζεται ν΄ ανέβει κατηγορία! Κι ο λόγος δεν γίνεται για την ποδοσφαιρική ομάδα αλλά κυρίως για την ιστορική πόλη. Μια ομοβροντία κανόνων και σχεδίων αφορά στην καθημερινή της λειτουργία και την οικονομική της συμπεριφορά.
Με τα καντούνια τα στενά, που τα΄χω σεργιανίσει!
Κέρκυρα, η πρώτη ελληνική πόλη με ιστορικό Κέντρο με εγκεκριμένο Σχέδιο αστικής λειτουργίας. Ο Μελιζάνο το αμφισβητεί, γράφοντας ότι δεν είναι η πρώτη διότι η Ρόδος έχει κάτι παρόμοιο εδώ και χρόνια. Άς είναι άλλωστε δεν βρίσκεται εκεί το θέμα. Δηλ. αν είναι η πρώτη, όπως δηλώθηκε την Τρίτη στην συνεδρίαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, η δεύτερη ή η τρίτη. Σημασία έχει ότι έχουμε έναν λόγο παραπάνω να την προσέξουμε αυτή την πόλη.
Λάθη και σκοπιμότητες στη διαχείριση της προκλητικής συνομιλίας Πολ-Ντέλια
Τις παραμονές της τελικής και κρίσιμης διαπραγμάτευσης για το κλείσιμο της αξιολόγησης του 3ου Μνημονίου στη Wikileaks δημοσιεύθηκε συνομιλία μεταξύ του Τομ Τόμσεν και της Ντέλια Βελκουλέσκου, στελεχών του ΔΝΤ, που μετέχουν ως «σύμβουλοι» στις διαπραγματεύσεις…
Ποιοί είναι οι ρατσιστές;
Τουλάχιστον 31 οι νεκροί και 190 οι τραυματίες από την τριπλή βομβιστική επίθεση του ISIS στις Βρυξέλλες. Συμβολικού χαρακτήρα θεωρήθηκαν τα χτυπήματα, επειδή εκεί είναι το διοικητικό κέντρο της Ευρώπης, επειδή έγιναν μετά την ανακούφιση από τη σύλληψη του εγκεφάλου των επιθέσεων στο Παρίσι, επειδή έγιναν ενώ η Βελγική πρωτεύουσα φυλασσόταν από στρατό και αστυνομία, και ακόμα, επειδή οι στόχοι ήταν το διεθνές αεροδρόμιο και το μετρό, που χρησιμοποιούν για τις μετακινήσεις τους οι «χαρτογιακάδες» των Βρυξελλών…
Τo ΕΣΥ και τα ασφαλιστικά μας Ταμεία
Πολύς λόγος γίνεται τελευταία στον τόπο μας , για αναστολή, ενοποιήσεις και συγχωνεύσεις κλινικών. Στον τόπο μας μόνο; Μα φυσικά όχι.
Is this Sparta?
Η προοπτική του εκτοπισμού των ελληνικών συμφερόντων από την ξενοδοχειακή αγορά, π.χ. από τους Πέρσες, δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη. Ούτε να αντιμετωπισθεί με την υπεροψία του είδους "από πίτα που δεν τρως, τι σε μέλει κι αν... δοθεί". Και τούτο διότι όσο θα μεγαλώνει η απόσταση, (σ.σ. που δεν είναι απλώς εθνική αλλά συνιστά ποιοτική διαφορά) ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, τόσο θα συγκεντρώνονται μαύρα σύννεφα πάνω από τη δεύτερη. Κι όσο θα φτωχαίνει η εργασία, τόσο θα στριμώχνεται η τοπική αγορά και το εισόδημα της μικρής, οικογενειακής επχείρησης.
Ο Εθνικός Ύμνος και οι νέοι “Φαναριώτες”
Φαίνεται ότι η “Καθημερινή” των Αθηνών, διαχρονικά τείνει να δημιουργήσει μιαν αντι-σολωμική παράδοση. Αρχικά ο Άγγελος Βλάχος, απευθυνόμενος στον Κωστή Παλαμά και τον Γεώργιο Δροσίνη, τους λέει: “Θα σας τον κατεβάσω εγώ τον Σολωμό από εκεί που τον ανεβάσατε”. Σήμερα, η “Καθημερινή” δια του αρθογράφου της Χρήστου Γιανναρά, ζητά την κατάργηση του Εθνικού μας Ύμνου, του Σολωμού και του Μάντζαρου, και την αντικατάστασή του από το “Τσάμικο” του Μάνου Χατζηδάκι (γράφω παρακάτω).
Σφίξανε οι... ρόλοι!
Η Πρωταπριλιά πρέπει μάλλον να προστεθεί στις εθνικές γιορτές και τις αργίες. Όσον αφορά στο δεύτερο, έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα, όσο και να δουλεύει ο Έλληνας δεν αλλάζει κάτι... Όσον αφορά στο εορταστικό του πράγματος, με τόσο "παραμύθι", που έχει καταναλώσει ο πολίτης, είναι ζήτημα εάν μπορεί πλέον να ξεχωρίσει την αλήθεια από το ψέμα!
Αυτή η μάχη είναι αλίμονο, άνιση!
Είναι αλήθεια ότι η συμπερίληψη της Κέρκυρας στον τιμητικό κατάλογο των μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco έγινε ύστερα από αίτηση της και αφού κρίθηκαν οι "υποσχέσεις" για τη φροντίδα που όφειλε στο μνημείο, επαρκείς. Δηλ. ότι "εμείς" θα βρίσκαμε τους τρόπους και τους πόρους για να φροντίσουμε τον τόπο μας-μνημείο! Έκτοτε παρήλθε πολύς καιρός, του χρόνου θα συμπληρωθεί μια δεκαετία ήδη, από ΄κείνο το ταξίδι των εκπροσώπων των φορέων στη Ν. Ζηλανδία. "Φάγαμε" πολύ χρόνο με το διαδικαστικό, εάν δηλ. έπρεπε να συσταθεί Γραφείο του Μνημείου ή όχι (σ.σ. άγνωστο γιατί εφόσον υπήρχε το Γραφείο παλιάς πόλης του Δήμου αλλά τέλος πάντων).
Μήπως να φτιάχνατε τους δρόμους της πόλης;
Αναρωτιέται κανείς τι πρέπει να γίνει για να ασφαλτοστρωθούν οι δρόμοι της πόλης; Οι περισσότεροι έχουν διατρηθεί, σκαφτεί πολλάκις και με διάφορους τρόπους ώστε να "περάσουν" σωλήνες ύδρευσης, αποχέτευσης, καλώδια ηλεκτρικού, οπτικών ινών και διάφορες άλλες συνδέσεις. Κάθε φορά η εργολαβία αποκαθιστούσε (;) μόνο το μέρος του δρόμου που είχε χαλάσει, συμβάλλοντας έτσι σε μια διαμόρφωση του δρόμου πολλών επιπέδων, απειλή νέων κρατήρων, που με την πρώτη βροχή σχηματίζονται. Ιδιαιτέρως μάλιστα στις μεγάλες εργολαβίες, ανέκαθεν ήταν απορίας άξιον γιατί δεν περιλαμβάνεται στην αποπεράτωση του έργου, π.χ. αλλαγή αγωγών αποχέτευσης, η πλήρης αποκατάσταση του οδοστρώματος;
