Πρωτομαγιά του 2026: Διαχρονική η διεκδίκηση

Ο Μάης δεν είναι μόνο ο μήνας που σφραγίζει την Άνοιξη. Είναι  και ένας μήνας μνήμης για τους αγώνες όσων θυσιάστηκαν διεκδικώντας ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και αμοιβές ανθρώπινης διαβίωσης. Από το Σικάγο του 1886 μέχρι τη σύγχρονη Ελλάδα η Πρωτομαγιά παραμένει σύμβολο μιας μάχης, που μπορεί να έχει άλλους πρωταγωνιστές,αλλά η ουσία παραμένει ίδια.

Σικάγο 1886: Από το «8ωρο» στην Εργασιακή Αβεβαιότητα

Οι εργάτες του Σικάγου πάλεψαν για το 8ωρο. Σήμερα 140 χρόνια μετά οι νέοι εργαζόμενοι έρχονται αντιμέτωποι με μια νέα πραγματικότητα την υποαπασχόληση, τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου και τις «ευέλικτες» μορφές εργασίας,που συχνά δεν εξασφαλίζουν ούτε τη βασική επιβίωση. Το δικαίωμα στη σταθερή δουλειά και την αξιοπρεπή αμοιβή είναι η σύγχρονη εκδοχή και συνέχεια του αιματηρού εκείνου αγώνα.

Εργατική Πρωτομαγιά 1936 Θεσσαλονίκη

Όταν οι καπνεργάτες το 1936 ξεσηκώθηκαν δεν ήταν μόνοι. Οι αυτοκινητιστές στάθηκαν δίπλα τους σε απεργία αλληλεγγύης. Η θυσία του Τάσου Τούση έγινε το σύμβολο μιας εποχής, που η επιβίωση ήταν ζητούμενο. Σήμερα η αλληλεγγύη εκφράζεται μέσα από τους αγώνες των εργαζομένων ,της «γενιάς των 700 ευρώ» και όσων πλήττονται από την ακρίβεια. Η ανάγκη για συλλογικές συμβάσεις, που ήταν το αίτημα του '36, παραμένει το κλειδί για την προστασία του εργαζόμενου απέναντι στην εργασιακή ανασφάλεια του 21ου αιώνα.

Πρωτομαγιά του '44: Η Υπέρτατη Θυσία

Η εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή, που τους πήραν από το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, θυμίζει ότι η Πρωτομαγιά στην Ελλάδα είναι ποτισμένη  και με το αίμα της Αντίστασης. Σήμερα η επέτειος αυτή μας καλεί να αναλογιστούμε την αξία της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Σε μια εποχή που οι γεωπολιτικές συγκρούσεις, οι πόλεμοι και οι κρίσεις  (οικονομική,ενεργειακή),δοκιμάζουν τις αντοχές μας, η θυσία των 200 μας διδάσκει ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο και ότι η ελευθερία διεκδικείται και δεν χαρίζεται και  συμβαδίζει πάντα με την κοινωνική πρόοδο.

Η Πρωτομαγιά του 2026 μας βρίσκει μπροστά σε νέες προκλήσεις. Από τα οδοφράγματα του '36 φτάσαμε στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και της ψηφιακής οικονομίας. Όμως, το κεντρικό αίτημα παραμένει ίδιο: Θέλουμε να εργαζόμαστε για να ζούμε, όχι να ζούμε για να δουλεύουμε.

ΛΕΝΑ ΤΣΑΓΚΑΡΑΚΗ