Άρθρα
Όραμα και Στρατηγική για την αξιοποίηση της Ευρωπαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς: η περίπτωση της Κέρκυρας
Δρ ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΟΠΟΔΗΣ*
Για να πάψουν να πονάνε...
ΕΛΙΝΑ ΛΑΣΚΑΡΙ. Στις 14 Δεκεμβρίου ολοκληρώθηκε το δεύτερο και αποφασιστικότερο βήμα για την παραχώρηση της εκμετάλλευσης των 14 περιφερειακών αεροδρομίων. Οι σχετικές συμβάσεις υπεγράφησαν όπως είναι γνωστό από τον πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ και την κοινοπραξία Fraport-Slentel ως προτιμητέου επενδυτή, αφού όμως προηγουμένως είχαν υπογραφεί από τους αρμόδιους υπουργούς Οικονομικών Ευκλ. Τσακαλώτο, Υποδομών Χρ. Σπίρζη και Άμυνας Π. Καμμένο.Είτε λοιπόν συμφωνεί κανείς με την πράξη της παραχώρησης και τους όρους της είτε διαφωνεί, τρείς υπογραφές υπουργών την υποστηρίζουν, έστω και ...κλαιόντων, οπότε η υπόθεση θα έπρεπε να θεωρείται λήξασα.Παρά ταύτα, το δημοψήφισμα στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.pin.gov.gr/poll, με το οποίο η Περιφέρεια Ιονίων Νήσων καλεί τους πολίτες να καταψηφίσουν την ιδιωτικοποίηση των αεροδρομίων, συνέχιζε να βρίσκεται σε ισχύ, τουλάχιστον μέχρι το βράδυ της Τετάρτης 16/12, οπότε και μπήκα για να βεβαιωθώ.Κατ΄ αρχήν, θα συμφωνήσω με τον Πάσχο Μανδραβέλη, που σε άρθρο του στην Καθημερινή της 16/12 επισημαίνει ότι «τα κρατικά αεροδρόμια είναι ιδιοκτησία όλων των Ελλήνων και συνεπώς μόνο με κυβερνητικές αποφάσεις ή με ένα πανελλήνιο δημοψήφισμα μπορεί να κριθεί η τύχη τους». Το πολίτευμά μας είναι αντιπροσωπευτικό, για όποιον δίνει σημασία σε τέτοιες ψιλολεπτομέρειες...Έπειτα, το κείμενο του δημοψηφίσματος είναι υποβολιμαίο και καθοδηγεί στην αποδοχή του.Ακόμα, από ποιους και γιατί - με νούμερα, όχι με συνθήματα - μια τέτοια απόφαση κρίνεται επιζήμια για την εθνική και την τοπική οικονομία, όταν μάλιστα υπέρ των συμβάσεων τάχθηκε αναφανδόν ο Σύνδεσμος Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ); Και γιατί η «συμμετοχική» παρουσία της αυτοδιοίκησης και των τοπικών παραγωγικών φορέων, με την έξωθεν κακίστη μαρτυρία, εξασφαλίζει καλύτερα την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος από μια γερμανική εταιρεία που θα έχει τα μέσα και το ενδιαφέρον να εκσυγχρονίσει και να αναβαθμίσει τα αεροδρόμιά μας, προς το συμφέρον όλων μας;Και τέλος, εφόσον η περιφέρεια και ο περιφερειάρχης της διαφωνούν με την κυβερνητική πολιτική, γιατί δεν την απορρίπτουν οι ίδιοι; Γιατί προσπαθούν να μας ξανα-χρησιμοποιήσουν; Στις 15/01/2015 σε προεκλογική ομιλία του στη Ρόδο ο κ. Τσίπρας είχε πει ότι «Το ξεπούλημα κάθε υποδομής δεν είναι ούτε πρόοδος ούτε ανάπτυξη. Το ξεπούλημα κάθε υποδομής είναι επιστροφή στη φεουδαρχία». Γιατί δεν του το θυμίζουν; Και μετά να πάνε σπίτι τους, όλοι μαζί, για να πάψουν και να πονάνε;
Η ψυχολογία του τρόμου
ΚΩΣΤΑΣ ΣΠΙΓΓΟΣ*. Εν αρχή ην η ορμή. Πείνα, δίψα, πόνος, ηδονή. Η δεινή γνωστική ικανότητα όμως του ανθρώπου (αναμνήσεις, υπολογισμός, αυτοσυγκράτηση, μεθόδευση, προγραμματισμός) παίρνει διαρκώς την ωμή ύλη των -στιγμιαίων- ορμών του και τη μαγειρεύει σε εκλεπτυσμένα πιάτα. Πιάτα εύγευστα, αδιάφορα ή αηδιαστικά, που δεν είναι άλλα από τα συναισθήματα. Ορμές, συναισθήματα, σκοποί και τρόποι συνυπάρχουν μέσα μας όλα με σκοπό την επιβίωση και την αναπαραγωγή, τη διατήρηση ή την επαναφορά της κατάστασης ισορροπίας μας.Τα συναισθήματα στα κοινωνικά βιολογικά είδη είναι και εργαλεία επικοινωνίας μεταξύ των μελών τους. Οι πυγολαμπίδες αναλάμπουν, οι μέλισσες χορεύουν και οι άνθρωποι χαμογελούν, συνοφρυώνονται, κλαίνε ή τρομάζουν. Η έκφρασή των συναισθημάτων μας, μέσα από τις κινήσεις των μυών του προσώπου μας, εξυπηρετεί (διά της εικόνας και όχι της ομιλίας) την ταχεία διάχυση ενός αιτήματός μας προς τα άλλα μέλη του είδους μας.Οι τρομοκρατικές πράξεις ανήκουν ευρύτερα στον αποκαλούμενο ψυχολογικό πόλεμο. Ο πόλεμος αυτού του τύπου δεν περιλαμβάνει στόχους άμεσης στρατηγικής σημασίας. Ζητούμενό του είναι η υποταγή του εχθρού μέσω συναισθηματικών εκβιασμών. Η τρομοκρατία εκβιάζει τον εχθρό να υποταχθεί διά του τρόμου. Αν και ο τρόμος είναι ο ακραίος φόβος, δεν θα τον βιώσουμε εκτός και αν η τρομοκρατική πράξη λάβει χώρα διπλά μας, με εμάς ως θύματα. Ο φόβος περιλαμβάνει και ψήγματα σκέψης, με τη μορφή της ανησυχίας, ο τρόμος είναι απογυμνωμένος από σκέψη. Ωμό συναίσθημα. Ο πλήρης άνθρωπος δεν τρομάζει, αλλά φοβάται. Ακριβέστερα θα έπρεπε να συζητούμε περί φοβο-κρατίας και όχι τρομοκρατίας. Αλλά ας είναι...Στην ανάλυση της τρομοκρατίας, δεν έχει τόση σημασία η βιολογικο-εξελικτική χρησιμότητα του τρόμου, όσο η σχέση του με τη σκέψη. Όποια συναισθήματα μάς προστατεύουν από τις απειλές είναι κουρδισμένα ώστε να αποκρίνονται πολύ ευκολότερα στις -γρήγορες- εικόνες παρά στην -αργή- σκέψη. Η τηλεόραση, ευτυχώς πάντως, κατήργησε την ανάγκη καρφώματος των κεφαλών των εχθρών σε παλούκια έξω από τα τείχη της πόλης. Ο τρόμος υποκαθιστά τη λογική σκέψη, καθώς «αποφασίζει» πριν από αυτήν, προς κάποιο από τα πρωτόγονα αντανακλαστικά: επίθεση, πάγωμα, υποχώρηση, απόκρυψη, υποταγή. Κάθε είδος εμφανίζει μάλιστα προτίμηση σε κάποια από τις παραπάνω αντιδράσεις συνεπεία του τρόμου του. Τα φίδια επιτίθενται, οι πάπιες παγώνουν, οι γάτες υποχωρούν, οι λαγοί κρύβονται, οι σκύλοι υποτάσσονται. Κάθε άνθρωπος χωρίς τη σκέψη του παρομοίως, ανάλογα με τους αυτοματισμούς που του εγχαράχτηκαν κατά την παιδική του ηλικία.Όμως, ο πλήρης ανθρώπινος εγκέφαλος βρίσκεται μόνιμα σε κατάσταση βεντέτας! Ομάδες νευρώνων παλεύουν για κάτι, ταυτόχρονα με άλλες που την ίδια στιγμή παλεύουν για το ακριβώς αντίθετο. Που και που, ένα απαλό αεράκι φυσά και γέρνει τελικά την πλάστιγγα προς μία από τις πιθανές εκβάσεις. (Τι εξασφαλίζει στο νευρικό μας σύστημα μια τέτοια σπατάλη εκ πρώτης όψης; Κυρίως την ελαστικότητα: κάθε έκβαση γίνεται προσωρινή, καμία δεν έχει παντοτινή ισχύ. Κι η βαρυσήμαντη ιστορία της επιδίωξης του νοήματος της ζωής προχωρά μέσα από αέναες παλινδρομήσεις ανάμεσα σε τέτοιες τετριμμένες, υπερευαίσθητες, χαοτικά καθοριζόμενες προσωρινότητες.)Η παραπάνω σοφή μέθοδος της βιολογίας των ανώτερων ειδών τυχαίνει να εξαφανίζει από τα μάτια του ανίδεου παρατηρητή το ρόλο που έπαιξε το αεράκι, κι έτσι, είναι εξαιρετική για να ελέγχεις απρόσωπα μάζες σύγχρονων, έλλογων, ενήμερων, σκεπτικιστών ανθρώπων σε μεγάλη κλίμακα. Ο τρόμος μπορεί να εκτονώσει με συνοπτικές διαδικασίες της αμφίρροπες εσωτερικές αντιπαραθέσεις, με πλήρως αντιστρεπτό, μάλιστα, τρόπο!* Είναι νευρολόγος
Λάθε και λάθρα βιώσας;
ΚΩΣΤΑΣ ΒΕΡΓΟΣ. ΚΕΡΚΥΡΑ. Το παιδί αυτό δεν παίζει με τα κύματα, όπως στην αρχή νομίσαμε. Είναι το δικό μου παιδί, το δικό σου, το δικό του, το δικό της. Κύματα έγιναν οι ψυχές μας. Ποια αστική ηθική, αλήθεια, επέβαλε διεθνώς να σκιάζεται η φωτογραφία και η εικόνα;
Σπιράλ θανάτου το 3ο μνημόνιο για την εκπαίδευση
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ*. ΠΕΙΡΑΙΑΣ. Μεγάλες ανατροπές φέρνει το 3ο μνημόνιο για τη δημόσια εκπαίδευση. Στις νομοθετικές ρυθμίσεις περιλαμβάνονται οι εξής δεσμεύσεις: «Ευθυγράμμιση αναλογίας μαθητών ανά τάξη και εκπαιδευτικό μέχρι τον Ιούνιο του 2018.
Με τρία λόγια, "Μέτωπο του Όχι"!
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΑΡΚΑΤΗΣ*. ΚΕΡΚΥΡΑ. 1.Το περήφανο ΟΧΙ του ελληνικού λαού πλανιέται σα φάντασμα πάνω από τη χώρα . Μια ιστορικής σημασίας πολιτική πράξη που ανέδειξε δυναμικές και ρήγματα που σοβούν εδώ και χρόνια στην ελληνική κοινωνία και έφερε στο προσκήνιο μια εν δυνάμει ηγεμονική συμμαχία των δυνάμεων της εργασίας , της νεολαίας και των λαικών τάξεων παραμένει πολιτικά ορφανό.
Υδρογονάνθρακες
ΤΕΛΗΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ. ΚΕΡΚΥΡΑ. Πρωί Δευτέρας, 13 Ιουλίου, ο πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας έθεσε (έπειτα από μια νύχτα μαρτυρικής διαπραγμάτευσης) τη μονογραφή του στο προσύμφωνο του μνημονίου για παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη.
