Η πόλη που δεν μπορεί να συμφωνήσει με τον εαυτό της
Η κινητοποίηση της εστίασης είναι η δημόσια παραδοχή ότι στην Κέρκυρα έχει πλέον σπάσει η ισορροπία ανάμεσα στην οικονομία του τουρισμού, την προστασία της πόλης και τη λειτουργία των θεσμών.
Το κλείσιμο που ανακοίνωσε ο κλάδος της εστίασης για την 21η Μαΐου είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια κινητοποίηση επαγγελματιών. Είναι η κορύφωση μιας σύγκρουσης που σιγόβραζε χρόνια και πλέον εκδηλώνεται ανοιχτά, στο κέντρο της πόλης και μπροστά στα μάτια μας.
Από τη μία πλευρά βρίσκονται οι επιχειρηματίες της εστίασης, που θεωρούν ότι αντιμετωπίζονται ως ο εύκολος στόχος, με ελέγχους, πρόστιμα, περιορισμούς στη μουσική, απειλές ανάκλησης αδειών και συνεχείς διοικητικές εμπλοκές. Από την άλλη βρίσκονται κάτοικοι, σύλλογοι, αρχαιολογικές υπηρεσίες και τμήμα της κοινής γνώμης που θεωρεί ότι η πόλη έχει ξεπεράσει τα όριά της και ότι η ανεξέλεγκτη τουριστική πίεση αλλοιώνει τον δημόσιο χώρο, την καθημερινότητα και τελικά την ίδια.
Το πρόβλημα είναι ότι και οι δύο πλευρές έχουν δίκιο σε κάτι ουσιώδες.
Η εστίαση αποτελεί βασικό πυλώνα της οικονομίας του νησιού. Χιλιάδες εργαζόμενοι ζουν άμεσα ή έμμεσα από αυτήν. Η πόλη, ειδικά μετά την κατάρρευση άλλων παραγωγικών δραστηριοτήτων, στηρίζεται σχεδόν μονοκαλλιεργητικά στον τουρισμό και στις υπηρεσίες φιλοξενίας. Όταν λοιπόν ο κλάδος αισθάνεται ότι βρίσκεται υπό διαρκή διοικητική πολιορκία, η αντίδραση είναι αναμενόμενη.
Ταυτόχρονα όμως, η Κέρκυρα δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί χωρίς κανόνες. Το ιστορικό κέντρο, το Άλσος Γαρίτσας, οι κοινόχρηστοι χώροι, η ηχορύπανση και η πίεση στο αστικό περιβάλλον δεν είναι φαντασιακά προβλήματα. Είναι υπαρκτά και συσσωρευμένα. Και η αλήθεια είναι ότι επί χρόνια το πολιτικό σύστημα απέφευγε να βάλει σαφή όρια, είτε από φόβο πολιτικού κόστους είτε λόγω της οικονομικής εξάρτησης από τον τουρισμό.
Έτσι δημιουργήθηκε ένα τοπίο ανομίας, ανοχής και επιλεκτικής εφαρμογής κανόνων. Κάποιοι λειτουργούσαν χωρίς σαφές πλαίσιο, άλλοι επένδυαν θεωρώντας ότι «έτσι δουλεύει η πόλη», οι αρχές συχνά αδρανούσαν και όταν τελικά άρχισαν οι έλεγχοι, η μετάβαση έγινε αποσπασματικά, συγκρουσιακά και χωρίς εμπιστοσύνη.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι το ίδιο το κλείσιμο των καταστημάτων. Είναι ότι η Κέρκυρα δείχνει αδύναμη να συμφωνήσει σε ένα κοινό μοντέλο συνύπαρξης. Δεν έχει αποφασίσει ακόμη αν θέλει μια πόλη-σκηνικό ανεξάντλητης τουριστικής κατανάλωσης ή μια ιστορική πόλη με όρια, κανόνες και αντοχές. Και όσο αυτή η απόφαση μετατίθεται, οι συγκρούσεις θα γίνονται εντονότερες.
Το κλείσιμο της 21ης Μαΐου είναι τελικά ένα σύμπτωμα. Όχι η αιτία.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ
Είναι ο εκδότης - διευθυντής της Ενημέρωσης. Έχει σπουδάσει και εργαστεί ως μηχανικός και ηλεκτρονικός. Δημοσιογραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Έχει συνεργαστεί με σχεδόν όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων, τον οποίον υπηρέτησε και από τη θέση του γενικού γραμματέα στο δ.σ. επί οκτώ χρόνια. Πιστεύει πως η ισχυρότερη ιδιότητα του δημοσιογράφου στην ενημέρωση είναι το ενδιαφέρον του για τα κοινά και στην επικοινωνία η έντιμη και ανιδιοτελής διαμεσολάβηση.
