Ο Πλεύρης δεν είναι η λύση

Με αφορμή το ναυάγιο στην Χίο, επανήλθε το δίλημμα «Έλλην ή ανθέλλην;». Η αλήθεια είναι ότι το δίλημμα αυτό δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Εθνική ιδιαιτερότης. Διαγωνισμός πλειοδοσίας και μειοδοσίας πατριωτισμού. Η παραλλαγή του διλήμματος αυτή την φορά ήταν: «με το Ελληνικό Λιμενικό ή με τον Μαροκινό διακινητή;» Στο ναυάγιο της Πύλου, προ δυόμισι ετών, το δίλημμα ήταν το ίδιο. Η αξίωση για ανεξάρτητη έρευνα για τον χαμό 600 συνανθρώπων θεωρήθηκε και τότε πράξη ανθελληνική.  

Και στα δύο ναυάγια οι κάμερες δεν δούλεψαν διότι, όπως ειπώθηκε αρμοδίως, «δεν ήταν νομικώς υποχρεωτικό να δουλέψουν». Και τότε, αξιότιμοι ή ανάξιοι αρμόδιοι, γιατί μετά την Πύλο δεν νομοθετήσατε την υποχρεωτικότητα της λειτουργίας των καμερών, ώστε να λύνονται οι εύλογες απορίες μας; Να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή: Οι απορίες δεν έχουν να κάνουν με τον ανθρωπισμό των εμπλεκομένων, τον οποίον κανείς δεν πρέπει να αμφισβητεί. Οι απορίες έχουν να κάνουν με τον επαγγελματισμό των εμπλεκομένων. Και αυτός ο επαγγελματισμός δεν μπορεί να κριθεί από μια κυβέρνηση που σπεύδει από την πρώτη στιγμή να αποφανθεί, εν είδει συνοπτικού πραγματογνώμονος, για τις ευθύνες όλων των άλλων πλην του εαυτού της.

Μια αντικειμενική έρευνα θα πρέπει να ξεκινήσει από την κεφαλή του Υπουργείου Μετανάστευσης. Ποια είναι η γραμμή ενός πολιτικού που ορίσθηκε υπουργός με δηλωμένη την πρόθεσή του να δει νεκρούς στα σύνορα; Παλαιότερη ρήσις Αθανασίου Πλεύρη καταχειροκροτούμενου: «Φύλαξη συνόρων δεν νοείται εάν δεν υπάρχουν απώλειες. Και για να γίνω σαφής: φύλαξη συνόρων δεν νοείται εάν δεν υπάρχουν νεκροί.» (https://www.youtube.com/watch?v=bWjlST0QmOA). Μετά την αποσαφήνιση, θα υπάρξουν και εκείνοι οι λίγοι «πρόθυμοι» – όπως σε κάθε υπηρεσία σε τέτοιες περιπτώσεις – που θα ακολουθήσουν τυφλά και άκριτα την οδηγία. Που θα αξιολογηθούν και θετικά. Είναι βέβαιον ότι ο κεντροδεξιός ή κεντρώος ή φιλελεύθερος πρωθυπουργός γνώριζε την άποψη Πλεύρη όταν τον τοποθετούσε στο συγκεκριμένο πόστο.

Μακράν της ατυχούς διατύπωσης του προηγούμενου πρωθυπουργού, σύμφωνα με την οποία η θάλασσα δεν έχει σύνορα, η θάλασσα έχει τα πιο δύσκολα σύνορα. Όποιος έχει υπηρετήσει στα χερσαία βόρεια σύνορα θα ξέρει τις «πυραμίδες» και τις αυλακώσεις στο έδαφος που ορίζουν τα σύνορα μεταξύ των χωρών. Στην θάλασσα ούτε πυραμίδες ούτε αυλάκια έχουμε. Μόνο νοερές γραμμές, που πάλλονται επικίνδυνα στις δύσκολες συνθήκες του Χειμώνα. Το ατύχημα μπορεί να συμβεί την κάθε στιγμή. Ποια είναι τα μέτρα που έχουν ληφθεί, ώστε να ξέρουμε ως υπεύθυνη πολιτεία τι συνέβη την κακιά στιγμή;  

Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης, από το 2014 μέχρι σήμερα, 70.000 άνθρωποι έχουν πνιγεί στα νερά της Μεσογείου. Το νούμερο είναι τρομακτικό. Συνιστά ανθρωπιστική καταστροφή. Ποια είναι τα μέτρα που έχουν ληφθεί σε επίπεδο ΟΗΕ για να αντιμετωπισθεί το φαινόμενο; Αν τα μέτρα είναι ο Πλεύρης, τότε να ετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα. Τα μαύρα σύννεφα, που έχουν μαζευτεί πάνω από την Ευρώπη της Μελόνι και της Λεπέν και την Αμερική του Τραμπ, δεν προοιωνίζονται κάτι διαφορετικό από την γραμμή Πλεύρη.

ΥΓ.1: Ο Τραμπ δείχνει και εδώ τον δρόμο, όταν αποφαίνεται ότι αυτό που βλέπουμε στα βίντεο των πρόσφατων εν ψυχρώ δολοφονιών της Renee Good και του Alex Pretti στην Μινεάπολη δεν είναι αυτό που νομίζουμε, αλλά αυτό που ο ίδιος νομίζει. Η τραμπική Αμερικανική αστυνομία συνόρων ICE δείχνει τον δρόμο. Μόνο που πλέον αρχίζει, εκτός από μετανάστες και πρόσφυγες – αυτό το πλήρως απο-ανθρωποποιημένο είδος των «λαθρομεταναστών» –, να σκοτώνει εν ψυχρώ και W.A.S.P. (Λευκούς Αγγλο-Σάξονες Προτεστάντες).

ΥΓ.2: «Το να είσαι αριστερός έχει καταλήξει να μην είσαι Έλληνας!» Αυτή η φράση δεν ανήκει στον διοικητή της Μακρονήσου του 1948, Σκαλούμπακα, αλλά σε σύγχρονο «πολιτικό αναλυτή», διατυπωθείσα άνευ αντιρρήσεων στο πιο συστημικό τηλεοπτικό κανάλι της χώρας. Την επομένη, ο ίδιος «πολιτικός αναλυτής», για να δικαιολογηθεί, το έκανε χειρότερο. Επικαλέσθηκε τον Στρατή Μυριβήλη. Μόνο που παρέλειψε να μας πει ποιον Μυριβήλη. Δεν επρόκειτο για τον Μυριβήλη του εμβληματικού αντιπολεμικού «Η Ζωή εν Τάφω» της δεκαετίας του 1920. Επρόκειτο για τον σφοδρό αντικομμουνιστή Μυριβήλη του 1948. Επαναφορά δηλαδή στην πιο μαύρη εποχή της χώρας, μόνο και μόνο για την τηλεοπτική ατάκα της χρονιάς. Λέει λοιπόν ο Μυριβήλης στο εν λόγω βιβλίο τού 1948: «Δεν υπάρχουν Έλληνες κομμουνιστές. Όταν κανείς γίνει συνειδητός κομμουνιστής παύει να είναι Έλληνας.» (Μυριβήλης, Καλαμάτα 1948, σελ.8.) Προχθές, ο ίδιος «πολιτικός αναλυτής» ξαναχτύπησε με το άθλιο δίλημμα: «με το Λιμενικό ή με τον διακινητή;».

ΦΩΤΟ PIXABAY