Αχ, Αννούλα του χιονιά

Η κρίση υποδομών στην Κέρκυρα δεν προέρχεται από κάποιο χτύπημα της μοίρας, ούτε από μια σύμπτωση. Είναι το αποτέλεσμα της χρόνιας υστέρησης του ελληνικού Δημοσίου σε όλα του τα επίπεδα. Τα στελέχη του, όταν έρχονται στο νησί, γοητεύονται σαν από τραγούδι των Σειρήνων και αρχίζουν να μιλούν μια ακατανόητη, ωραιοποιημένη γλώσσα. Επιστρέφοντας όμως στην έδρα τους, στα υπουργεία, δεν θεωρούν ότι έχουν κάποια υποχρέωση απέναντι σε αυτόν τον τόπο.

Του κανόνα αυτού δεν ξέφυγε ούτε η υφυπουργός Τουρισμού Άννα Καραμανλή, η οποία αναφέρθηκε σε κάποια λίγα προβλήματα υποδομής —και αυτό μόνο μετά από ερώτηση δημοσιογράφου, όχι αυθόρμητα στις αρχικές της δηλώσεις.

Έτσι, έχουμε την αυτοδιοίκηση να φτωχαίνει και να αδυνατεί να ανταποκριθεί, και τους εκπροσώπους της γενικής κυβέρνησης να τυρβάζουν περί άλλων, μεγαλώνοντας την οργή και την αγανάκτηση των ντόπιων.

Στην Κέρκυρα, λοιπόν, που υποτίθεται ότι δεν έχει και τόσα προβλήματα, ευρείες περιοχές δεν έχουν συνεχώς νερό, ούτε καν τον χειμώνα, όταν η μία ραγδαία βροχόπτωση διαδέχεται την άλλη. Παράλληλα, καμιά φορά —και ταυτοχρόνως— κόβεται και το ρεύμα, ενώ συχνό είναι το φαινόμενο της διακοπής του δημόσιου φωτισμού. Όσο για τους δρόμους, ο χρόνος και οι θεομηνίες τους καθιστούν εξαιρετικά επικίνδυνους, αν δεν τους καθιστούν εντελώς αδιάβατους. Τότε είναι που ο ηρωισμός τοπικών υπηρεσιών κατορθώνει να εγγυηθεί, έστω, τη διέλευση.

Όλα αυτά, όμως, δεν είναι απλώς «κάποια προβλήματα στην υποδομή», αλλά κυριολεκτικά η διάλυση ενός γερασμένου και υπερφορτωμένου πεδίου, που αγωνίζεται να ανταπεξέλθει στις εξαιρετικά αυξημένες καλοκαιρινές ανάγκες, ενώ και τον χειμώνα ταλανίζει το νευρικό σύστημα των κατοίκων.

Αντιθέτως προς όσα υποστήριξε η υφυπουργός, η Κέρκυρα χρειάζεται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ανάταξης των υποδομών της, σε όλα τα πεδία και σε όλα τα επίπεδα.

Χθες το βράδυ, στ’ όνειρό μου —τι σου είναι το μυαλό—

μπήκαν, λέει, περιστέρια στο στρατώνα.

Κι όπως το ’φερε η κουβέντα, μου είπαν —όνειρο κι αυτό—

σήκω, πήγαινε στην Άννα του χειμώνα.