Ο περιβαλλοντικός κίνδυνος δεν πωλείται
Δουλειές, τοπικές αναθέσεις και «ανταποδοτικότητα» μπορούν να συνοδεύσουν μια οικονομική δραστηριότητα. Δεν μπορούν όμως να αποτελέσουν απάντηση στον περιβαλλοντικό κίνδυνο. Για την Κέρκυρα και την Περιφέρεια το κρίσιμο ερώτημα είναι ένα: με ποιες συγκεκριμένες εγγυήσεις προστατεύεται το Ιόνιο από τη γεώτρηση στο Block 2;
Η Ηγουμενίτσα έκανε την επιλογή της. Πέρυσι αντέδρασε στις βιομηχανικές χρήσεις του Master Plan του λιμανιού και ειδικότερα στην προοπτική υποστήριξης γεωτρήσεων υδρογονανθράκων. Τώρα αποδέχεται, υπό όρους, να γίνει το λιμάνι βάση υποστήριξης του «Ασωπού-1» και βάζει στο τραπέζι την τοπική ανταποδοτικότητα, τις δουλειές και τη συμμετοχή επιχειρήσεων της Θεσπρωτίας.
Δικαίωμά της. Μόνο που απέναντι βρίσκεται η Κέρκυρα και, ακόμη πιο κοντά στο πεδίο της έρευνας, τα Διαπόντια. Εκεί το ερώτημα δεν μπορεί να είναι «τι θα πάρουμε κι εμείς;».
Το ερώτημα είναι τι μπορεί να συμβεί στη θάλασσα.
Οι περιβαλλοντικές ανησυχίες έχουν ήδη διατυπωθεί. Αφορούν τις επιπτώσεις της δραστηριότητας στο θαλάσσιο οικοσύστημα, στα προστατευόμενα είδη, αλλά και το ενδεχόμενο ενός ατυχήματος. Αυτές οι ανησυχίες δεν διασκεδάζονται με θέσεις εργασίας, αναθέσεις, έργα ή «ανταποδοτικά».
Ο περιβαλλοντικός κίνδυνος δεν πωλείται.
Κι εδώ βρίσκεται η ευθύνη της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων. Δεν αποφασίζει αυτή για την αδειοδότηση της γεώτρησης. Καλείται όμως θεσμικά να γνωμοδοτήσει επί της περιβαλλοντικής μελέτης και, πολιτικά, να εκπροσωπήσει έναν τόπο που βρίσκεται δίπλα στο πεδίο της έρευνας.
Άρα ο Γιάννης Τρεπεκλής και το Περιφερειακό Συμβούλιο οφείλουν να μιλήσουν συγκεκριμένα. Ποιες εγγυήσεις θεωρούν επαρκείς; Ποιος θα παρακολουθεί ανεξάρτητα τις επιπτώσεις πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη γεώτρηση; Ποια ειδική πρόβλεψη υπάρχει για τα Διαπόντια; Ποιο είναι το σχέδιο άμεσης επέμβασης εάν κάτι πάει στραβά;
Και κυρίως: θεωρούν ότι οι απαντήσεις που δίνονται σήμερα αρκούν;
Διότι εδώ δεν χρειάζεται να μιμηθούμε την Ηγουμενίτσα και να αναζητήσουμε το δικό μας μερίδιο από την πίτα. Αν η γεώτρηση μπορεί να γίνει με αποδεκτό και αυστηρά ελεγχόμενο περιβαλλοντικό κίνδυνο, αυτό πρέπει να αποδειχθεί. Αν δεν μπορεί, κανένα αντάλλαγμα δεν αλλάζει την απάντηση.
Αυτή είναι η συζήτηση που χρειάζεται η Κέρκυρα και η Ηγουμενίτσα. Όχι πόσο κοστίζει η συναίνεσή της, αλλά εάν υπάρχουν οι εγγυήσεις για να τη δώσει.
Η θάλασσα δεν είναι αντιπαροχή. Και το ρίσκο της δεν μπαίνει σε τιμοκατάλογο.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ
Είναι ο εκδότης - διευθυντής της Ενημέρωσης. Έχει σπουδάσει και εργαστεί ως μηχανικός και ηλεκτρονικός. Δημοσιογραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Έχει συνεργαστεί με σχεδόν όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων, τον οποίον υπηρέτησε και από τη θέση του γενικού γραμματέα στο δ.σ. επί οκτώ χρόνια. Πιστεύει πως η ισχυρότερη ιδιότητα του δημοσιογράφου στην ενημέρωση είναι το ενδιαφέρον του για τα κοινά και στην επικοινωνία η έντιμη και ανιδιοτελής διαμεσολάβηση.
