Όχι μόνο για την Παλαιστίνη

Την Τρίτη, μάθαμε ότι έκλεισε εσπευσμένα το Δημοτικό θέατρο λόγω του σοβαρού ατυχήματος με το 13χρονο κορίτσι. Είχε προγραμματιστεί να κλείσει για την, επί τέλους, συντήρηση των προβληματικών εγκαταστάσεών του στα τέλη Απριλίου, τώρα όμως ξέρουμε ότι θα κάνουμε Πάσχα δίχως τις όποιες παραστάσεις και εκδηλώσεις είχαν προγραμματιστεί για τις γιορτές.  

Και λοιπόν; Σε ποιόν αλήθεια θα λείψει; Ποιος ενδιαφέρεται που στερούμαστε ακόμα και τον βασικότερο, τον θεμέλιο λίθο της πολιτιστικής, κοινωνικής και πνευματικής μας ζωής; Ο τουρισμός μας πάει καλά – το μαρτυρούν η ζήτηση για αεροπορικά εισιτήρια και τα νούμερα στις κρατήσεις ξενοδοχείων και airbnb ενός από τους «πιο δυνατούς πασχαλινούς προορισμούς στην Ελλάδα». Τα υπόλοιπα είναι για τους γραφικούς και για αυτούς που δεν έχουν με κάτι πρακτικότερο να ασχοληθούν. 

Διαφορετικά θα είχαμε ξεσηκωθεί. Όχι τώρα, για το θέατρο, αλλά εδώ και χρόνια, για τα ιστορικά μας κτίρια που ρημάζουν από αδιαφορία και εγκατάλειψη και για το παλιό μας φρούριο που για τους ίδιους λόγους σταδιακά καταρρέει. Για την ανακύκλωση που δεν γίνεται και για τα ποσά που χρεωνόμαστε για να στέλνουμε τα σκουπίδια μας απέναντι. Για τους κακοσυντηρημένους μας δρόμους, για τον ελλιπέστατο φωτισμό, για την ανεπάρκεια χώρων στάθμευσης και για την αυθαίρετη χρήση του δημόσιου και κοινόχρηστου χώρου. Για τα παραδοσιακά μαγαζιά που τουριστικοποιούνται και για τους μόνιμους κατοίκους που διώχνονται λόγω θορύβου, αισθητικής υποβάθμισης και κόστους ζωής, αφήνοντας την παλιά πόλη να μετατρέπεται σιγά-σιγά σε θεματικό πάρκο και σε σκηνικό για δράσεις τύπου “free Palestine”, από κάποιους επιλεκτικά «ευαίσθητους» συμπολίτες.

Πως γίνεται λοιπόν να ακμάζουμε οικονομικά και να παρακμάζουμε πολιτισμικά και κοινωνικά; (ο συνεχής βανδαλισμός των απινιδωτών που υπεύθυνοι συμπολίτες δωρίζουν σε κοινότητα, όπως αποδεικνύεται, αγρίων, είναι αδιάψευστο σημάδι της ηθικής μας κατάπτωσης). Πως γίνεται η οικονομική μας ευμάρεια να συνυπάρχει με τέτοιας έκτασης πολιτισμικό και κοινωνικό μαρασμό;

Γίνεται, λέει ο Εμίλ Ντιρκέμ, όταν η γρήγορη αύξηση του βιοτικού επιπέδου ξεπερνάει την ικανότητα μιας κοινωνίας να προσαρμοστεί ηθικά και πνευματικά. Και αυτό ακριβώς φαίνεται ότι πάθαμε.

ΕΛΙΝΑ ΛΑΣΚΑΡΙ