Ποιος κερδίζει από τον τόνο που δεν πετάχτηκε;
Η επιβράβευση των κοινοτήτων που ανακυκλώνουν περισσότερο προϋποθέτει διαφανή κοστολόγηση και συμβάσεις που επιστρέφουν στον Δήμο την οικονομία από τη μείωση των σύμμεικτων.
Η επέκταση της ανακύκλωσης και ο στόχος υπέρβασης του 10% αποτελούν θετική μεταβολή. Παραμένει, όμως, ανοιχτό το ουσιαστικό ερώτημα: ποιος θα καρπωθεί την οικονομία που δημιουργείται, εφόσον μειωθούν πραγματικά τα σύμμεικτα απορρίμματα;
Η επιβράβευση των κοινοτήτων που συγκεντρώνουν περισσότερα και καθαρότερα ανακυκλώσιμα θα μπορούσε να δώσει νέο ενδιαφέρον σε μια συζήτηση εξαντλημένη από εκκλήσεις για ευαισθητοποίηση. Ένα «πράσινο μέρισμα», με χρήματα για μικρά τοπικά έργα, θα έκανε ορατή την ανταπόδοση: το χωριό ανακυκλώνει, ο Δήμος εξοικονομεί και ένα μέρος της οικονομίας επιστρέφει στον τόπο που την προκάλεσε.
Για να συμβεί, όμως, πρέπει πρώτα να αποδειχθεί ότι η οικονομία υπάρχει και παραμένει στα δημοτικά ταμεία. Η ολοένα μεγαλύτερη εξάρτηση από ιδιώτες στην αποκομιδή, στη μεταφορά και στη διαχείριση των απορριμμάτων περιπλέκει τον λογαριασμό. Εάν οι ανάδοχοι αμείβονται με σταθερά ποσά, εγγυημένο αντικείμενο ή τιμές που δεν υποχωρούν όταν μειώνονται οι ποσότητες, ο Δήμος μπορεί να πληρώνει σχεδόν τα ίδια ακόμη και όταν οι δημότες ανακυκλώνουν περισσότερο.
Το «μέρισμα» προϋποθέτει, συνεπώς, ζύγιση ανά ρεύμα αποβλήτων, δημοσιοποίηση των στοιχείων και συμβάσεις που συνδέουν τη δαπάνη με τους τόνους που πράγματι συλλέγονται και μεταφέρονται. Χρειάζεται αναδιαπραγμάτευση του κόστους, ώστε κάθε τόνος που απομακρύνεται από τα σύμμεικτα να μειώνει αντιστοίχως και τον λογαριασμό. Διαφορετικά, η προσπάθεια θα είναι δημόσια, αλλά η ωφέλεια μπορεί να μένει ιδιωτική.
Οι κοινότητες δεν πρέπει να ανταμείβονται απλώς για τον όγκο που παραδίδουν, αλλά και για την καθαρότητα των υλικών, τη μείωση των σύμμεικτων και την επίδοση ανά κάτοικο, με πρόβλεψη για την τουριστική επιβάρυνση κάθε περιοχής.
Η ανακύκλωση δεν είναι μόνο περιβαλλοντική άσκηση. Είναι και ανακατανομή κόστους. Πριν, λοιπόν, μοιραστεί οποιοδήποτε πράσινο μέρισμα, πρέπει να απαντηθεί καθαρά ποιος κερδίζει από τον τόνο που δεν πετάχτηκε. Αν η απάντηση δεν είναι ο Δήμος και οι δημότες του, τότε το οικονομικό μοντέλο χρειάζεται αλλαγή.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ
Είναι ο εκδότης - διευθυντής της Ενημέρωσης. Έχει σπουδάσει και εργαστεί ως μηχανικός και ηλεκτρονικός. Δημοσιογραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Έχει συνεργαστεί με σχεδόν όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων, τον οποίον υπηρέτησε και από τη θέση του γενικού γραμματέα στο δ.σ. επί οκτώ χρόνια. Πιστεύει πως η ισχυρότερη ιδιότητα του δημοσιογράφου στην ενημέρωση είναι το ενδιαφέρον του για τα κοινά και στην επικοινωνία η έντιμη και ανιδιοτελής διαμεσολάβηση.
