Με την προσδοκία ενός «Μάη»...

Από τη Γαλλία ως την Αλβανία και από τα αμερικανικά πανεπιστήμια ως τις νέες κινητοποιήσεις της ευρωπαϊκής νεολαίας, κάτι φαίνεται να μετακινείται. Όχι ακόμη ως ενιαίο διεθνές κίνημα. Ούτε με κοινό πρόγραμμα. Υπάρχει όμως ένα κοινό υπόστρωμα: μια γενιά που αμφιβάλλει όλο και περισσότερο αν το μέλλον που της υποσχέθηκαν υπάρχει πράγματι.

Στη Γαλλία, οι κινητοποιήσεις ξεκίνησαν από την κατάσταση της εκπαίδευσης, τις ελλείψεις και τις ανισότητες. Στην Αλβανία, η αφετηρία ήταν διαφορετική: η Νάρτα, το Ζβέρνετς, οι μεγάλες τουριστικές επενδύσεις και η προστασία της ακτής. Ύστερα όμως μπήκαν δυναμικά οι φοιτητές, με αιτήματα για το κόστος σπουδών, τη διαφθορά, την κοινωνική προοπτική. Στις ΗΠΑ, το φοιτητικό τοπίο είναι περισσότερο κατακερματισμένο, αλλά οι πανεπιστημιουπόλεις παραμένουν χώροι πολιτικής σύγκρουσης γύρω από δικαιώματα, κρατική παρέμβαση, πόλεμο και κοινωνικές ανισότητες.

Είναι αυτό ένας νέος Μάης του ’68;

Όχι ακόμη.

Ο Μάης δεν ήταν μόνο φοιτητική εξέγερση. Οι φοιτητές άναψαν το φιτίλι, αλλά ακολούθησαν εκατομμύρια εργαζόμενοι. Εργοστάσια έκλεισαν, η οικονομία παρέλυσε και μια κοινωνική κρίση μετατράπηκε σε κρίση εξουσίας.

Αυτό ακριβώς λείπει σήμερα. Οι σημερινές κινητοποιήσεις είναι διάσπαρτες, με διαφορετικές αφετηρίες και χωρίς κοινό πολιτικό σχέδιο. Δεν υπάρχει ακόμη σύνδεση με τον κόσμο της εργασίας σε κλίμακα ικανή να αλλάξει τους συσχετισμούς.

Υπάρχει όμως κάτι που αξίζει προσοχής. Οι νέοι ξεκινούν από ένα συγκεκριμένο πρόβλημα —τα δίδακτρα, ένα κακό πανεπιστήμιο, μια προστατευόμενη ακτή— και πολύ γρήγορα φθάνουν σε ένα μεγαλύτερο ερώτημα: ποιος αποφασίζει για το μέλλον τους;

Εκεί βρίσκεται η πραγματική συγγένεια με το 1968.

Όχι στις πέτρες και στα οδοφράγματα. Στη στιγμή που το επιμέρους αίτημα μετατρέπεται σε αμφισβήτηση της ίδιας της σχέσης με την εξουσία.

Αν γεννιέται ένας νέος Μάης, δεν θα αντιγράψει τον παλιό. Το πρώτο του σημάδι όμως είναι ήδη ορατό: μια νέα γενιά δείχνει λιγότερο πρόθυμη να περιμένει τη σειρά της.