Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα
Το ερώτημα δεν είναι αν πρέπει να γίνει ο υποσταθμός. Το ερώτημα είναι πώς φτάσαμε στο σημείο να συζητάμε εκ των υστέρων κρίσιμες παραμέτρους, αφού έχουν προηγηθεί μελέτες, εγκρίσεις και αδειοδοτήσεις.
Υπάρχουν στιγμές που ένα έργο δεν αποκαλύπτει μόνο την αναγκαιότητά του, αλλά κυρίως τις αδυναμίες του τρόπου με τον οποίο σχεδιάζεται. Η υπόθεση του υποσταθμού στη Σπιανάδα, στην Κέρκυρα, είναι ακριβώς μια τέτοια περίπτωση.
Είναι πράγματι δυνατόν μια χωροθέτηση να επανέρχεται σε διαβούλευση με τον Δήμο λίγα μόλις εικοσιτετράωρα μετά την εξαγγελθείσα έναρξη των εργασιών από τον ΔΕΔΔΗΕ; Και ακόμη περισσότερο: είναι δυνατόν να ανακύπτει, σε αυτό το στάδιο, το ενδεχόμενο ότι το έργο εφάπτεται —αν δεν επικάθεται— σε υπόγεια διαδρομή ιστορικού υδραγωγείου της βρετανικής περιόδου;
Αν ισχύει το πρώτο, τότε έχουμε πρόβλημα συντονισμού. Αν ισχύει το δεύτερο, τότε έχουμε πρόβλημα ουσίας.
Διότι η ανάγκη του έργου δεν αμφισβητείται. Το δίκτυο της πόλης δοκιμάζεται κάθε καλοκαίρι και η ενίσχυσή του είναι επιβεβλημένη. Όμως η αναγκαιότητα δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι για πρόχειρο σχεδιασμό. Όταν πρόκειται για τη Σπιανάδα —τον πιο εμβληματικό δημόσιο χώρο της πόλης— η ευθύνη είναι διπλή: τεχνική και ιστορική.
Όταν μιλάς για τις «Caldé la Aquae» —ή, όπως έχει επικρατήσει στην τοπική προφορική παράδοση, τις Καρντελάκουες— ίσως να μην συνειδητοποιείς ότι πρόκειται για κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο από έναν απλό τοπωνυμικό θρύλο. Είναι η μνήμη του δρόμου του νερού: της διαδρομής που ξεκινούσε από το ύψωμα της Πόρτα Ρεμούντας και κατέληγε στο υδραγωγείο της Σπιανάδας.
Μια διαδρομή υπόγεια, τεχνική, αλλά και βαθιά ενσωματωμένη στη συλλογική αφήγηση της πόλης. Γύρω της πλέχτηκαν ιστορίες για μίνες, για μυστικές στοές, για υπόγειες συνδέσεις ανάμεσα στα φρούρια. Θρύλοι που διογκώθηκαν με τον χρόνο, αλλά πάτησαν πάνω σε ένα υπαρκτό υπόστρωμα: ένα δίκτυο υποδομών που πράγματι διέσχιζε το υπέδαφος.
Η Αρχαιολογική Υπηρεσία δεν μπορεί να εμφανίζεται να «περιμένει τις εκσκαφές». Ο Δήμος δεν μπορεί να καλείται εκ των υστέρων να προτείνει λύσεις. Και ο διαχειριστής του έργου δεν μπορεί να ανακοινώνει εκκινήσεις χωρίς να έχουν κλείσει όλα τα μέτωπα.
Γιατί το νερό άφησε ίχνη. Και αυτά δεν εξαφανίζονται.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ
Είναι ο εκδότης - διευθυντής της Ενημέρωσης. Έχει σπουδάσει και εργαστεί ως μηχανικός και ηλεκτρονικός. Δημοσιογραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Έχει συνεργαστεί με σχεδόν όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων, τον οποίον υπηρέτησε και από τη θέση του γενικού γραμματέα στο δ.σ. επί οκτώ χρόνια. Πιστεύει πως η ισχυρότερη ιδιότητα του δημοσιογράφου στην ενημέρωση είναι το ενδιαφέρον του για τα κοινά και στην επικοινωνία η έντιμη και ανιδιοτελής διαμεσολάβηση.
