Άρθρα
Για το Εθνικό Αθλητικό Κέντρο (ΕΑΚΚ) σήμερα
ΜΑΡΙΟΣ ΑΝΘΗΣ*. ΚΕΡΚΥΡΑ. Ας ξεκινήσουμε απο ένα θέμα που συζητιέται εδώ και πολύ καιρό, προκαλώντας εύλογη ανησυχία, ανάμεσα στον κερκυραικό λαό και τον αθλητικό κόσμο του νησιού - και - που έχουμε ξανά αναφερθεί. Αφορά το αεροδρόμιο της Κέρκυρας, το γνωστό και καταδικασμένο - ευρύτατα - απο τον λαό, αισχρό, προκλητικό, αντίθετο με το δημόσιο συμφέρον ξεπούλημα του στους Γερμανούς της FRAPORT (μαζί με άλλα μεγάλα αεροδρόμια της χώρας) και την όποια επίδραση θα μπορούσε να έχει αυτό το ξεπούλημα στις δημόσιες αθλητικές εγκαταστάσεις του Εθνικού Αθλητικού Κέντρου της Κέρκυρας, λόγω της παραχώρησης, εδω και αρκετές δεκαετίες, των οικοπέδων για την κατασκευή και λειτουργία σημαντικού τμήματος των εγκαταστάσεων του ΕΑΚΚ, απο την δημόσια - κρατική ΥΠΑ πρός την Γενική Γραμματεία Αθλητισμού - ΓΓΑ (που είναι ο ιδιοκτήτης, ο φορέας στον οποίο ανήκει το ΝΠΔΔ / ΕΑΚΚ). Θα προσπεράσω τα - ούτως η άλλως δεδομένα - σχετικά νομοτυπικά ζητήματα, θα υπογραμμίσω πως τώρα, σε κάθε περίπτωση, δεν αναφερόμαστε σε ένα "υπαρκτό" θέμα αλλά σε ένα "ώριμο" ζήτημα που πρέπει εντελώς άμεσα και οριστικά να ξεκαθαριστεί με τρόπο σαφή και κατηγορηματικό, όπως θα έπρεπε να έχει συμβεί εδώ και πολύ καιρό (και τουλάχιστον εγώ προσωπικά έθετα εδώ και πολύ καιρό σαν βασική και επείγουσα προυπόθεση αυτό το "ξεκαθάρισμα" μέσω των κατάλληλων οδών, πρός κάθε "αρμόδια" κατεύθυνση και προς κάθε πολιτικά - θεσμικά ενδιαφερόμενο και "ανησυχούντα").. Θα σταθώ τώρα σε, αποκλειστικά, τρία θέματα.1) Οι εμπειρίες του λαού ευρύτερα, απο τις επιδιώξεις, τις πρακτικές και τις μεθόδους των πολυεθνικών (όπως είναι η γερμανική FRAPORT) καθιστούν τις ανησυχίες του κερκυραικού λαού σχετικά με το θέμα, ανησυχίες δικαιολογημένες.. Έχω την γνώμη πως εάν η FRAPORT, με το "καλημέρα" της αποικιοκρατικής εμφανισής της στην Κέρκυρα, επαναλαμβάνω εάν, αυτό που θα επιδιώξει θα είναι η απόπειρα κατακτητικής παρέμβασης στην λειτουργία και την ζωή της τοπικής κοινωνίας, με πρώτη κίνηση - πρόθεση την προσπάθεια ισοπέδωσης του ενός και μοναδικού δημόσιου αθλητικού συγκροτήματος του νησιού και την διάλυση - καταστροφή του ντόπιου αθλητισμού που στεγάζεται στο ΕΑΚΚ, τότε απέναντι της θα ορθωθεί όχι μόνο η αθλητική κοινότητα, όχι μόνο η νεολαία, αλλά ολόκληρος ο κερκυραικός λαός. Είναι άλλωστε δεδομένο πως ο λαός μας ούτε εγκρίνει - ούτε νομιμοποιεί το ξεπούλημα των αεροδρομίων μας, το έχει εκφράσει αυτό με πολλούς τρόπους, δεν δέχεται ούτε νομιμοποιεί την ληστρική παρουσία της γερμανικής πολυεθνικής στα εδάφη μας. Εάν λοιπόν, απο κάποιους υπάρχουν τέτοιες σκέψεις και προθέσεις, ας δοκιμάσουν..2) Σίγουρα οι αθλητικές εγκαταστάσεις της Κέρκυρας έχουν αρκετά προβλήματα, που τα λέμε συνεχώς και διεκδικούμε συνεχώς, αν και ορισμένα προβλήματα επιλύονται και κάποια άλλα έχουν δρομολογηθεί. Είναι όμως αυτονόητο και βέβαιο πως αυτές οι αθλητικές εγκαταστάσεις αποτελούν δημόσια περιουσία, είναι πληρωμένες απο τον ίδιο το λαό - τώρα - και για χρόνια πολλά, είναι η ιστορική βάση του κερκυραικού αθλητισμού, με παρελθόν και ένα παρών που σφύζει απο ζωή. Όπως και νάχει, είναι αυτό που έχουμε. Είναι δημόσιες εγκαταστάσεις που αφορούν ένα σημαντικό κοινωνικό αγαθό, τον αθλητισμό, τις χρειαζόμαστε, τις υπερασπιστήκαμε και θα τις υπερασπιζόμαστε - αν χρειαστεί - και απέναντι και σε άφρονες, σε γερμανικές πολυεθνικές και σε οτιδήποτε άλλο.3) Θα ήταν δύσκολο να μην αναφερθώ και να μην σχολιάσω ένα γεγονός που συζητιέται πολύ στους χώρους του ΕΑΚΚ αυτές τις ημέρες και αφορά την εττεροχρονισμένη (μετά 6 περίπου χρόνια) ενεργοποίηση (όπως τουλάχιστον ακούμε) μιας εισαγγελικής έρευνας - "κατόπιν καταγγελίας" - σχετικά με το γνωστό θέμα των αδειοδοτήσεων.. Παρότι γενικότερα βελτιωμένο το αθλητικό συγκρότημα σε αυτούς τους τομείς και με δρομολογημένες διαδικασίες διευθετήσεων, είναι αλήθεια πως - βάσιμα η όχι - σε "πονηρούς" καιρούς, αρκετοί συνομιλητές μου δεν αποφεύγουν πονηρές σκέψεις..Στην χρονιά που πέρασε και μέχρι σήμερα, με το 2016 μπροστά, στο ΕΑΚΚ εξελίχθηκαν γεγονότα που σε αυτό το σημείωμα δεν θα ήταν εύκολο να αναφερθούν αναλυτικά. Μιλώντας για τα βασικά και με τρόπο συνοπτικό - συμπερασματικό, επισημαίνουμε μια κάποια βελτίωση σε ουσιώδη λειτουργικά θέματα του αθλητικού κέντρου, που απορρέουν απο ένα κάπως βελτιωμένο περσινό και φετεινό προυπολογισμό (συγκριτικά με τα προηγούμενα χρόνια) που όμως συνεχίζει μικρός σε σχέση με τις μεγάλες ανάγκες, αλλά και μια πιο συγκροτημένη διοικητική λειτουργία, πάλι συγκρινόμενη και στο πλαίσιο των συγκεκριμένων πολιτικών συνθηκών. Οι μεγαλύτερης κλίμακας παρεμβάσεις που θα βελτίωναν αισθητά την εικόνα και θα ενίσχυαν ποιοτικά την χρηστικότητα των υποδομών συνεχίζει να είναι το ζητούμενο, αλλά και η εκτέλεση μικρότερων και απαραίτητων παρεμβάσεων συντήρησης - επιδιόρθωσης - αποκατάστασης είναι απολύτως επείγουσα και αναγκαία. Μέσα σε όλα αυτά, θεωρώ απαραίτητο να τονίσω το μεγάλο θέμα της καθαριότητας, που πρέπει επιτέλους να λυθεί με μόνιμες προσλήψεις και που έρχεται και επανέρχεται σε ολόκληρο το συγκρότημα και σε ορισμένους χώρους (όπως πχ το Στάδιο, αποχτά κατα περιόδους δραματικό και επείγοντα χαρακτήρα). Επίσης επαναλαμβάνουμε πως συνεχίζει να αποτελεί μεγάλο πρόβλημα ο περιορισμένος αριθμός των (ελάχιστων) εργαζομένων του ΕΑΚΚ, σε μια περίοδο μάλιστα που οι δραστηριότητες του συγκροτήματος αυξάνουν, οι χρήστες αυξάνουν και το Εθνικό Αθλητικό Κέντρο γίνεται ολοένα και πιο αναγκαίο και χρήσιμο στην αθλητική κοινότητα, στη νεολαία και γενικότερα στους κατοίκους της Κέρκυρας που κάνουν χρήση των δημόσιων αθλητικών εγκαταστάσεων. Σε αυτά τα ζητήματα και σε αρκετά άλλα, θα αναφερθώ αναλυτικά σε ένα επόμενο σημείωμα.* Εργαζόμενου στο Εθνικό Αθλητικό Κέντρο Κέρκυρας.
Το έτος Θερβάντες και η Κέρκυρα που είναι;
ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΣ. Η δημοσιότητα των σημειωμάτων μου συναντά την (δημοκρατική) ευαισθησία κάποιων συμπολιτών (όχι βέβαια του δήμου). Έτσι ο ευγενέστατος κ. Πρόεδρος της Παλαιάς Φιλαρμονικής κ. Σπ. Παδοβάς μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι το πιάνο του Ν. Μάντζαρου βρίσκεται στο μικρό μουσείο της Φιλαρμονικής της Εταιρείας, συντηρημένο και σωστά τοποθετημένο. Πράγματι το είδα και λέω ότι υπάρχουν Κερκυραίοι που αγαπούν τον τόπο. Μπράβο τους.Πάμε σε άλλο θέμα: προεκλογικώς ο Δήμαρχος έγραψε στο πρόγραμμα του ότι θα συνδέσει τον τουρισμό με τον πολιτισμό του τόπου. Είπα μέσα μου «τρέμε τουρισμέ», να δούμε που θα τους βάλεις τους επί πλέον τουρίστες που θα φέρει ο δήμαρχος. Βέβαια παρηγορήθηκα ότι δεν θα δημιουργηθεί και πολύ μεγάλο αδιαχώρητο από την ιδέα ότι ο δήμαρχος δεν ξέρει και πολλά από τον πολιτισμό της Κέρκυρας κι έτσι θα τη σκαπουλάρουν οι τουρίστες. Ακόμη και όσοι περιτριγυρίζουν το δήμαρχο το ίδιο σκράπες είναι αφού:Το έτος 2015 ήταν διεθνώς το έτος του Μιχαήλ Θερβάντες του μέγιστου ποιητή της Ισπανίας, του συγγραφέα του Δον Κιχώτη. Οι Ισπανοί τον λατρεύουν ως Θεό. Αφού διάβασα στον τύπο της Ισπανίας ότι σε κάποιο μοναστήρι (της Ισπανίας) βρήκαν τα οστά του και έκαναν ανακομιδή σαν να ήταν άγιος. Ποιος το πήρε χαμπάρι στην κοιμωμένη μας Κέρκυρα;Εμείς εδώ στην Κέρκυρα φιλοξενήσαμε το Μιχαήλ Θερβάντες μετά το 1571, στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου, όταν ο νικητής στόλος και στρατός γύρισαν στην Κέρκυρα για ανασυγκρότηση. Ο Θερβάντες ήταν τραυματίας και εδώ αποκαταστάθηκε η υγεία του.Ήταν ο στρατός της Ισπανίας, της Γαλλίας, του πάπα της Γένοβας της Βενετίας και εδώ που ήρθαν, τους μεν καθολικούς νεκρούς τους έθαψαν στην Ευαγγελίστρια (Ανουντσιάτα), τους δε ορθόδοξους, στον Άγιο Νικόλαο των Γερόντων.Στη διάρκεια 16 μηνών της διοίκησης του νυν δημάρχου δε θα μπορούσε ο δήμος να βρει ένα παλαιό σπίτι στην πόλη και να πει «εδώ νοσηλεύτηκε ο Μιχαήλ Θερβάντες» για να είναι προσκύνημα των Ισπανών επισκεπτών του νησιού μας; Τι να κάνουμε όμως που ο επικεφαλής του δήμου και η συνοδεία αυτού δεν παίρνουν χαμπάρι από ιστορίες που βοηθούν τον τουρισμό του νησιού μας; Που είναι το μικρό μουσείο Θερβάντες; Μήπως το ίδρυσε ο δήμαρχος στους Βελονάδες;Πας στην Ευρώπη και σου λένε ότι «εδώ αποπάτησε ο Μπετόβεν», «εκεί εκατούρησε ο Λιστ», Μπορεί να είναι κι αλήθεια. Αυτά έχουν οι άνθρωποι, αυτά δείχνουν. Πας στη Σκωτία και όλο και κοντεύεις να δεις το τέρας της Λίμνης Λοχνές να αναδύεται από το νερό και κάθε δέκα περίπου χρόνια όλο και δημοσιεύουν και μία «φωτογραφία» για να συντηρούν το μύθο τους. Θα μπορούσε να πει κανείς πολλά παραδείγματα σχετικά. Ακόμα και μικρά «ψέματα».Αλλά ότι δεν θα αξιοποιούσαμε την πραγματικότητα, την επιστήμη και την ιστορία υπέρ του τουρισμού μας δεν θα μπορούσε να το υποθέσει κανείς. Αυτό γίνεται διότι οι «αρμόδιοι» έχουν «παχουλή άγνοια» της ιστορίας του τόπου μας. Τι να ζητήσεις, τι να πάρεις από ανθρώπους που δεν έχουν; Δεν ξέρουν τα καημένα τα παιδιά!Λάθος κάνουμε εμείς όταν ζητάμε παρά του μη έχοντος. Τι να λάβομεν;Είναι σωστό οι πολίτες, όταν απευθύνονται σε δημάρχους και τέτοιους, να απευθύνονται απλά και όχι... διπλωματικά. Δεν είναι σκόπιμο να λέμε «έχεις ανοιχτό μυαλό». Μπορούμε να πούμε κατευθείαν «έχεις μία τρύπα στο κρανίο σου».Η αλλιώς: πρόσεχε δήμαρχε, ελεύθερους κυβερνάς, Έλληνες κυβερνάς, πολίτες Κερκυραίους. Δηλαδή πολιτισμένους ανθρώπους.Δεν πρόκειται να κοροϊδέψεις εύκολα αυτούς τους ανθρώπους. Βγάλτο από το νου σου. Σχετικά με την Ισπανία θα συνεχίσουμε στο επόμενο.Δεν αξιοποιούμε τίποτα γιατί τίποτα δεν ξέρουμε. Θεμιστοκλής Βλαχόπουλος Normal 0 false false false EL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 Το έτος Θερβάντες και η Κέρκυρα που είναι; Η δημοσιότητα των σημειωμάτων μου συναντά την (δημοκρατική) ευαισθησία κάποιων συμπολιτών (όχι βέβαια του δήμου). Έτσι ο ευγενέστατος κ. Πρόεδρος της Παλαιάς Φιλαρμονικής κ. Σπ. Παδοβάς μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι το πιάνο του Ν. Μάντζαρου βρίσκεται στο μικρό μουσείο της Φιλαρμονικής της Εταιρείας, συντηρημένο και σωστά τοποθετημένο. Πράγματι το είδα και λέω ότι υπάρχουν Κερκυραίοι που αγαπούν τον τόπο. Μπράβο τους. Πάμε σε άλλο θέμα: προεκλογικώς ο Δήμαρχος έγραψε στο πρόγραμμα του ότι θα συνδέσει τον τουρισμό με τον πολιτισμό του τόπου. Είπα μέσα μου «τρέμε τουρισμέ», να δούμε που θα τους βάλεις τους επί πλέον τουρίστες που θα φέρει ο δήμαρχος. Βέβαια παρηγορήθηκα ότι δεν θα δημιουργηθεί και πολύ μεγάλο αδιαχώρητο από την ιδέα ότι ο δήμαρχος δεν ξέρει και πολλά από τον πολιτισμό της Κέρκυρας κι έτσι θα τη σκαπουλάρουν οι τουρίστες. Ακόμη και όσοι περιτριγυρίζουν το δήμαρχο το ίδιο σκράπες είναι αφού: Το έτος 2015 ήταν διεθνώς το έτος του Μιχαήλ Θερβάντες του μέγιστου ποιητή της Ισπανίας, του συγγραφέα του Δον Κιχώτη. Οι Ισπανοί τον λατρεύουν ως Θεό. Αφού διάβασα στον τύπο της Ισπανίας ότι σε κάποιο μοναστήρι (της Ισπανίας) βρήκαν τα οστά του και έκαναν ανακομιδή σαν να ήταν άγιος. Ποιος το πήρε χαμπάρι στην κοιμωμένη μας Κέρκυρα; Εμείς εδώ στην Κέρκυρα φιλοξενήσαμε το Μιχαήλ Θερβάντες μετά το 1571, στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου, όταν ο νικητής στόλος και στρατός γύρισαν στην Κέρκυρα για ανασυγκρότηση. Ο Θερβάντες ήταν τραυματίας και εδώ αποκαταστάθηκε η υγεία του. Ήταν ο στρατός της Ισπανίας, της Γαλλίας, του πάπα της Γένοβας της Βενετίας και εδώ που ήρθαν, τους μεν καθολικούς νεκρούς τους έθαψαν στην Ευαγγελίστρια (Ανουντσιάτα), τους δε ορθόδοξους, στον Άγιο Νικόλαο των Γερόντων. Στη διάρκεια 16 μηνών της διοίκησης του νυν δημάρχου δε θα μπορούσε ο δήμος να βρει ένα παλαιό σπίτι στην πόλη και να πει «εδώ νοσηλεύτηκε ο Μιχαήλ Θερβάντες» για να είναι προσκύνημα των Ισπανών επισκεπτών του νησιού μας; Τι να κάνουμε όμως που ο επικεφαλής του δήμου και η συνοδεία αυτού δεν παίρνουν χαμπάρι από ιστορίες που βοηθούν τον τουρισμό του νησιού μας; Που είναι το μικρό μουσείο Θερβάντες; Μήπως το ίδρυσε ο δήμαρχος στους Βελονάδες; Πας στην Ευρώπη και σου λένε ότι «εδώ αποπάτησε ο Μπετόβεν», «εκεί εκατούρησε ο Λιστ», Μπορεί να είναι κι αλήθεια. Αυτά έχουν οι άνθρωποι, αυτά δείχνουν. Πας στη Σκωτία και όλο και κοντεύεις να δεις το τέρας της Λίμνης Λοχνές να αναδύεται από το νερό και κάθε δέκα περίπου χρόνια όλο και δημοσιεύουν και μία «φωτογραφία» για να συντηρούν το μύθο τους. Θα μπορούσε να πει κανείς πολλά παραδείγματα σχετικά. Ακόμα και μικρά «ψέματα». Αλλά ότι δεν θα αξιοποιούσαμε την πραγματικότητα, την επιστήμη και την ιστορία υπέρ του τουρισμού μας δεν θα μπορούσε να το υποθέσει κανείς. Αυτό γίνεται διότι οι «αρμόδιοι» έχουν «παχουλή άγνοια» της ιστορίας του τόπου μας. Τι να ζητήσεις, τι να πάρεις από ανθρώπους που δεν έχουν; Δεν ξέρουν τα καημένα τα παιδιά! Λάθος κάνουμε εμείς όταν ζητάμε παρά του μη έχοντος. Τι να λάβομεν; Είναι σωστό οι πολίτες, όταν απευθύνονται σε δημάρχους και τέτοιους, να απευθύνονται απλά και όχι… διπλωματικά. Δεν είναι σκόπιμο να λέμε «έχεις ανοιχτό μυαλό». Μπορούμε να πούμε κατευθείαν «έχεις μία τρύπα στο κρανίο σου». Η αλλιώς: πρόσεχε δήμαρχε, ελεύθερους κυβερνάς, Έλληνες κυβερνάς, πολίτες Κερκυραίους. Δηλαδή πολιτισμένους ανθρώπους. Δεν πρόκειται να κοροϊδέψεις εύκολα αυτούς τους ανθρώπους. Βγάλτο από το νου σου. Σχετικά με την Ισπανία θα συνεχίσουμε στο επόμενο. Δεν αξιοποιούμε τίποτα γιατί τίποτα δεν ξέρουμε. Θεμιστοκλής Βλαχόπουλος
Χορός με γλυκόπικρη επίγευση
ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΥΧΑΓΙΑΡ*. Τόπος με πολλές και ποιοτικές εκδηλώσεις η Κέρκυρα του σήμερα, μας ξαφνιάζει ευχάριστα με την πολυθεματικότητα των καλλιτεχνικών εκδηλώσεων της.Μια εξ αυτών παρακολουθήσαμε στις 13 & 14 Δεκεμβρίου στον πολυχώρο Garage Performing Arts Center ή αλλιώς Garage21, της Ευαγγελίας και Μαίρης Ράντου.Καλλιτέχνες - χορευτές, ο γνωστός Γιάννης Καρούνης και η Νικόλ Κοϊμτζή.Η παράσταση τους χωρισμένη σε δύο μέρη, άφηνε μια γλυκόπικρη γεύση.Προβληματισμός για το πρώτο μέρος και ευχαρίστηση με γλυκύτητα και θαυμασμό για την καθαρή και πολύ συγκεκριμένη χορογραφία σε ντουέτο του δεύτερου μέρους.Στο πρώτο μέρος, το “Nature”, ο έμπειρος και άρτιος Γιάννης Καρούνης μας έβαλε σε διαδικασία σκέψης με το ευφυές σόλο του, καταγγελία για το βιασμό της φύσης από εμάς, “το ανώτερο όν”, τον άνθρωπο.Πολύ καθαρά, με το βίντεο που πρόβαλε, με την κίνηση του και την ευρηματικότητα του στην χρησιμοποίηση πλαστικού υλικού στο σώμα του, μας έδειξε οτι ο άνθρωπος πληρώνει το τίμημα της αλαζονείας του να γίνει κυρίαρχος, όχι μόνο του πλανήτη, αλλά και του σύμπαντος.Στη δεύτερη χορογραφία και δεύτερο μέρος της παράστασης, το ντουέτο “Near” μιλούσε για την σχέση του άνδρα - γυναίκα, που προσπαθούν να ολοκληρωθούν στην αρχική τους ενότητα, αναζητώντας το άλλο τους μισό, μετά τη διάσπασή τους από το Δια “εξ ενός δύο”.Στο ντουέτο αυτό με χαρά απολαύσαμε τη νεαρά και ταλαντούχα Νικόλ Κοϊμτζή με τον καλό καλλιτέχνη Γιάννη Καρούνη να μας ταξιδεύουν με την σταθερή και καθαρή χορογραφία τους.Η μουσική σύνθεση του Νίκου Πεταβρίδη, πιστεύω οτι έδενε απόλυτα με το θέμα.Οι αδελφές Ράντου και το Garage21 που έστησαν με πολύ αγάπη στον τόπο μας, προσφέρει ποιότητα και βέβαια νέες τάσεις και προτάσεις στο χώρο του χορού και των παραστατικών τεχνών.Σε κράτη που πραγματικά ενδιαφέρονται για την παιδεία, την τέχνη, τον πολιτισμό γενικά, τέτοιου είδους χώροι και πρωτοβουλίες, θα έπρεπε να επιχορηγούνται και να έχουν την βοήθεια της πόλης και των αρχών.Ελπίζω και εύχομαι, ο χώρος αυτός να συνεχίσει την πορεία του, προς όφελος της Κέρκυρας και της τέχνης.Σημείωση: Between Body & Mind - Σεμινάριο Σωματικού Θεάτρου Στις 16, 17 και 23, 24 Ιανουαρίου 2016 το Garage Performing Arts Center φιλοξενεί τις Magdalena Koza και Νεφέλη Σταματογιαννοπούλου "μέσα σε ένα εργαστηριακό μοντέλο που στοχεύει να σπάσει τα όρια ανάμεσα στο κείμενο, τη φωνή, το χορό και την κίνηση". Εισηγήτριες: Magdalena Koza (Πολωνία) και Νεφέλη Σταματογιαννοπούλου (Ελλάδα).* Είναι Χορογράφος
Άντε να βρεις το δρόμο για την Ιθάκη με τόσα χρόνια Μύκονο!
Μοιάζει με αδιέξοδο αλλά δεν είναι. Πρόκειται για την πιεστική πραγματικότητα όπου η επανάληψη των πραγμάτων συνιστά φαύλο κύκλο. Η ένταση της διαμαρτυρίας άλλωστε δεν ταυτίζεται με την επιδίωξη. Πόσο μάλιστα όταν κυριαρχείται από το παράλογο σχήμα, όσο πιο έντονη η διαμαρτυρία τόσο πιο κοντά στην ικανοποίηση της επιδίωξης. Τώρα όμως την έχουμε άσχημα. Σχεδόν όλες οι βεβαιότητες, που καλλιεργήσαμε για δεκαετίες, αμφισβητούνται. Αγνοήσαμε το μεγάλο μας όπλο, τον ελληνικό λόγο.Κι όταν εισέβαλε ορμητικά στο ιστορικό προσκήνιο η ένταση και η ταχύτητα της πληροφορίας, αντί ο ελληνικός σχηματισμός να επενδύσει στην παιδεία και την ανάδειξη του ελληνικού λόγου ως αρχετυπικό στοιχείο της ταυτότητας του, προτίμησε την κατανάλωση και ξόδεψε εκεί όλους τους πόρους, δικούς του και δανεικούς!Η πριμοδότηση της κατανάλωσης με κάθε τρόπο και χωρίς όρους ήταν η παγίδα, δεν ήταν το δικό μας σχέδιο. Ολόκληρη η Ευρώπη καμάρωνε για τους αναπτυξιακούς της δείκτες, χρηματοδοτώντας την κατανάλωση και τώρα στενάζει κάτω από την "άνιση" διαχείριση των κόκκινων δανείων! Πανευρωπαϊκό το φαινόμενο!Μπλέξαμε και με το προσφυγικό εφόσον ο ανθρωπισμός μας έγινε συνώνυμο της αδιαφορίας υπό το άλλοθι που εξακολουθούν να παρέχουν διακριτές, ηρωικές φυσιογνωμίες, που δακρύζουν με τα κύματα κι αγκαλιάζουν ζεστά όσο και άψυχα κορμάκια... Στον αντίποδα, αυτάρεσκες διαπιστώσεις για την γενεσιουργό αιτία των ιμπεριαλιστικών πολέμων, λες και η χιλιοτραγουδισμένη αυτή ταυτολογία παράγει πολιτική από μόνη της!Η λενινιστική προφητεία για την παραιτέρω ισχυροποίηση, μεγέθυνση των ισχυρών κρατών και τον υποδιπλασιασμό έως τον αφανισμό των ασθενεστέρων γυρίζει σαν κατάρα πάνω από τον θεϊκό τούτο τόπο, που ζήλωσε τη μετάλλαξη του σε φυλάκιο είτε των ενεργειακών είτε των εμπορικών δρόμων Ανατολής - Δύσης, ελπίζοντας να ζήσει από τα διόδια και τα νοίκια! Δυο τουλάχιστον οι παρατηρήσεις: Δεν μας αξίζει μια τέτοια μοίρα, και: Δεν αλλάζει από μόνη της...
Η ηθική του Καποδίστρια κι εμείς
Ποτέ δεν είναι κακή η πολιτική αντιπαράθεση, ακόμα κι αν είναι εμφύλια. Αρκεί να ξεδιπλώνεται στο φως της δημοσιότητας. Η έκφραση διαφορετικών προσεγγίσεων όταν δεν προέρχεται από τις εξαιρετικά διακριτές κοινωνικές αφετηρίες, μπορεί να είναι το αποτέλεσμα της προβολής μέσα από ιδεολογικό πρίσμα. Εκεί που το πράγμα γίνεται στενάχωρο είναι όταν η αντιπαράθεση γίνεται προσωπική, θίγοντας ζητήματα ηθικής συμπεριφοράς. Κι αυτό από καθέδρας κι έτσι, δίχως φειδώ και τεκμηρίωση.Τότε πρόκειται για δηλητηρίαση του δημόσιου λόγου κι από μια τέτοια κατάσταση δεν έχει κάποιος κάτι καλό να περιμένει. Παρά μόνον ίσως τη βεντέτα, προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού αλλά με αρνητικό, το πολιτικό πρόσημο.Έτσι εξελίχτηκε και η πρόσφατη περίπτωση ανάμεσα σε δημοτικούς συμβούλους, άλλοτε και τώρα, της πλειοψηφίας. Ανάμεσα σε θεσμικούς παράγοντες της διοίκησης και του συνδικαλισμού!Δεν περιμέναμε κάποια σφιχτή οργάνωση στους δημοτικούς συνδυασμούς ούτε στου Νικολούζου. Δεν είναι ο χαρακτήρας της συγκρότησής τους τέτοιος ούτε χρειάζεται νάναι. Όμως να, να μέμφονται αλλήλους σε δημόσια θέα και από τα media, για ιδιοτελείς και προσωπικές επιδιώξεις, που μπήκαν στη ζυγαριά των πολιτικών επιλογών, δεν περιποιεί τιμή στους ίδιους, τον συνδυασμό, την παράταξη και το κόμμα τους. Επιτείνει την αίσθηση της παρακμής στην ελληνική και τοπική, πολιτική σκηνή, την ώρα που το ζητούμενο είναι ακριβώς το αντίθετο.Κι έτσι δεν κρίνεται τυχαίο ότι έγινε αυτές τις μέρες viral σε τοπικούς λογαριασμούς, κοινωνικής δικτύωσης, η γνωστή άρνηση του Καποδίστρια να εισπράξει την αμοιβή του ως Κυβερνήτης λόγω της δεινής οικονομικής κατάστασης του νεαρού τότε κράτους! Που μεγάλωσε και μυαλό δεν έβαλε, λίγα μόλις χρόνια από την επέτειο των 200 ετών της εθνικής παλιγενεσίας...
Παναγιά ή Λέγκω;
ΚΩΣΤΑΣ ΣΠΙΓΓΟΣ*. Ο πρώτος παράγοντας είναι ενδοσυστημικός και ακούει στο όνομα αυτοματισμός. Ξεκίνησε με την ατμομηχανή και εξελίχθηκε με την ντιζελομηχανή, εξελίξεις που αντικατέστησαν τους μύες ανθρώπων και ζώων. Ωθήθηκε από το ηλεκτρικό δίκτυο και το λαμπτήρα, που κάνουν τη νύχτα μέρα και προσθέτουν ώρες στον κύκλο γνώσης, παραγωγής και κατανάλωσης αφήνοντας το Μορφέα μουτρωμένο. Και τώρα, τα εγγόνια του Τούρινγκ, οι Γκέιτς, οι Ζάκερμπεργκ, οι Γκούγκληδες, παλεύουν με ορμή -και με σημαντικές νίκες- να υποκαταστήσουν τον ανώτερο ανθρώπινο εγκέφαλο. Η αυτοματοποίηση δεν είναι ουτοπία Οι αποφάσεις θα λαμβάνονται από τη μηχανή (και θα εκτελούνται βεβαίως από τη μηχανή, όπως άλλωστε από τη βιομηχανική επανάσταση ήδη συμβαίνει). Το αυτοκίνητο, το λεωφορείο και το φορτηγό που φτάνει μόνο του στον προορισμό του με την καθοδήγηση από δορυφόρο και ραντάρ είναι ήδη προ των πυλών και οι κατασκευαστές τους δεν είναι θεοί. Το βελτιώνουν με γοργά βήματα, όχι με το στόχο να μην προκληθεί ποτέ ξανά τροχαίο στον κόσμο (και να αφήσουν στα αζήτητα εκτός από τους επαγγελματίες οδηγούς, και τους φανοποιούς). Όχι, ο στόχος τους είναι εφικτός: αν στις ΗΠΑ σκοτώνονται σήμερα σε τροχαία 40.000 άνθρωποι το χρόνο, με τα αυτοοδηγούμενα αυτοκίνητα να σκοτώνονται μόλις 39.999. Παρόμοια άσχημα τα μαντάτα και για τους γιατρούς, όπου θα αρκέσει κάποτε μια αυτόματη διαγνωστική μηχανή να υπερνικήσει το ποσοστό του άνω του 10% των ιατρογενών νοσημάτων.Μια τέταρτη βιομηχανική επανάσταση! (Από το σχολείο μου ρωτούσα τους δασκάλους μου εναντίον ποιων έγιναν οι άλλες τρεις και απάντηση δεν έχω πάρει). Αν όμως η αγοραία οργάνωση της οικονομίας έχει βασιστεί στο «δούλεψε για περισσότερα από όσα μπορείς να αγοράζεις (ανταλλάσεις) και τη διαφορά την καρπούνται οι κάτοχοι (επενδυτές) του κεφαλαίου» (υπεραξία), η πλήρης αντικατάσταση των ανθρώπων, του σώματος αλλά και του νου, από τις μηχανές, θα αυξήσει περαιτέρω το σκέλος της παραγωγής αλλά θα μειώσει οριστικά το σκέλος της κατανάλωσης, καταργώντας τον ίδιο το μηχανισμό άντλησης της υπεραξίας. Διότι αν ως φτωχοποιημένος δεν αγοράζεις παρά μόνο βασικά αγαθά (με ερωτηματικό και αυτά), τότε η υπεραξία της εργασίας παραμένει ως δυναμικό, δεν μπορεί να μετατραπεί σε νέο κεφάλαιο και το σύστημα φθίνει. Όσο φτηνό και αν είναι το ρομπότ, παραμένει ακριβό όταν δεν μπορούν οι πολλοί να αγοράσουν το προϊόν του. Κι αν αυτό αποτελεί εσωτερικό μόνο πρόβλημα (όπως π.χ. η χαμηλή εσωτερική ζήτηση στην Κίνα), μπορεί να ανακουφιστεί με την εξαγωγή του πλεονάζοντος κεφαλαίου σε αγορές όπου ο μηχανισμός παραγωγής υπεραξίας παραμένει ακμαίος. Αν όμως γίνει παγκόσμιο, τότε οι «επενδυτές όλου του κόσμου ενωμένοι» θα ψάχνουν πού θα εξάγουν το κεφάλαιό τους όταν στη χώρα τους περισσεύει, μπαίνοντας έτσι σε ένα αδυσώπητο ανταγωνισμό.Ο ανταγωνισμός αυτός ήδη προκαλεί πολλά φαινόμενα που δοκιμάζουν τις ισορροπίες του πλανήτη: γεωπολιτικές έριδες, πόλεμο νομισματικών ισοτιμιών και οπωσδήποτε, μια ευρύτερη τάση, των τελευταίων δεκαετιών, προς «παγκοσμιοποίηση», δηλαδή για διευρύνσεις των αγορών, όπως καλή ώρα είναι και η Ευρωπαϊκή μας Ένωση. Αυτές οι ενώσεις, ευνόητο είναι το γιατί, φαίνονται να πρεσβεύουν ιδεολογικά αυτό που ενδιαφέρει τον απλό ψηφοφόρο, δηλαδή πανανθρώπινες αξίες όπως π.χ. η ανεκτικότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η ειρήνη ή εντελώς αμφίσημες έννοιες, όπως η αυτοπραγμάτωση και η ανάπτυξη. Δεν είναι ανάγκη να λένε ψέματα, απλώς δεν αποκαλύπτουν τι είναι αυτό που πρωτίστως τις ενδιαφέρει. Στην πράξη, περιορίζονται σε οικονομικές (απο)-ρυθμίσεις. Αγορές και ανθρωπολογική αντίσταση Ο εκφυλισμός αυτός ίσως δεν είναι λοιπόν ο εξαρχής σκοπός τους επειδή έτσι τις θέλησε το Α ή το Β κατά τόπους σύστημα εξουσίας· η καθήλωση προκαλείται απλά γιατί ο τόνος της συνένωσης δίνεται από συμφέροντα που δεν ενδιαφέρονται να πράξουν τίποτα περισσότερο από το άνοιγμα σε μια μεγαλύτερη αγορά και μένουν σε αυτό μόλις επιτευχθεί. Μια τέτοια εμπορική ένωση παραμένει αδιάφορη για μια πολιτισμική και ανθρωπολογική ένωση, ώστε να μην παράγει καμία νέα κοινή θετική αξία στους λαούς των εταίρων, ενώ παρατηρείται το αντίθετο: με την αισθητή από τον καθένα ανελευθερία, που προκαλεί η έξωθεν επιβολή των ορισμών των εννοιών, των θεσμών και των μέσων του οικονομείν, αναπτύσσονται μοιραία φυγόκεντρες τάσεις και στην ψυχή του λαού ωριμάζει η ιδέα μιας επαναστατικής απόσχισης, η οποία θα επαναφέρει αν όχι τον πλούτο τους, τουλάχιστον την αίσθηση αυτονομίας τους. Και ο δεξιός αναθεωρητισμός μοιάζει σήμερα καλύτερα συντονισμένος με αυτό το αίτημα, από τον αριστερό.Η αίσθηση αυτονομίας («υπάρχω διότι αποφασίζω και πράττω») είναι ίσως ο λόγος ύπαρξης, το δέλεαρ ή το ναρκωτικό (ποιος μπορεί να πει;) του εξελιγμένου σκέλους του ανθρώπινου εγκεφάλου, του γνωστικού, που διαφοροποιείται από το συναισθηματικό, δρα παράλληλα και συχνά συγκρουσιακά με αυτό και έχει αναλάβει και πάλι τα ηνία της Ιστορίας κατά τους τελευταίους αιώνες. Ο άτιμος ο γνωστικός εγκέφαλος είναι μεταξύ άλλων κατάλληλος για να παρεμβαίνει στη μοίρα σου όταν αυτή μοιάζει προδιαγραμμένη, οπότε η έλλειψη αυτονομίας τον βάζει σε συναγερμό.Δεν θα ήθελα να παρεξηγηθώ. Ο τόσο φορτωμένος με ανθρώπινο δράμα πολιτισμός είναι ο τρόπος επιβίωσης και διαιώνισης που δεν βασίζεται στην απλή προσαρμογή στη φύση, αλλά ακριβώς στην παραπάνω, ανατρεπτική της μοίρας παρέμβαση στη φύση. Οι πολλές απαντήσεις στο διαφορετικής -φιλοσοφικής- κλίμακας ερώτημα του τι συνιστά τον ηθικό πολιτισμό και τι όχι είναι βέβαια η πηγή του δράματος. Ωστόσο, κάθε σοβαρός εισαγγελέας συνολικά του ίδιου του πολιτισμού και προ του ηθικού προβληματισμού, για να παραμείνει σοβαρός οφείλει να ανέβει στην κορυφή ενός βουνού ξυπόλητος και τρώγοντας ρίζες, να ξεκολλήσει μερικά κομμάτια βράχων ματώνοντας τα χέρια του, να χαράξει το κατηγορητήριο πάνω τους και μετά να τα κατεβάσει στην πεδιάδα και να μας το εξηγεί πρόσωπο με πρόσωπο με τον καθένα μας. (Ενώ ήδη, χαράζοντας τα βράχια, έχει δημιουργήσει πολιτισμό και ο πολιτισμός που δημιούργησε ήδη τον άλλαξε. Διότι ο πολιτισμός έχει ως προς τον άνθρωπο μια ασύλληπτη μέσω της κοινής λογικής ιδιότητα: είναι ταυτόχρονα και αίτιο και αποτέλεσμα· άνθρωπος και πολιτισμός πορεύονται σε ένα συνεχή χορό.)Όμως, η κυριαρχούσα εκδοχή πολιτισμού, αυτού των αγορών, περισσότερο επιβάλλεται παρά δημιουργείται· επηρεάζει τους ανθρώπους μέσω του φόβου και όχι του φιλότιμου. Για κάποιους, η επιτυχία των αγορών στην αύξηση της παραγωγικότητας απλώς στηρίχτηκε σε προϋπάρχουσες ανθρώπινες αξίες που όμως δεν ανανέωσε και προοδευτικά εξαφανίζει, όντας δηλαδή προσωρινή εκ θεμελίων. Έχει επιβαρύνει σημαντικά αυτές τις αξίες, την κοινωνική συνοχή, την εμπιστοσύνη προς τον άλλο, την αίσθηση αυτονομίας, το διαθέσιμο χρόνο και τις ανθρώπινες σχέσεις, ώστε οι κοινωνίες που εισέρχονται σε κρίση αδυνατούν να βγουν από αυτήν με δικές τους δυνάμεις. Οι μονάδες τους, άμορφες μάζες από καχύποπτα ή επαναστατημένα κύτταρα, αλλά χωρίς ίχνος σπονδύλου. Βασική ώθηση λοιπόν στην παρακμή του συστήματος δίνει και αυτός ο δεύτερος παράγοντας, που είναι ανθρωπολογικός. Στην Ελλάδα Αυτή η φιλοσοφική ατζέντα έφτασε, καθυστερημένα ίσως και στη χώρα μας, όντας ήδη σε παρακμή και έχοντας ήδη καταφύγει σε διασωστικά τρικ όπως ο υπερδανεισμός, που δεν άρκεσαν. Η αγορά προοδευτικά έγινε παγκόσμια φιλοσοφία (και όχι μόνο ένας τρόπος αύξησης της παραγωγής αγαθών). Η ατζέντα αυτή καταρρέει πλέον και αλλού. Στην Ελλάδα αυτό το ζει η δική μας γενιά, που από τη μέθη πέρασε στο θυμό και τώρα στην απελπισία. Άλλωστε, ακόμη κι αν υπάρχει η έννοια της δημιουργικής καταστροφής, όσοι ζούμε εδώ είμαστε το καύσιμό της και όχι επωφελούμενοι.Μια απαξίωση της αγοράς και του χρήματος ως θεσμού θα έκανε τους ανθρώπους να παλινδρομήσουν σε προγενέστερες αξίες ή, το πιθανότερο, μέσα από συνθετικές και διαλεκτικές διαδικασίες, όπως συμβαίνει συνήθως στην Ιστορία, να εφεύρουν νέες. Ίσως οι Έλληνες είμαστε τυχεροί να έχουμε μόνο κατά δύο γενιές πίσω μας αξίες στις οποίες φυσικά δεν μπορούμε να παλινδρομήσουμε, αλλά μπορούμε να στηριχθούμε σε αυτές με σκοπό μια νέα σύνθεση. Πρώτα ως άνθρωποι και μετά ως συλλογικότητα. Δεν είναι όμως ευθύγραμμες αυτές οι πορείες. Αναλόγως του πόσο θα φουσκώσει η μαγιά, αναλόγως της σύνθεσης που θα μας κάτσει, ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος, ο σεβαστός πατέρας και η γλυκιά μάνα που νοσταλγικά αναπολούμε, αντί για φιλιά και αγκαλιές, να κρατούν λουρί για την πλάτη και πιπέρι για το στόμα. Μεταβατικοί, δραματικοί καιροί... *Είναι γιατρός, νευρολόγος
Αναμένοντας το θαύμα....
ΕΛΙΝΑ ΛΑΣΚΑΡΙ. Δεν καταλαβαίνω γιατί Λευκιμμιώτες και Τεμπλονιώτες κυριεύτηκαν πάλι από τον επαναστατικό τους οίστρο και αντιδρούν στο τοπικό σχέδιο διαχείρισης των απορριμμάτων, αφού μέσα απ΄ αυτό "αναδεικνύεται ο τρόπος και όχι η χωροθέτηση των μονάδων διαχείρισης", όπως εξηγεί και ο αντιδήμαρχος.Όταν μάλιστα η έγκρισή του αποτελεί "νομική υποχρέωση του ΟΤΑ προς το Υπ. Περιβάλλοντος, στο πλαίσιο της νέας πολιτικής που αναβαθμίζει το ρόλο του Δήμου στο θέμα της διαχείρισης των σκουπιδιών", το θέμα σοβαρεύει και η άρνηση των Λευκιμμιο-Tεμπλονιωτών αποκτά διαστάσεις σχεδόν ..υπονομευτικές!!Ο αναβαθμισμένος Δήμος είναι απολύτως κατατοπιστικός: Ο σχεδιασμός του στηρίζεται στο όραμα της ανακύκλωσης και της δημιουργίας κοινωνικής κουλτούρας που θα βελτιστοποιήσει και το υπάρχον, αποδοτικότατο σύστημα διαχείρισης. Για τον σκοπό αυτό, προτείνει την οικιακή κομποστοποίηση, τη συλλογή σε πράσινα σημεία, τη μεταφόρτωση σε τέσσερα άλλα σημεία, τη δεματοποίηση και την κατάληξη στον ΧΥΤΥ. Απλά πράγματα...Το που θα βρίσκεται όμως αυτός ο ΧΥΤΥ δεν αφορά τον Δήμο, καθώς "η ευθύνη των χωροθετήσεων ανήκει στον Περιφερειακό Σχεδιασμό ο οποίος εκκρεμεί". Σαν να λέμε δηλ. ότι ανήκει στους εξωγήινους...Έτσι λοιπόν, το "απολύτως επεξεργασμένο και ήδη από τις εκλογές πανέτοιμο σχέδιο" με το οποίο η παρούσα Δημοτική Αρχή θα έδινε τη λύση στο πρόβλημα καθαριότητας της πόλης μας, εξαντλείται στο από που θα πάρει τα λεφτά (9.725 εκατ. ευρώ, από το Ευρωπαϊκό Επιχειρησιακό Σχέδιο και από το Πράσινο Ταμείο), ενώ για την πραγμάτωσή του μοιάζει να επαφίεται στη Θεία Πρόνοια. Οι στόχοι και οι σχεδιασμοί του είναι περιγραφή μόνο "των βασικών αξόνων στους οποίους θα στηριχθεί η διαχείριση των αποβλήτων, όπως για παράδειγμα η ανακύκλωση, η ανάγκη δημιουργίας της απαραίτητης κοινωνικής κουλτούρας, η αναζήτηση των πράσινων σημείων και τα απαραίτητα έργα υποδομής". Μία ακόμα όμορφη έκθεση ιδεών δηλ., μακράν της δυνατότητας υλοποίησής της, όπως η πραγματικότητα των υποψιασμένων...υπονομευτών αποδεικνύει!Και εν τω μεταξύ, αναμένουμε το θαύμα....
Κυκλοφοριακές ... αναμνήσεις σε μια πόλη που αλλάζει
ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΟΥΜΠΟΣ. Σύμφωνα με τις εξαγγελίες του Δήμου, πριν το Πάσχα θα εφαρμοστούν νέες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις προκειμένου να βελτιωθεί κάπως η άθλια υφιστάμενη κατάσταση. Ελπίζουμε βέβαια ότι δεν θα επαναληφθούν ατυχείς (έως ατυχέστατες) ρυθμίσεις όπως οι σηματοδότες στις διασταυρώσεις στου Δεσύλλα και στις Καλόγριες. Μετρώντας δεκαετίες Κατά καιρούς η πόλη έχει δεχτεί πολλές κυκλοφοριακές παρεμβάσεις και η σημερινή εικόνα ουδεμία έχει σχέση με αυτήν που αντικρίζαμε κάθε μέρα πριν 40-50 χρόνια.Γύρω στα 1965, στους κεντρικούς δρόμους εμφανίζονταν ένα ΙΧ κάθε ... μισή ώρα.Τότε, τα λεωφορεία των τριών βασικών αστικών γραμμών της πόλης ξεκινούσαν όπως και σήμερα από την Πλατεία αλλά διέσχιζαν την Ευγενίου Βουλγάρεως. Η πρώτη και κυριότερη στάση ήταν έξω από το Οκαζιόν (μην ξεχνάμε ότι τότε η κύρια εμπορική κίνηση ήταν στην Παλια Πόλη).Δρόμοι, όπως η Αρσενίου, οι οποίοι σήμερα με δυσκολία εξυπηρετούν ένα ρεύμα κυκλοφορίας, εξυπηρετούσαν διπλή κατεύθυνση και τα ατυχήματα ήταν σπάνια. Βλέπετε, εκτός από τα λίγα αυτοκίνητα, ούτε μηχανάκια με βιαστικούς και απρόσεκτους οδηγούς υπήρχαν. Βαρέλια και φανάρια Την Καποδιστρίου διέσχιζαν αυτοκίνητα και στη συμβολή της με την Ευγενίου Βουλγάρεως υπήρχε το «βαρέλι» από το οποίο ο τροχονόμος ρύθμιζε την κυκλοφορία. Το ίδιο υπήρχε και στο Σαρόκο. Αργότερα τοποθετήθηκαν για πρώτη φορά φωτεινοί σηματοδότες στις διασταυρώσεις του Πεντοφάναρου και στο Σαρόκο και τα «βαρέλια» πέρασαν στην ιστορία. Όταν πεζοδρομήθηκαν Ευγενίου Βουλγάρεως και Καποδιστρίου το τοπίο άλλαξε και σταδιακά η κυκλοφορία στην πόλη διαμορφώθηκε στο σημερινό χάλι.Ο εφοδιασμός των καταστημάτων, τα οποία τότε ήταν συγκεντρωμένα στο κέντρο, γινόνταν με κάρρα και με λίσσες που σιγά σιγά αντικαταστάθηκαν από τα τρίκυκλα και τα φορτηγάκια. Πιο πίσω στο χρόνο Αν στραφούμε στους χειμώνες της δεκαετίας 50-60, με το πέσιμο του Ήλιου η πόλη παρουσίαζε ελάχιστη κίνηση. Στα υπάρχοντα καφενεία και τις ταβέρνες μαζεύονταν οι άντρες και μόνο με κυρίαρχη συζήτηση πάντα τα πολιτικά. Τηλεόραση δεν υπήρχε, και οι εφημερίδες γίνονταν ανάρπαστες μόλις έφθαναν στα δύο πρακτορεία Καραλή και Μπούρα.Άλλοι ρυθμοί και άλλες έγνοιες, αλλά κατά κανόνα αισιοδοξία για ένα καλύτερο αύριο.
Για να πάμε μπροστά!
ΕΛΙΝΑ ΛΑΣΚΑΡΙ. Εμένα ο πεζόδρομος της Ευγ. Βουλγάρεως μου αρέσει.Έστω και αν τα παβέ τοποθετήθηκαν πάνω σε μπετόν και όχι στην συμπιεσμένη άμμο που υποστηρίζεται ότι θα έπρεπε, έστω ακόμα και αν δεν έχει πλήρως ολοκληρωθεί, με αποτέλεσμα «το εναπομείναν οικονομικό αντικείμενο» να πρέπει να χρηματοδοτηθεί από εθνικούς πόρους, δηλ. από τους φόρους μας, αντί από τα χρήματα του ΕΣΠΑ, όπως θα μπορούσε, ο καινούργιος πεζόδρομος, σεμνά φωταγωγημένος για τις γιορτές, αποπνέει φροντίδα και οργάνωση και εν τέλει πολιτισμό.Εκείνο που δεν μου αρέσει και που δεν μπορώ να δεχτώ από τους συμπολίτες μου, είναι τα σκουπίδια που εξακολουθούν να πετάνε στο δρομάκι μεταξύ Εθνικής Τράπεζας και Οκαζιόν, παρόλο που οι κάδοι-συμφορά έχουν προ πολλού μετακομίσει από εκεί, και παρόλο ακόμα που υπάρχουν ταμπέλες, οι οποίες πληροφορούν για το που επιτρέπεται να τα πάνε.Όπως επίσης τα μηχανάκια και τα αυτοκίνητα που εξακολουθούν να περνάνε στη ζούλα, και που είναι σίγουρο ότι θα πολλαπλασιαστούν μόλις αφαιρεθεί και η τελευταία κορδέλα απαγόρευσης της διέλευσής τους.Αυτή τη στιγμή ο κόσμος χαίρεται τον περίπατό του και τα ψώνια του στον πεζόδρομο επειδή δεν έχει να ανησυχεί για τα παιδιά και τα σκυλιά του. Ο δε πολιτισμός που αποπνέει δεν έγκειται βεβαίως στα υλικά κατασκευής του αλλά στην απουσία σταθμευμένων τροχοφόρων, που τόσο υποβαθμίζουν κάθε περιοχή στην οποία εισβάλλουν.Είναι αλήθεια ότι η συνεχής παρουσία υπαλλήλων της τροχαίας, ή της δημοτικής αστυνομίας θα έλυνε το συγκεκριμένο, όπως και όλα τα παρεμφερή προβλήματά μας. Όμως, όσο και αν είναι ο φόβος που φυλάει τα έρημα, σε μία υποψήφια για πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης πόλη του 2016 πλέον, αυτές οι συμπεριφορές θα έπρεπε να είχαν απομονωθεί και περιθωριοποιηθεί από την ίδια την κοινωνία και από καιρό.Τα έξι χρόνια της κρίσης έχουν κάνει δύσκολη τη ζωή όλων μας και η έλλειψη πόρων στη διευθέτηση του δημόσιου χώρου είναι παραπάνω από εμφανής. Η καθαριότητα όμως και ο σεβασμός των χώρων που όλοι χρησιμοποιούμε, ώστε και όλοι να τους χαιρόμαστε, δεν αφορά επιβεβλημένη από τους δανειστές μας νόρμα, «ξένη προς τα δικά μας έθιμα» και άρα ασυζητητί απορριπτέα αλλά συνήθεια ελληνικότατη και παλιά, της προ τουρισμού εποχής, και θεμέλιο της μεταξύ μας συμβίωσης.Χρόνια Πολλά λοιπόν συμπολίτες. Και ας ευχηθούμε η καινούργια χρονιά, εκτός από την υγεία και την ασφάλεια που όλοι επιθυμούμε, να μας φέρει και την συνεννόηση για τα αυτονόητα, που χάσαμε. Για να πάμε κάποια στιγμή και μπροστά!
Ο Αη Βασίλης του ονείρου και της πιάτσας
ΚΩΣΤΑΣ ΣΠΙΓΓΟΣ*. Η διαφωτιστική ατζέντα, με αιχμή την ψυχανάλυση, έφερε στην επιφάνεια και έκανε αποδεκτές τις απ-άνθρωπες ορμές που όλοι μπορεί να έχουμε θρέψει μέσα μας. Καταναλώνοντας χωρίς δυσπεψία μερικές δεκάδες φόνους καθημερινά στην τηλεόραση ή στα βιντεοπαιχνίδια, δεν γινόμαστε, όπως φαίνεται, στυγνοί δολοφόνοι, αλλά κυνικοί συνένοχοι χωρίς ίχνος τύψης, κάτι που στην κλίμακά του είναι μάλλον χειρότερο. Τα «Σαγόνια του καρχαρία» είναι διασκεδαστική ταινία, όχι απλώς γιατί εμείς παραμένουμε ασφαλείς στον καναπέ μας, αλλά γιατί γινόμαστε ο καρχαρίας. Χωρίς να γίνουμε ο καρχαρίας δεν υπάρχει διασκέδαση. Μιλάμε λοιπόν για την κλασσική ψυχική άμυνα, την «ταύτιση με τον επιτιθέμενο», στην οποία καταφεύγουν οι αδύνατοι όλων των εποχών προκειμένου να διασωθούν ψυχικά και να μην καταρρεύσουν στην κατάθλιψη ή στον αφανισμό.Εκείνο όμως στο οποίο η ψυχανάλυση λαθεύει, έχοντας παρασύρει μαζί της πλήθος κοινωνικών επιστημόνων, είναι ότι αποδίδει στα καταστροφικά θανατερά ορμέμφυτα πρωταρχική σημασία, θεωρώντας τα θεμελιώδη άξονα του ανθρώπινου ψυχισμού, με τα οποία υποτίθεται πως όλοι γεννιόμαστε. Αν όμως ρωτήσει περισσότερα, όπως η νεότερη ψυχολογία έχει κάνει, θα διαπιστώσει πως ίσως δεν είναι μοναδική ιστορική δυνατότητα του ανθρώπου ο κύκλος ανάμεσα στην απάνθρωπη αναρχία και τον απάνθρωπο ολοκληρωτισμό, στη νηπιακή αδυναμία-υποτέλεια και την ενήλικη επιθετικότητα-προσπάθεια για κυριαρχία. Ή τουλάχιστον, πως μια τέτοια ιστορική ΤΙΝΑ (αγγλική σύντμηση της φράσης «δεν υπάρχει εναλλακτική») δεν πηγάζει μέσα από τον ανθρώπινο εγκέφαλο ως οριστική κατασκευή, αλλά από το «πρόγραμμα» που του φορτώνουμε για να «τρέξει». Υπό αυτή την οπτική, παραμένει στη μέση κι ανολοκλήρωτος ένας Διαφωτισμός που γκρέμισε το Μύθο και έφερε στην επιφάνεια ως αποδεκτά τα καταστροφικά ένστικτα, τα οποία όμως δεν εξετάζει αν και πώς δημιουργούνται, ώστε να μην μας συμφιλιώνει και ποτέ με αυτά.Η ψυχική δομή των περισσότερων που γνωρίζω εξακολουθεί να μην εμπίπτει πλήρως στα κλασσικά εγχειρίδια Δυτικής ψυχολογίας που στηρίζονται στο αυτονομημένο άτομο (εγώ-υπερεγώ-ορμέμφυτα). Ο εαυτός δεν είναι αυτόνομος, αλλά συνδέεται άρρηκτα (συχνά διά παντός) με την πρώτη οικογένεια και τη φυλή. Οι στόχοι που θέτει δεν είναι πάντα «ορθολογικοί» αλλά κυρίως αυτοί που του ορίζει η περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Αντιδρά περισσότερο συγκυριακά παρά προδιαθεσικά και ελέγχεται από εξωτερικούς παράγοντες όπως οι ρόλοι και οι νόρμες, παρά από εσωτερικούς, όπως η ατομική επίτευξη. Η προτεραιότητα δίνεται πιο πολύ στις διαπροσωπικές ευθύνες και όχι τόσο στα ατομικά δικαιώματα. Τα συναισθήματα είναι συνηθέστερα αλλο-εξαρτώμενα (π.χ. συμπάθεια, ντροπή) παρά εγω-εξαρτώμενα (π.χ. δικαίωση, ενοχή).Ο ιστορικός διαφωτισμός (όχι δηλαδή ο θεωρητικός αλλά αυτός που στην πράξη γνωρίζουμε), με φορέα του το φιλοσοφημένο κι ήσυχο τη συνειδήσει καρχαρία, εμποτίζει το κάθε νεογέννητο, διά της οικογένειας, της τηλεόρασης, των παιχνιδιών και της παιδείας. Το «λογισμικό» που «τρέχουμε», σήμερα, διά της οικονομικής του υπερίσχυσης, πραγματοποιεί έναν υπέρ πάντων αγώνα, απροσχημάτιστο πλέον, εναντίον κάθε άλλης πολιτισμικής πρότασης στον πλανήτη.Σε αυτό τον αμφίρροπο «πόλεμο» λοιπόν, η χώρα μας είναι κεντρικό πεδίο «μάχης». Διότι εμείς, πάντα στο περιθώριο του διαφωτιστικού ρεύματος, «δεξιοί» κι «αριστεροί», εξακολουθούσαμε να εμβαπτιζόμαστε στο κοινωνικό νόημα (ταξικού ή αταξικού περιεχομένου – δεν εξετάζουμε αυτό εδώ), όπως οι αιώνες μιας τέτοιας κουλτούρας, με κεντρικούς φορείς τους την οικογένεια, το χωριό, τη γειτονιά και την εκκλησία, υπαγόρευαν. Επηρεαζόμενοι όλο και περισσότερο, ωστόσο, από τον πολιτισμό της αυτοπραγμάτωσης, τουλάχιστον μέχρι πρότινος. Ώστε τώρα, η κατάρρευση της δυνατότητας αυτοπραγμάτωσης που πλέον μοιάζει οριστική, η οποία είχε ως θεμελιώδη ανάγκη την ύλη που στερούμαστε, σε συνδυασμό με την αφασία στην οποία έχει περιπέσει το κοινωνικό νόημα κατόπιν των πληγμάτων που έχει δεχτεί, να μας διαλύει. Κουτουλάμε, όπως τα μυρμήγκια που τα βγάζεις από τη σειρά τους. «Να ’σαι καλό παιδί, για να έρθει ο Άη Βασίλης...» Κι όμως, το νόημα του Άη Βασίλη δεν είναι βέβαια μια τόσο γήινη, τόσο στεγνή και τόσο ανέραστη ανταλλαγή. Το πραγματικό μήνυμα ενός τόσο σημαντικού φάρου του ευρύτερου, δεκτικού, μεγαλόψυχου, ταπεινού, μη μπολιασμένου με ρατσισμό και μισαλλοδοξία Ελληνικού πολιτισμού, δεν θα μπορούσε παρά να είναι υπερβατικό: ένας σπόρος, στο αγνό μυαλό, ότι « ν α ι , ένας άγνωστος μπορεί μια μέρα να σου στείλει κάτι ωραίο χ ω ρ ί ς προϋποθέσεις και ν α ι , πάρε τη σκυτάλη και κάνε το και συ όταν θα μεγαλώσεις!»Επιτέλους, όλοι αξίζουμε να μας φερθούν όμορφα πριν και χωρίς να αποδείξουμε πρώτα αν το δικαιούμαστε. Κι όλοι αξίζουν να κάνουμε κάτι γι’ αυτούς, χωρίς να μας αποδείξουν πρώτα αν το δικαιούνται. Και αυτό θα μπορούσε άριστα να ήταν πολιτικό πρόταγμα - σ’ έναν άλλο, χριστουγεννιάτικο κόσμο, σ’ ένα άλλο ξημέρωμα απ’ τα παλιά, με μοναδικό του σκοπό τα κάλαντα και τους κουραμπιέδες χωρίς σοκολάτα... *Είναι γιατρός, νευρολόγος
«Επτά (7) απαντήσεις για το δημοψήφισμα της Περιφέρειας Ιόνιων Νήσων»
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΣ-ΤΖΑΚΗΣ*
Δημοψήφισμα για τα αεροδρόμια: Γραφικότητα και θλιβερή ιδεοληψία!
ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΠΑΔΑΤΟΣ
Ιατρικός σύλλογος Κερκύρας και Τεμπλόνι (επίσης Κερκύρας)
ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΜΠΟΥΚΑΣ
Όραμα και Στρατηγική για την αξιοποίηση της Ευρωπαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς: η περίπτωση της Κέρκυρας
Δρ ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΟΠΟΔΗΣ*
