Η χαμένη άνοιξη της Χρυσηίδας
Η νέα βλάβη στον κεντρικό αγωγό της Χρυσηίδας δεν αναδεικνύει μόνο την ευαλωτότητα του δικτύου ύδρευσης. Επαναφέρει το ερώτημα γιατί η αντικατάστασή του δεν προχώρησε τον χειμώνα ή την άνοιξη, όταν το έργο θα μπορούσε να εκτελεστεί με σαφώς μικρότερες επιπτώσεις.
Η εξήγηση της ΔΕΥΑΚ ακούγεται εύλογη. Στην καρδιά της τουριστικής περιόδου δύσκολα μπορεί να κλείσει για εβδομάδες ο βασικός οδικός άξονας προς τον νότο της Κέρκυρας, προκειμένου να αντικατασταθεί μέρος του κεντρικού αγωγού της Χρυσηίδας. Οι κυκλοφοριακές επιπτώσεις θα ήταν μεγάλες και οι αντιδράσεις αναμενόμενες. Αν και, για να είμαστε δίκαιοι, ούτε οι πολύωρες διακοπές νερού μέρα παρά μέρα αφήνουν αδιάφορους κατοίκους και επισκέπτες.
Το πραγματικό ερώτημα, όμως, δεν αφορά τον Ιούλιο. Αφορά τον Φεβρουάριο. Και ίσως ακόμη νωρίτερα.
Πότε ακριβώς διαπιστώθηκε ότι ο αγωγός είχε φτάσει στο τέλος της επιχειρησιακής του ζωής; Ήταν γνωστό εδώ και χρόνια ότι αποτελεί τον πιο αδύναμο κρίκο του δικτύου ή η ανάγκη αντικατάστασής του προέκυψε μόλις πρόσφατα;
Αν ήταν γνωστό, τότε γιατί χάθηκε ο χειμώνας και η άνοιξη; Γιατί δεν προχώρησε το έργο όταν η κυκλοφορία ήταν περιορισμένη και η οικονομική δραστηριότητα δεν θα δεχόταν το σημερινό πλήγμα; Αν, πάλι, η διάγνωση έγινε μόλις τώρα, τότε το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο ανησυχητικό: πώς είναι δυνατόν να μην είχε αξιολογηθεί εγκαίρως η κατάσταση της σημαντικότερης ίσως υποδομής ύδρευσης της πόλης;
Η υπόθεση αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον από μια δεύτερη πληροφορία. Εδώ και χρόνια οι τεχνικές υπηρεσίες θεωρούν ότι η μόνιμη λύση είναι η αντικατάσταση του αγωγού από τη Χρυσηίδα έως την Ανάληψη, σε συνδυασμό με την κατασκευή μεγαλύτερης δεξαμενής, ώστε οι μικρές βλάβες να μη συνεπάγονται διακοπή της υδροδότησης σε ολόκληρες συνοικίες.
Ωστόσο, σύμφωνα με όσα μεταφέρει η ΔΕΥΑΚ, όταν τίθεται θέμα χρηματοδότησης, η απάντηση των αρμόδιων υπηρεσιών είναι ότι το έργο περιλαμβάνεται ήδη στον συνολικό σχεδιασμό των φραγμάτων της Κέρκυρας, που παρουσιάστηκε ως η οριστική λύση του υδατικού προβλήματος πριν από τέσσερα χρόνια.
Και εδώ αναδεικνύεται μια γνώριμη ελληνική παθογένεια. Ένα έργο που χρειάζεται σήμερα μετατίθεται επειδή προβλέπεται να γίνει αύριο, στο πλαίσιο ενός πολύ μεγαλύτερου έργου. Το αποτέλεσμα είναι ότι το μεγάλο έργο καθυστερεί και το μικρό, αλλά κρίσιμο, δεν γίνεται ποτέ.
Δεν πρόκειται απλώς για γραφειοκρατία. Πρόκειται για παρανοϊκό ανορθολογισμό. Γιατί υπάρχουν υποδομές που δεν μπορούν να περιμένουν την ολοκλήρωση ενός γιγαντιαίου σχεδίου. Ο αγωγός της Χρυσηίδας είναι μία από αυτές.
Η διοίκηση δεν κρίνεται μόνο από την ικανότητά της να αποκαθιστά μια βλάβη. Κρίνεται κυρίως από το αν εκμεταλλεύεται το παράθυρο ευκαιρίας πριν από την επόμενη. Και στην περίπτωση της Χρυσηίδας, το ερώτημα δεν είναι γιατί δεν σκάβουν σήμερα.
Είναι γιατί δεν έσκαψαν όταν έπρεπε και μπορούσαν.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ
Είναι ο εκδότης - διευθυντής της Ενημέρωσης. Έχει σπουδάσει και εργαστεί ως μηχανικός και ηλεκτρονικός. Δημοσιογραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Έχει συνεργαστεί με σχεδόν όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων, τον οποίον υπηρέτησε και από τη θέση του γενικού γραμματέα στο δ.σ. επί οκτώ χρόνια. Πιστεύει πως η ισχυρότερη ιδιότητα του δημοσιογράφου στην ενημέρωση είναι το ενδιαφέρον του για τα κοινά και στην επικοινωνία η έντιμη και ανιδιοτελής διαμεσολάβηση.
