Το Ιόνιο έχει ήδη πλούτο

Επιτέλους, η συζήτηση για τις εξορύξεις φτάνει εκεί όπου έπρεπε να έχει φτάσει εξαρχής. Στο Περιφερειακό Συμβούλιο και πλέον και στο Δημοτικό Συμβούλιο Κεντρικής Κέρκυρας. Έστω καθυστερημένα, οι αιρετοί καλούνται να τοποθετηθούν για μια επιλογή που μπορεί να επηρεάσει το περιβάλλον, την οικονομία και τη φυσιογνωμία του τόπου για δεκαετίες.

Το Ιόνιο δεν περιμένει ένα γεωτρύπανο για να αποκτήσει αξία. Η θάλασσα, το τοπίο, η αλιεία, ο τουρισμός και η ίδια η ζωή των νησιών αποτελούν υπαρκτό πλούτο. Αυτόν οφείλει να υπηρετεί κάθε σχεδιασμός και όχι να τον αντιμετωπίζει ως παράπλευρη παράμετρο μιας ενδεχόμενης ενεργειακής ευφορίας.

Ο περιβαλλοντικός κίνδυνος δεν συμψηφίζεται με ανταποδοτικά οφέλη. Οι θέσεις εργασίας, οι αναθέσεις και τα ενδεχόμενα έσοδα δεν απαντούν στο βασικό ερώτημα: ποιο είναι το ρίσκο και ποιος το αναλαμβάνει; Και εδώ υπάρχει μια κρίσιμη ασυμμετρία: τα ενδεχόμενα οφέλη κατανέμονται ευρύτερα, ενώ ένα σοβαρό ατύχημα θα χτυπήσει πρώτα και κυρίως τον τόπο που φιλοξενεί τη δραστηριότητα.

Ούτε η ανακάλυψη φυσικού αερίου συνιστά αυτομάτως καλοτυχία. Μπορεί να δημιουργήσει ενεργειακά και οικονομικά οφέλη. Μπορεί όμως ταυτόχρονα να αυξήσει την έκθεση της περιοχής σε γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς και να δεσμεύσει το Ιόνιο σε μια ενεργειακή επιλογή με ορίζοντα δεκαετιών.

Δεν χρειάζεται λοιπόν να προεξοφλήσουμε την καταστροφή για να πάρουμε θέση. Ούτε να ισχυριστούμε ότι ένα ατύχημα είναι βέβαιο. Αρκεί να σταθμίσουμε τι έχουμε, τι διακινδυνεύουμε και τι μας προτείνεται ως αντάλλαγμα.

Και η δική μας στάθμιση οδηγεί σε καθαρό συμπέρασμα: όχι στις εξορύξεις υδρογονανθράκων στο Ιόνιο.

Όχι από φόβο απέναντι στην έρευνα ούτε από άρνηση κάθε ενεργειακής δραστηριότητας. Αλλά επειδή δεν προκύπτει ότι το προσδοκώμενο όφελος για τα νησιά δικαιολογεί την ανάληψη ενός κινδύνου που αφορά τον σημαντικότερο φυσικό και οικονομικό τους πόρο: τη θάλασσα.

Αυτό δεν απαλλάσσει Περιφέρεια και Δήμο από την υποχρέωση να εξετάσουν τη μελέτη, να ακούσουν τους Διαπόντιους, τους επιστήμονες, τους επαγγελματίες και τις περιβαλλοντικές οργανώσεις και να απαιτήσουν συγκεκριμένες απαντήσεις. Το αντίθετο. Μια σοβαρή αρνητική θέση χρειάζεται περισσότερη τεκμηρίωση, όχι λιγότερη.

Η τελική αδειοδότηση δεν είναι δική τους αρμοδιότητα. Η πολιτική ευθύνη απέναντι στον τόπο όμως είναι.

Για μας, λοιπόν, το ερώτημα δεν είναι πόσα θα πάρουμε για να συναινέσουμε.

Είναι γιατί να συναινέσουμε σε μια δραστηριότητα της οποίας το ρίσκο μένει εδώ, ενώ το υποσχόμενο όφελος παραμένει αβέβαιο. Και μέχρι σήμερα δεν έχουμε ακούσει πειστική απάντηση.