Δύο χελιδόνια δεν φέρνουν την άνοιξη
Από το 1ο ΕΠΑΛ Διονύσου μέχρι το 12ο Δημοτικό Κέρκυρας, η προσπάθεια και η πράξη φέρνουν αποτελέσματα, χωρίς όμως να ανατρέπουν τα βαθύτερα προβλήματα του συστήματος.
Είναι σπάνιο να ακούγονται ενθουσιώδη λόγια από γονείς για το σχολείο του παιδιού τους, ιδίως όταν αυτό είναι Επαγγελματικό Λύκειο (ΕΠΑΛ).
Με αυτά τα λόγια ξεκινά άρθρο της Καθημερινής (23/04) για την περίπτωση του 1ου ΕΠΑΛ Διονύσου «Ζήνων», το οποίο κατάφερε, με προσωπική και συλλογική προσπάθεια των καθηγητών του, να ανατρέψει την κρατούσα αρνητική φήμη των επαγγελματικών —και όχι μόνο— λυκείων της χώρας, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη των μαθητών και τον σεβασμό των γονέων τους.
Το λύκειο αναφέρεται, με ιδιαίτερη περηφάνια, στους 19 περσινούς εισακτέους του στα ΑΕΙ, ενώ οι γονείς επισημαίνουν την ελαχιστοποίηση, τα τελευταία τρία χρόνια, των ενδοσχολικών εντάσεων (και τα δύο κατορθώθηκαν μέσω σαφών ορίων και της έμπρακτης φροντίδας των δασκάλων προς τους μαθητές). Την ίδια στιγμή, η παραβατικότητα και η βία εκ μέρους των μαθητών, αλλά και η αδιαφορία και ο ωχαδελφισμός εκ μέρους των εκπαιδευτικών, μοιάζουν να αποτελούν τον κανόνα σε πολλά σχολεία της χώρας.
Πώς, όμως, ανατρέπεται η κυρίαρχη —και όχι άδικα— αντίληψη ότι τα ΕΠΑΛ δεν είναι παρά χώρος «παρκαρίσματος» εφήβων, από τον οποίο φεύγουν παίρνοντας ένα άχρηστο χαρτί ως απολυτήριο;
Μα, δείχνοντάς τους τη θεωρία στην πράξη, απαντούν οι καθηγητές του «Ζήνων», και δίνοντάς τους τη δυνατότητα να γνωρίσουν και να ασχοληθούν με το αντικείμενο που θα αποτελέσει μελλοντικά το επάγγελμά τους.
Η ομαδική προσπάθεια και η εφαρμογή της θεωρίας στην πράξη φαίνεται να είναι το κλειδί της επιτυχίας και για τους «μηχανικούς του μέλλοντος», τους μικρούς μαθητές του 12ου Δημοτικού Κέρκυρας, που διακρίθηκαν στον φετινό 10ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Εκπαιδευτικής Ρομποτικής & STEM (Science, Technology, Engineering, Mathematics), με θέμα «Από την ανθρώπινη στην τεχνητή νοημοσύνη», κερδίζοντας το 1ο βραβείο της διοργάνωσης.
Οι λιλιπούτειοι «μηχανικοί του Φαραώ» άφησαν άφωνους κριτές και κοινό, όχι μόνο για το έργο που παρουσίασαν, αλλά κυρίως για το βάθος των γνώσεών τους, την αυτοπεποίθηση και τον ενθουσιασμό τους, κάνοντας περήφανους τους δασκάλους τους και δικαιώνοντας την άποψη των διοργανωτών ότι η εκπαίδευση STEM διαμορφώνει τους αυριανούς, όχι μόνο επιστήμονες, αλλά και ενεργούς πολίτες.
Αρκούν, λοιπόν, τα δύο παραπάνω επιτυχημένα παραδείγματα για να «φέρουν την άνοιξη» στα απαξιωμένα και χαμηλών προσδοκιών δημόσια σχολεία μας; Σε καμία περίπτωση.
Μπορούν, όμως, να δείξουν στους εκπαιδευτικούς ότι, όσο παρωχημένο και εξετασιοκεντρικό κι αν είναι το εκπαιδευτικό μας σύστημα, οι περισσότερες προσλήψεις, οι μονιμοποιήσεις, οι αυξήσεις των μισθών και η κατάργηση της αξιολόγησης, που εμμονικά ζητούν, δεν πρόκειται να τους απαλλάξουν από την υποχρέωση για ποιότητα στη διδασκαλία και για ένα κλίμα πειθαρχίας και σεβασμού μέσα στην τάξη. Αυτά θα παραμένουν στον πυρήνα της δικής τους ευθύνης.
ΕΛΙΝΑ ΛΑΣΚΑΡΙ
