Ο αδελφός μου Σπύρος Ζερβόπουλος

Ο αδελφός μου Σπύρος Ζερβόπουλος γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1971. Ήμουν μόλις δύο χρονών κι έτσι μεγαλώσαμε μαζί, στο κέντρο της πόλης της Κέρκυρας. Την αγαπήσαμε πολύ την Κέρκυρα, όλη την παιδική μας ηλικία με τα πόδια παντού, παιγνίδια στην Πλατεία, μπάνιο στο ΝΑΟΚ και στα Μπάνια τ’ Αλέκου, όπως αγαπήσαμε πολύ και τις εξοχές της Κέρκυρας και τα χωριά της. Ο αδελφός μου ο Σπύρος ήταν πειραχτήρι και καλός από τη γέννησή του. Στο σχολείο ήταν πάντα δημοφιλής στις παρέες του, αλλά μετρημένος. Μετρημένος αλλά ποτέ μέτριος. Στήριζε έμπρακτα τους αδύναμους και νοιαζόταν τους φίλους. Έγινε λυκόπουλο, ύστερα Πρόσκοπος κι Ανιχνευτής κάνοντας πράξη και στάση ζωής τον Προσκοπικό Νόμο. Έμαθε γλώσσες, έκανε ταξίδια με την οικογένειά μας και μόνος του, με ανοιχτά μάτια και καρδιά σε ότι ο κόσμος είχε να του δείξει. Έκανε φιλίες καρδιακές. Πέρασε στο Πολυτεχνείο στο Αριστοτέλειο, στη σχολή της επιλογής του. Άφησε κι εκεί το σημάδι του. Μόλις πρόσφατα, φίλοι μου δικηγόροι που βρέθηκαν στο Μιλάνο, γνωρίστηκαν με μια οικογένεια Ελλήνων που κάθονταν στο διπλανό τραπέζι.

Μόλις έμαθαν ότι είναι από την Κέρκυρα, ο πατέρας της οικογένειας, Καθηγητής στο Αριστοτέλειο,  ρώτησε για τον αδελφό μου, τον αγαπημένο του φοιτητή, και  αναγκάστηκαν να του πουν τα κακά νέα. Ο αδελφός μου υπηρέτησε ως έφεδρος Αξιωματικός, τελείωσε με διακρίσεις τη Σχολή Εφέδρων και σχεδόν το σύνολο της μακράς -τότε- θητείας του υπηρέτησε στα σύνορα σε πόστα κρίσιμα, άξιος εγγονός του συνονόματου  παππού του, παρασημοφορημένου λοχαγού στη  Μικρασία, του οποίου το σπαθί και τα παράσημα στολίζουν, από όλα τα εγγόνια, δικαιωματικά το σπίτι του. Γυρνώντας στην αγαπημένη του Κέρκυρα ως φρέσκος μηχανικός ανέλαβε την επίβλεψη της αποκατάστασης της Πύλης του Παλαιού Φρουρίου, έργο που στέκει αγέρωχο ακόμη και σήμερα, μετά από τόσα χρόνια. Μέσα από τέτοια έργα, όπως αργότερα η αναστήλωση στο Καποσίδερο,  καλλιεργήθηκε η εγγενής αγάπη του για την αρχιτεκτονική κληρονομιά της Κέρκυρας. Δούλεψε ως ιδιώτης  πολιτικός μηχανικός. Ασχολήθηκε με τον οικισμό της Παλιάς Περίθειας διεξοδικά. Πρόσφατα τα παιδιά του παρέδωσαν στο Δήμο Βόρειας Κέρκυρας το αρχείο του για το Αρχοντικό Σκορδίλη, για την αποκατάστασή του. Ασχολήθηκε και ιδιωτικά στην Παλιά Περίθεια αναστηλώνοντας υποδειγματικά το παλιό Εμπορικό και μετατρέποντάς το σε μικρό, πολυτελές ξενοδοχείο. Μελέτησε  τους σεισμούς στην Κέρκυρα και παρέδωσε τη μελέτη του στο ΤΕΕ Κερκύρας. Μας άφησε άρθρα για τον πρώτο Έλληνα πολεοδόμο, το Λευκιμμιώτη Σταμάτη Βούλγαρη και άρθρα γνώμης σε τοπικές εφημερίδες. Ασχολήθηκε με τον συνδικαλισμό των μηχανικών.

Επόμενη πρόκληση για τον Σπύρο και τον δημόσιο χώρο η ανάληψη των καθηκόντων του εργοταξιάρχη  στο εμβληματικό έργο της αποκατάστασης των κρηπιδωμάτων στη Γαρίτσα, τα περίφημα κουρτελάτσα. Όλη η Κέρκυρα θυμάται τον Σπύρο  καθόλη τη διάρκεια του δύσκολου αυτού έργου να βρίσκεται με όλες τις καιρικές συνθήκες, ήλιο, βροχή, κρύο,  από νωρίς το πρωί με τους εργάτες, σκυμμένος πάνω τους, να παρακολουθεί, να κατευθύνει, να δίνει οδηγίες, να διορθώνει και να φεύγει μαζί τους αργά το μεσημέρι. Και μετά ήρθε η καθόλα τιμητική πρόταση της ανάληψης των καθηκόντων του Διευθύνοντος Συμβούλου του Λιμανιού της Κέρκυρας, θέση που ο Σπύρος ανέλαβε με υψηλό αίσθημα ευθύνης και προσφοράς, όπως κάθε τι που αναλάμβανε. Αλλά και με όραμα.  Με έγνοια για τον τόπο και τους ανθρώπους του. Γιατί ο Σπύρος Ζερβόπουλος, ήταν  ένας άνθρωπος άξιος, άνθρωπος του καθήκοντος, πρακτικός αλλά και οραματιστής,  με ήθος, αξίες και όνειρα.  Με καλοσύνη και μετριοπάθεια.

Και θα τονίσω εδώ ότι αυτά δεν τα λέω εγώ για τον αδελφό μου, αλλά όλη μας η οικογένεια τα ακούει από ανθρώπους που ούτε γνωρίζουμε, από  συνεργάτες, από ανθρώπους που μας σταματάνε στο δρόμο και μας συλλυπούνται, ακόμη και σήμερα, τόσους μήνες μετά το θάνατό του και κάτι όμορφο και καλό έχουν  να του θυμηθούν. Μικρή παρηγοριά για μας αλλά ενδεικτική για τον άνθρωπο που ήταν.  Γιατί ο Σπύρος ήταν καλός γιος, καλός πατέρας, καλός σύζυγος, φίλος, αδελφός, συνεργάτης, πολίτης. Έφυγες νωρίς, άδικα και ξαφνικά αδελφέ μου. Λιγόστεψε ο ορίζοντας της οικογένειάς μας. Άφησες πίσω τα παιδιά σου, τη γυναίκα σου, τους γονείς σου, όλους εμάς που σε αγαπήσαμε και έχουμε  ανάγκη την παρουσία σου στις ζωές μας. Το έργο σου ας το αποτιμήσουν αρμοδιότεροι από εμάς, να, ήδη σήμερα σε τιμούν και σε μνημονεύουν. Ας μείνει και αυτό στις θύμησές μας. Σε χάσαμε αδελφέ μου, κι είχες κι άλλα τόσα πράγματα να κάνεις. Σε χάσαμε αδελφέ μου εμείς που σε αγαπήσαμε,  αλλά έχασε και η Κέρκυρα που τόσο την αγάπησες./

Τατιάνα Ζερβοπούλου